Gisteren namiddag nog weinig bijzonder gedaan, alleen wat rondgelopen in de omgeving van het hotel en daarbij wat inkopen gedaan. Ik had besloten, om gewicht te besparen, geen zonnecrème en douchegel, die in hostels niet geleverd wordt, mee te nemen maar die ter plaatse te kopen, uiteindelijk zijn die toch overal zowat hetzelfde. Verder kocht ik ook nog wat snacks voor op de route.
Die eerste kennismaking van de omgeving deed erg Amerikaans aan. In de ene richting ligt het ene motel “Amerikaanse stijl” naast het andere terwijl het in de andere een aaneensluiting van winkels, banken en restaurants is. Ook hier leek alles wel wat op Amerika. De restaurants waren wel allemaal Aziatisch, van Thais tot Japans en alles wat daar tussen ligt. Mij zal je daar alvast niet over horen klagen, ik koos voor Cambodiaans en het viel mee dus mogelijk ga ik vanavond daar nog eens terug.
Mijn hotel, eigenlijk ook eerder een motel “American style”, valt best mee maar mijn fietsdoos kunnen ze schijnbaar niet stockeren voor 2 maanden. Ik had echter een adres van een lokale fietswinkel die wel fietsen zou kunnen “boxen” voor een vlucht en vanmorgen ben ik dan eerst daar maar eens gaan kijken om dat te checken. Ik heb er meteen maar een afspraak gemaakt voor 14 januari, dat is dus alvast in orde. Onderweg naar de fietswinkel passeerde ik ook de moskee van “the shooting”, praktisch bij mij om de hoek.
Toen ik terug was van de fietswinkel ben ik dan naar het centrum gewandeld. Op het einde van mijn straat ligt een gigantisch park met daarachter het centrum. Het park wordt zowat in 2 gesneden door een weg die er door loopt. In het ene deel werd deze zaterdagmorgen massaal cricket gespeeld, eerst door de jongeren, van alle leeftijden en geslacht, maar wat verder ook op hoger niveau. In het andere deel zijn onder andere een tennisclub en een golfclub gevestigd, terwijl er ook nog plaats rest voor een botanische tuin.
Christchurch heeft een erg compact en hip centrum maar lijkt wat met een identiteitscrisis te sukkelen. Aan de buitenrand van het centrum lijken vrij veel braakliggende stukken te zijn en veel oudere gebouwen lijken afgebroken te zijn waarbij enkel de voorgevel overeind gelaten wordt. Als je verder kijkt blijkt dat tenminste wel voor een deel nog het gevolg te zijn van een grote aardbeving in 2011, waarbij ook nog 185 mensen het leven lieten. Naast een gedenkmuur is er verderop ook nog een pleintje met 185 legen stoelen, ter herinnering. Ook in het centrum zijn de restaurants en eetstalletjes vooral Aziatisch, en ook nogal wat patisserie, te zijn. Vanmiddag koos ik voor Nepalese momo’s.
Wat ik ook nog leuk om zien vond, maar niet zozeer met de stad te maken heeft, alle bussen hebben vooraan een fietsrek.
Het weer is deze eerste dagen best goed, vandaag was er soms wel meer bewolking maar het bleef droog en de temperatuur is best aangenaam. Ik vrees dat ik onderweg wel veel over de wind zal moeten klagen, die blaast vooral na de middag toch echt wel stevig.

