Q'town – Glenorchy – Q'town 91 Km

Het weer verschol weinig tegenover gisteren, alleen regende het niet bij de start. Het was dus toch wel degelijk de betere dag om te gaan fietsen.
Het bleek al snel een behoorlijk stevige rit te gaan worden met nogal wat pittige klimmetjes. In het begin heb ik me wel eens afgevraagd waarom ik deze deed, een zware extra rit in tenslotte dezelfde omgeving. Maar de omgeving blijft natuurlijk wel prachtig en in de tweede helft, van de heenweg, werd het zicht toch weer anders met besneeuwde bergtoppen aan het einde. Het bleek ook een verrassend drukke weg te zijn voor een doodlopende weg. Daar zijn echter enkele redenen voor: je hebt mensen zoals ik die het doen als een daguitstap vanuit Queenstown, veel van de activiteiten die aangeboden worden in Queenstown spelen zich echter af in de omgeving van Glenorchy waardoor er dus mensen heen en terug moeten getransporteerd worden, er is nogal wat accommodatie in Glenorchy en de streek is schijnbaar een erg populair wandelgebied. En dat zorgt dus voor nogal wat verkeer op een doodlopende weg.
In Glenorchy stond ook nogal wat in het water dat daar eigenlijk niet hoort in te staan. Ik heb nu in 2 dagen de volledige lengte van het meer afgefietst, goed voor zo’n 90 Km. Die afstand zegt wel iets over de hoeveelheid neerslag die er moet vallen om het waterpeil van dat meer met meer dan een meter te doen stijgen. Ik heb het ook even opgezocht, Lake Wakatipu is het tweede grootste meer van South Island met een oppervlakte van 291 Km2. Ter vergelijking, groot Ieper met al zijn deelgemeenten heeft een oppervlakte van 130 Km2.

https://www.strava.com/activities/2925222448

Queenstown

Omdat het vanmorgen nogal vochtig was, met grijze wolken en motregen, heb ik mijn programma maar omgegooid en vandaag mijn “rondhangdag” genomen, hopend op een betere fietsdag voor morgen.
Ik schreef gisteren wat grappend dat het water hoog stond maar mijn voeten droog bleven. Zo erg grappig is dat eigenlijk niet want voor een paar dagen was dat in het centrum alvast niet het geval, de hostel ligt wel wat hoger en droger.
Queenstown lijkt erg op een grotere versie van Te Anau, alles in het teken van het toerisme. Het stadje heeft een 16.000 vaste inwoners maar ontvangt jaarlijks 3,5 miljoen bezoekers. Naast de grote sightseeing tours die Te Anau aanbiedt, een cruise op de Milford Sound betekent van hieruit eerst en laatst ook nog een busrit van een 300 kilometers, staat Queenstown vooral in het teken van de “kick” met dingen als bunjee, alle vormen van para toestanden, downhill, jetboten groot en klein, …
Ik hield het een stuk rustiger. Nadat ik begonnen was met de was wandelde ik naar het centrum en nam de kabellift naar boven. Na daar wat rondgehangen te hebben daalde ik terug af en na de middag deed ik nog eens een boottochtje. Ik koos voor de “Million Dollar Cruise”. Die gaat in een kleine zijarm van het meer, waarrond groot Queenstown gebouwd is. De naam van de cruise slaat op de waarde van de huizen rondom deze zijarm, vooral aan de noordkant ervan. De gemiddelde waarde van de huizen daar ligt dus boven het miljoen NZ$, duidelijk de betere kant van Queenstown.
Volgende update over de wegsituatie: het lijkt er nu op dat ik toch tot aan de gletsjers zal geraken maar niet verder, over het stuk daarachter spreekt men over “openen voor kerstmis, als het weer meewil”. Het duurt nog even voor ik zo ver ben maar tegen kerstmis zal voor mij toch wat laat zijn. Ik zal nu bekijken hoever ik zal gaan, hoe verder ik ga hoe verder ik ook moet terug komen natuurlijk en ik las gisteren een artikel dat de gletsjers ondertussen zo afgesmolten zijn dat je ze zonder speciaal transport niet meer kan bereiken.

Garston – Queenstown 66 Km

Vandaag nog eens kunnen fietsen zonder regenkledij 🙂 . Het was wel wat wisselend bewolkt maar verder een mooie dag.
Het hotel zat gisteren vol met fietsers, dat wil zeggen ikzelf en nog een achttal Taiwanezen. Vijf van die Taiwanezen deden het met een plooifietsje.
En vanmorgen dus de weg verder gezet met mooi weer en weinig wind. Na 18 Km bereikte ik Lake Wakatipu, dat ik voor de rest van de rit zowat zou volgen. Het golfde wel wat langs de oevers van het meer. Na 32 Km had ik het eerste zicht op Queenstown, mijn doel van vandaag. Ik was toen dus nog niet halfweg de rit. Dat toont een beetje hoe groot de meren hier wel zijn, Queenstown is dan nog maar halfweg het meer. Ook in Queenstown staat het water hoog maar de voeten blijven wel droog. Ik zal hier 2 dagen blijven, morgen doe ik waarschijnlijk een fietsuitstapje naar het einde van het meer en terug en woensdag wordt dan een rustige rondhang dag.
En dan nog een update van de weg situatie. Mijn eerste inschatting van de situatie was schijnbaar volledig verkeerd. Momenteel ziet het er naar uit dat ik mijn rondrit niet zal kunnen volmaken zoals voorzien, de highway 6 is langs de westkust over de hele lengte afgesloten wegens overstromingen en grondverschuivingen en men zegt dat dit voor een paar weken zou kunnen zijn. Langs de oostkust is wel één van de twee routes terug geopend, deze waarlangs ik naar het zuiden kwam. Momenteel ziet het er naar uit dat ik wel Haast, het eerste plaatsje aan de westkust, zal kunnen bereiken maar vanaf daar is momenteel alles afgesloten. De gletsjers, Fox en Franz Josef, waar ik naar uitkeek zal ik hoogst waarschijnlijk dus niet kunnen bereiken. Nu zijn die gletsjers behoorlijk populair en er zitten daar dus nogal wat toeristen en die kunnen momenteel noch naar het noorden noch naar het zuiden want de weg is langs beide kanten volledig gesloten. Voor mezelf heb ik, als de weg over een week inderdaad nog gesloten is, al een mooi alternatief op zicht. Ik zal dan wel een schitterend stuk westkust missen, zeggen ook de lokalen zelf, maar zal ongetwijfeld veel ander moois zien. Ik zal wel een stuk moeten terug rijden over de route die ik al deed maar misschien kan ik daarbij deze keer wel in Mount Cook terecht voor een paar dagen.

https://www.strava.com/activities/2920963483

Mossburn – Garston 49 Km

Het heeft zowat de hele nacht geregend en gewaaid. Ook vanmorgen regende het nog steeds maar de wind was wel gaan liggen en al bij al viel het nog mee.
Het zuiden van Nieuw Zeeland beleeft momenteel de natste lente/zomer in 20 jaar, in 1999 blijkt het ook erg geweest te zijn. Het begint ook meer en meer gevolgen te hebben. Gisteren namiddag werden 3 noord-zuid verbindingswegen tegelijk afgesloten, enerzijds weggespoeld door rivier overstromingen en anderzijds overspoeld door aardverschuivingen. Deze 3 wegen zijn meteen ook de enige noord-zuid verbindingswegen, het zuiden is momenteel defacto dus afgesloten van de rest van het eiland. Ik zal er alvast de volgende 5 dagen nog geen last van hebben maar ik kan me voorstellen dat er nogal wat mensen die nog met een huurwagen in het zuiden zitten en deze in de volgende dagen in Christchurch zouden moeten inleveren om dan terug naar huis te vliegen momenteel nerveus worden. Vooral omdat de 2 wegen in het oosten het hardst getroffen lijken omdat ze weggespoeld zijn. Ikzelf moet over een vijftal dagen over de weg in het westen, die overspoeld werd door slib. Dit is makkelijker te ruimen en de weg is momenteel overdag al terug open met éénrichtingsverkeer. Tegen dat ik daar moet passeren zou het dus al wel moeten meevallen.
Over de rit van vandaag valt minder te vertellen. Het ging voor een kortere rit verder richting Queenstown, veelal met motregen. Op de middag werd het wat wisselvalliger, naar het einde van de rit verschenen er wat opklaringen maar bij aankomst regende het weer. Ondertussen hebben we nog meer opklaringen en buien gehad.