Ook deze namiddag weer de “trein” moeten nemen om te vertrekken. Voor de duidelijkheid: ik ben aangekomen in T2, heb “overdagd” in T1 en ben vertrokken vanuit T3. Het ligt allemaal wel vlak bij elkaar maar voor de verplaatsing tussen terminals neem je dus wel een “trein”, al is het eerder een volautomatisch metrostelletje. Je boekt je kamer overigens niet per dag maar per blok van 6 uur. Ze is overigens ook niet echt goedkoop maar het is toch goed besteed geld als je zo’n lange stopover hebt. Veel geslapen heb ik niet, dat is misschien ook beter i.v.m. aanpassing van de jetlag aangezien het hier dag was, maar ik lag wel rustig en op mijn gemak op bed en kon me verder ook lekker verfrissen voor de verdere reis. Die verdere reis was nog eens een vlucht van 9 uur. Dat is dan de effectieve vluchttijd, zonder taxiën en dergelijke.
Nieuw Zeeland is geen gemakkelijk land om binnen te komen. Om te beginnen duurde het al een eeuwigheid om de grenscontrole te passeren. Er waren 3 loketten geopend maar daarvan waren er 2 voorbehouden voor families met kinderen, en dat waren er inderdaad nogal wat. Ook op de vlucht maakte dat het soms erg luid, men zou misschien toch eens moeten overwegen om kleine kinderen een valiumtje te geven voor de vlucht 😉 . En bij dat ene overblijvende loket moeten dan nog wat mensen passeren met voorrangsstatus, zoals mensen met een beperking die assistentie nodig hebben en daar waren er ook nogal wat van. Daarna volgt nog een ondervragingetje om te zien of je “schadelijke” producten zou kunnen bij hebben, en met een fiets hoor je daar sowieso bij. Op basis van de vragenlijst, en je antwoorden, wordt je dan verder gedirigeerd, mensen met potentieel schadelijk producten worden voor een controle afgeleid. Op het niet aangeven van potentieel schadelijke producten staan trouwens zeer grote boetes. Mijn fiets en fietsschoenen, die zijn ook mogelijk vervuild, werden wel al vlug goedgekeurd. De fiets moest zelfs niet helemaal uit de doos. Voor de verplaatsing naar mijn hotel had ik dan een plaatsje gereserveerd bij Supershuttle, een transport service met een minibusje met remork waarin de fietsdoos ook wel bij in paste.
Ik verliet mijn hotel op Schiphol woensdag morgen omstreeks 06.30 uur. Ik kwam vrijdag even na de middag, lokale tijd, aan op mijn bestemming: Hotel Ashley in Christchurch. In CET is dat precies 12 uur eerder, kort na middernacht van donderdag op vrijdag dus. Ik was dus zowat 42 uur onderweg. Veel verder dan Christchurch kan je van bij ons dan ook niet reizen, geloof ik.
De fiets is overigens alweer uitgepakt en in orde gezet en lijkt de reis weer goed doorstaan te hebben.

Toen ik vanmorgen mijn fiets terug ging oppikken in het bagagedepot, werd weer duidelijk waarom je best via Schiphol gaat met je fiets. Ik ging mee in het depot om mijn doos te halen en zag daar nog minstens 5 andere dozen staan, klaar om te vertrekken. Ze zijn het daar allemaal dus wel gewoon om fietsdozen te zien passeren en alles gaat dus ook heel vlotjes. Op een klein half uurtje was alles afgehandeld: aankomen, fiets ophalen, bagage en fiets inchecken en fiets terug afleveren aan de “odd size” bagage poort. Er rest me dan nog 3 uur voor vertrek, ik ben nu eenmaal graag op tijd. Ik ben dan eerst nog even gaan ontbijten voor ik de veiligheids- en paspoortcontrole passeerde. Ook daar ging het erg vlot, het was bepaald nog niet druk vanmorgen.
Aan het bagagedepot zag ik ook nog een moment van reizigersstress. Toen ik er aankwam zag ik een paspoort op de grond en gaf dat aan de man aan de balie. Hij herkende op de foto de vrouw van een koppel dat even eerder hun bagage terug komen oppikken was en op de vindplaats nog een en ander herpakt had. Tegen dat we met mijn fiets uit het depot kwamen was het koppel daar ook terug en dolgelukkig toen ze het paspoort terugkregen. De vrouw moest wel even de stress laten wegstromen met wat traantjes. Dat bedoelde ik dus gisteren ook met “de eerste dagen zijn de lastigste van de reis”. Je kan het, zoals zij, ook op de terugweg tegenkomen, de terugreis is dus ook wel wat stresserend, maar dan heb je tenminste je reis al gehad.
Vanop Schiphol volgde dan een vlucht van ruim 12 uur voor bijna 11.000 Km naar Singapore. Gelukkig deed Singapore Airlines zijn reputatie eer aan, zelfs in economy: comfortabele zetels met veel beenruimte, goede service en deftig eten met metalen bestek. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik laatst metalen bestek had tijdens een vlucht.
In Singapore heb ik een “lay over” van ruim 12 uur. Een vluchtig stadsbezoek was een optie maar dat leek me teveel van het goede, ik boekte dus maar een kamer in een transfer hotel op de luchthaven. Een beetje rust leek me beter dan de drukte en de stress van een vluchtig bezoekje. Er zijn hier op de luchthaven echter meerdere transit hotels en het mijne bevond zich in een andere terminal, waarvoor ik zelfs de “trein” moest nemen. Mijn kamer is alvast groter en luxueuzer dan die van gisteren.

Deze middag stond ik voor de tweede keer dit jaar met mijn fiets en bagage op Schiphol. Het helpt dat het de tweede keer op korte termijn is om je weg te vinden en je fiets in te pakken, alles gaat een stuk vlotter. Nadat ik mijn fiets ingepakt en afgeleverd had aan de bagagedepot had ik nog rustig tijd om iets te eten en wat rond te hangen. Omdat ik morgen een ochtend vlucht heb, ben ik deze keer niet verder doorgereisd tot Amsterdam maar heb een kamer geboekt bij IBIS Budget Airport Hotel, op een klein kwartiertje rijden met de gratis schuttlebus.
Eigenlijk zijn de eerste dagen altijd de lastigste van elke reis. Eenmaal je op bestemming bent kan er ook nog wel eens iets lastig zijn maar je bent er tenminste.