https://www.strava.com/activities/2918283651

Manapouri – Mossburn 81 Km

Het is nog zowat de hele nacht blijven regenen en ook bij het opstaan ging het nog steeds door. Ik maakte me dus op voor weer een nieuwe dag in de regen maar uiteindelijk zou dat nog goed meevallen.
Ik begon mijn rit met van meer tot meer te rijden, van Manapouri naar Te Anau, en deed dat zowaar droog. Onderweg ging het wel wat regenen en ook in Te Anau was het behoorlijk miezerig maar het viel voorlopig allemaal nog wel mee. Te Anau leeft puur van het toerisme, het is er allemaal accommodatie, eten en drinken of booking agency voor dagtrips allerhande. Ik had er dus ook de mogelijkheid om voor een tweede cruise te gaan, deze keer naar de Milford Sound, maar ééntje vond ik wel genoeg. Ik ging in Te Anau wel op zoek naar cash en een supermarkt maar zou dan alvast een stuk verder rijden richting Queenstown. Bij het verlaten van Te Anau begon het echt te regenen, ik was er van overtuigd dat het nu vertrokken was voor de rest van de dag maar ook dit zou niet zo lang blijven duren. Ik kreeg zelfs al eens de zon te zien. Tegen de middag zag in de verte in de vallei terug een donkere massa opduiken, daar zou ik sowieso toch nog door moeten maar mijn weg week af naar rechts en ik heb de donkere massa niet meer terug gezien. In de plaats daarvan kreeg ik zelfs blauwe lucht en zo werd de rit nog echt mooi, met weer een wat andere omgeving.
Gaandeweg was ook de wind aangetrokken en zo kreeg ik naar het einde te maken met een erg stevige wind … in de rug, de snelheid ging dikwijls vlotjes richting 40 KmH. Ik weet nog dat het de eerste week, in omgekeerde omstandigheden, eerder richting 12 KmH ging.
Al bij al werd het vandaag dus een best mooie dag. Ondertussen regent het wel terug wat dus morgen is het misschien ook wel weer anders maar deze heb ik toch alweer gehad.
Ik eindigde mijn rit in het Railway Hotel in Mossburn, van de railway is niets meer te bespeuren maar het hotel is dus gebleven.

https://www.strava.com/activities/2915948258

Manapouri

Je kon vandaag weer moeilijk een mooie dag noemen, met regen en wind. Hij begon nochtans redelijk droog met zelfs enkele mooiere opklaringen maar lang duurde dat allemaal niet.
We begonnen de dag met een overtocht van Lake Manapouri. De maatschappij heeft aan het vertrekpunt wel wat extra constructiewerk nodig gehad om de mensen met min of meer droge voeten aan boord te krijgen. De overtocht duurde een drie kwartier. Om het waterpeil van zo’n groot meer met een paar meter te doen stijgen is natuurlijk meer nodig dan een paar dagen regen. Ze zitten hier al een paar maanden in voortdurende cycli van sterke wind en zware regen, ze krijgen zo de laatste maanden zo’n drie maal de voorziene regenhoeveelheid. Niet moeilijk dat ook de lokalen klagen over de regen. Het peil stijgt overigens nog steeds en ze hebben nu al de nodige moeite om hun gebouw enigszins droog te houden, pompen aan de buitenkant en handdoeken tegen de kieren aan de binnenkant.
Verder over onze trip, aan de overkant van het meer wachtte ons een busrit van eveneens zowat drie kwartier om ons over een pas naar de fjord te brengen. Die weg is in de jaren vijftig aangelegd om een waterkrachtcentrale te bouwen aan de rand van het meer. Via waterturbines stroomt het water van het hoger gelegen meer door de bergen naar de fjord. Wij deden op de fjord een rondvaart van ruim twee uur, het was overigens daar de regen met momenten echt toesloeg. Na de rondvaart volgden we dezelfde weg in omgekeerde richting terug naar Manapouri.
Ondanks het weer werd het toch een heel mooie dag. Het voordeel van zoveel regen is dat je sterke watervallen krijgt. In principe zijn er schijnbaar maar twee permanente watervallen, al de rest is afhankelijk van de omstandigheden. We spotten ook nog een pinguïn maar het was moeilijk om er een deftige foto van te nemen op een rollende boot. Verder deed het wel goed om eens een dag zonder te hebben tussendoor en ook leuk, ondanks de stevige regen ben ik vandaag niet nat geworden. Morgen zal dat weer terug anders zijn 😦 .
Ik maakte vandaag 130 foto’s, het is dan moeilijk om er 12 te selecteren dus heb ik vandaag mijn selectie voor de gelegenheid nog eens verhoogd naar 15.

Tuatapere – Manapouti 80 Km

Vandaag was echt wel een triestige dag. Ik ben vertrokken met regen en aangekomen met regen en tussenin … regen. De lokalen klagen trouwens ook over het weer. Schijnbaar hebben ze in de eerste vier dagen van december een vierde van de gemiddelde neerslag voor de maand gehad, het regen hier dikwijls maar het is dus schijnbaar toch wat extreem voor de tijd van het jaar. In Queenstown, waar ik maandag zou moeten aankomen, dragen ze de zandzakjes aan vanwege het stijgende niveau van het meer. Volgens de weerberichten zou het vanaf maandag wel terug moeten beteren.
Na 50 Km lag er vandaag een pittig klimmetje op de route. Mooie uitzichten op de pas, meldde mijn routeboek. Ik heb er weinig van gezien maar ik ben er wel van overtuigd dat het er prachtig moet zijn op een zonnige dag, zoals heel de route van vandaag erg mooi moet zijn … op een zonnige dag. De foto’s van vandaag zijn niet zozeer van de mooiste momenten maar wel van de droogste, die korte momenten dat er wat minder regen viel. Ik heb er eerst ook nog 3 van gisteravond in de aanbieding.
Ik heb vandaag nog eens Vlaams gesproken. De receptie van het motel/backpackers/camping waar ik overnacht opende pas om 2 uur, terwijl ik iets vroeger was. Terwijl ik nog even wachtte kwam er ook een jong koppeltje aan met een camper en ik hoorde dat ze Vlaams spraken, dus heb ik ze even aangesproken om de tijd te passeren. Ik blijf hier trouwens weer voor 2 nachten. Morgen ga ik de echte toeristische toer op voor een daguitstap met boot, bus en boot. Je hoopt dan maar op wat beter weer maar de vooruitzichten zijn dus niet goed. Moest ik ze ter plaatse nog boeken dan zou ik het misschien overslagen maar ik boekte ze reeds op voorhand in november om ze nog op mijn kredietkaart uitgaven van vorige maand te hebben. Kwestie van de limiet voor december wat te ontlasten. Hoe dan ook wordt het morgen eens een rustige dag en zal ik vooral binnen en droog zitten. Ik ben daarstraks al eens gaan kijken naar het vertrekpunt. We vertrekken met een boottocht over een meer en ook dat staat schijnbaar bijzonder hoog, het water staat er tot het tafelblad van de picknicktafels.

https://www.strava.com/activities/2911948830

Riverton – Tuatapere 47 Km

Gisteren in de loop van da namiddag is het weer nog eens veranderd van patroon. Er kwamen mooie opklaringen maar deze werden geregeld onderbroken door fikse regenbuien.
Vanmorgen begon aanvankelijk erg mooi, al waren er al wel wolken te bespeuren. Het eerste uur van de rit fietste ik ook nog in mooi weer maar voor me zag ik de wolken toch al behoorlijk donker worden. Je kan dan hopen om er tussenin te rijden maar tegen 10 werd het duidelijk dat er geen ontsnappen aan zou zijn en besloot ik alvast mijn regenkledij aan te doen. Even later vielen dan ook al de eerste druppels. Het werd niet de zware stortbui die ik verwachtte maar groeide gestaag aan tot een uurtje stevig regenen. Tegen het einde van de rit stopte het terug maar dat was maar de eerste van een aantal korte onderbrekingen. Omdat het maar een korte rit was, en er onderweg niet veel reden was om te blijven hangen, was ik al voor de middag op mijn bestemming maar ik kon toch al direct terecht voor een kamer in de backpackers.
Over de rit zelf valt weinig te zeggen, het ging wat op en af over dezelfde weg als gisteren. Het eerste deel ging geregeld langs de zee maar op het einde ging het landinwaarts naar het noorden. Toen het landinwaarts ging werd de weg merkwaardig genoeg vlakker dan het stuk langs de kust.
Vandaag ook eens even een merkwaardig iemand vernoemen die ik een paar dagen geleden kort ontmoette maar nog niet vermeld had. Als je mijn fietstocht al de moeite vind: deze vrouw loopt, voor het goede doel, zonder ondersteuning van zuid naar noord dwars door Nieuw Zeeland. Ze begon daarmee op Stewart Island, Nieuw Zeelands zuidelijkste punt. Ze heeft naar bepaalde punten onderweg pakketten verstuurd om te herbevoorraden maar draagt dus verder alles zelf: kampeeruitrusting, eten, drinken, … https://www.facebook.com/marysontherun/