Vandaag gekozen voor een frisse ochtendwandeling. Het was zalig op deze koude, heldere morgen.
Ook de gisteren al genoemde schutters waren alweer vroeg op de afspraak. Ik ben ze niet tegengekomen maar heb ze uit verscheidene richtingen gehoord.
Mijn wandeling was een beetje langer dan verwacht. Na 10 Km vond ik dat er nog wel een stukje extra bij mocht, langs de Lovenhoek, maar daar raakte ik even de richting kwijt waardoor ik nog een extra lusje van 2 Km extra deed.

https://www.strava.com/activities/2854690019

Gisteren weer de verplaatsing terug naar de Kempen gemaakt. Dat was eigenlijk de eerste stap in een lange verre reis maar de volgende stap komt wel pas dinsdag. Alleszins had ik wat veel bagage mee om te voet naar Vorselaar te stappen, hoewel het er mooi weer voor was.
Vandaag kon er natuurlijk wel weer terug gewandeld worden. Hoewel het met name rond de Verdronken Weide, de Palingbeek en in de Gasthuisbossen best heel mooi is, heb je hier in de Kempen toch direct meer een groot natuur gevoel. Verder is het onderweg nog volop paddenstoelen seizoen maar ik koos vandaag voor meer algemene herfst- en omgevingsbeelden. Voor de liefhebbers is het overigens ook nog volop schiet seizoen, zowel in de Westhoek als in de Kempen wordt er deze dagen veelvuldig in het wild geschoten.
Fietsen had ook gekund vandaag maar dat komt voorlopig niet ter sprake. Omdat de Nieuw Zeelanders, die in verre afzondering leven, erg bevreesd zijn voor de besmetting van hun natuur door vreemde organismen moet mijn fiets bij aankomst in Nieuw Zeeland smetteloos proper zijn en aangezien hij zijn grondige wasbeurt reeds gehad heeft is hij even technisch buiten gebruik.

https://www.strava.com/activities/2852457006

De weersvoorspelling voor vandaag was niet zo schitterend en dat werd deze voormiddag ook bevestigd. Nu viel dat niet echt tegen, het was tijd voor een extra stevige poetsbeurt. Als het voor een paar maanden is dan mag het wat meer zijn dan gemiddeld -) .
Vanmiddag trok de regen echter weg en vond ik toch tijd voor een wandeling. Het werd de korte versie van de wandeling van dinsdag, zonder de vijver dus.

https://www.strava.com/activities/2847794035

Het weer leek vandaag wat minder maar hier in het westen verbeterde het op tijd voor een wandeling in de namiddag. Aanvankelijk dreigde de bewolking nog wel eens maar uiteindelijk kwamen er mooie opklaringen. Het zou zelfs best fietsbaar geweest zijn maar dat is er dus ook vandaag niet van gekomen.
Ik deed een andere klassieker maar dan eentje die ik niet zo vaak doe, richting Dikkebus vijver. Ik doe deze wat minder omdat ik hem voor een groot deel wat eentoniger vind, dat betekent natuurlijk niet dat er onderweg niets leuk te zien is.

https://www.strava.com/activities/2845445089

Hoewel het weer best wel fietsbaar leek heb ik dus toch terug voor een wandeling gekozen. Dat betekent meteen ook dat ik mijn laatste Belgische rit van dit jaar al even achter de rug heb. Ik deed vandaag nog eens mijn meest klassieke Ieper-wandeling langs Zillebeke Vijver, Verdronken Weide en Vestingen. Mijn timing was goed vandaag, kort na terugkomst begon het te regenen.

https://www.strava.com/activities/2842924616

Vanmorgen de verplaatsing van Vorselaar naar Herentals dus weer te voet gedaan. Het weer was nochtans niet schitterend, het begon al snel te miezeren en dat ging niet veel later over naar echte motregen. Ik had echter beslist om te voet te gaan en dan kan ik toch behoorlijk koppig doorgaan. Het viel te voet nog altijd beter mee dan met de fiets, ik kwam toch weer een aantal wielertoeristen tegen. Voor de pret gaan fietsen met dergelijk weer zie ik me toch niet direct meer doen.
In Herentals had ik nog net tijd genoeg om een, take-away, koffie te halen voor het vertrek van de “S” trein naar Antwerpen. Die S-trein is het bewijs dat ze er bij de NMBS mee eens zijn dat Antwerpen de stad is en de provincie de “omgeving”. De slogan van deze S-trein is “uw sluipweg door Antwerpen en omgeving”, helemaal tot in Mol. Dat is dus een behoorlijk grote “omgeving”. In Berchem had ik ook weer net tijd genoeg om rustig een broodje te halen voor op de trein naar Ieper.

https://www.strava.com/activities/2840509377