https://www.strava.com/activities/2909451478

Bluff – Riverton 67 Km

Het weer is terug omgeslagen. Het begon vanmorgen zwaar bewolkt met af en toe een paar druppels. Na een uur ging het echter echt regenen en dat bleef zo voor de rest van de rit. Even leek het te gaan stoppen maar dat duurde niet lang. Nu, als er een dag was waar het niet zo erg was dat het regende dan was het wel vandaag, het was eigenlijk toch eerder maar een verbindingsrit vandaag. Ik vrees echter dat dit weer nu wel een tijd zal aanhouden en dat zou jammer zijn want nu volgt Fiordland en dat zou één van de hoogtepunten van de reis moeten worden maar dat wordt moeilijk met dit weer. Ik heb alvast gisteren een mooie onderbreking gevonden voor mijn bezoek aan Stewart Island, dat zou ook lang niet zoveel charme gehad hebben in de regen.
Dan wat vandaag betreft. Ik voelde bij het opstaan inderdaad de wandeling van gisteren nog in de benen maar eens op de fiets viel het allemaal best mee. Bluff was best OK en Stewart Island was prachtig maar het ligt toch allemaal een heel stuk uit de richting, het was vanmorgen een eind rijden om terug op de route te komen. In Invercargill ging ik op zoek naar een bank om mijn cash situatie terug aan te vullen maar dat was iets moeilijker dan verwacht. Ik had verwacht dat ik wel een bank zou zien op de hoofdweg, waarover ik sowieso passeerde, maar ik ben het in een zijstraat moeten gaan zoeken.
In Riverton heb ik weer een eenpersoonskamer in een backpackers. Het is hier momenteel wel een beetje een werf. De zaak is een paar jaar gesloten geweest en de nieuwe eigenaar heeft het gebouw pas enkele weken geleden gekocht en is het momenteel nog aan het renoveren. Hij heeft echter al wel een paar kamers klaar en één daarvan is dus voor mij vannacht.

https://www.strava.com/activities/2907300314

Stewart Island 17 Km wandelen

De dag begon wat grijs en kil maar tegen dat ik op Stewart Island aankwam was het al mooi opgeklaard en werd het met momenten behoorlijk warm. Het werd dus een prachtige wandeldag. Omdat ik me op de slechtste omstandigheden voorzien had was ik dan wel een beetje “overdressed” maar tegen het einde van de namiddag was de frisse wind terug opgestoken en toen mocht dat extra laagje toch weer terug. Bij de terugkeer kwamen ook de wolken terug opzetten.
Ik vertrok met de eerste boot uit Bluff om 9u45 en keerde terug met de laatste boot uit Stewart Island om 17u00. De overtocht duurt een uur, dat liet me dus een 6 uur op het eiland. De overtochten zijn wel redelijk pittig, ze gebeuren met relatief kleine catamarans en deze zijn meer ontworpen voor de snelheid dan voor het comfort van de vaart. Vooral de terugtocht was best heftig, “jumpy” zoals de captain het noemde, vanwege de vrij stevige wind die er ondertussen stond. Het gebeurde wel eens dat de schroeven uit het water kwamen bij het op en af gaan. Het was zodanig stevig dat mijn horloge het als actieve tijd registreerde, op de heenweg was dat nog gewoon stil zitten.
Met 6 uur ter plaatse kon ik natuurlijk maar een heel beperkt stukje zien. Om het eiland echt te bezoeken zijn meerdaagse trektochten nodig, buiten de directe omgeving van Oban zijn er geen wegen maar alleen paden, maar het was toch al de moeite. Ook op dat kleine stukje zit je in de “jungle”, volop tussen de vogels, en overal vind je grotere en kleinere baaitjes. Ook mijn “gelige exoot” kon ik eindelijk voor de camera krijgen. Het bos is officieel regenwoud, wat ook wel wijst op de hoeveelheid regen dat er hier valt. Tussendoor moest ik ook al eens over grasland en daar voelde je ook het vocht in de ondergrond. Ik trof het dus echt wel met het weer vandaag. De beslissing om Stewart Island is pas genomen toen ik al onderweg was in Nieuw Zeeland, nadat ik er een foldertje over tegenkwam, maar ik ben er echt blij mee. Het was er prachtig. Ik vrees wel dat ik morgen de dag van vandaag nog zal voelen op de trappers.

https://www.strava.com/activities/2905528252