Sinds 1 juli 2018 ben ik een jong gepensioneerd ex-militair, vandaar de 2018 in de titel.
Sindsdien vul ik mijn dagen met fietsen, wandelen, reizen en fotografie, liefst in combinatie met elkaar.
Ik had reeds een blog lopen maar ben daar schijnbaar op de limieten gelopen.
Wat vooraf ging: www.bloggen.be/dannyc2018
Na 2 luie dagen bij moeder op de zetel was het stilaan tijd om terug wat actief te zijn. Ik geloof dat die luie dagen wel eens goed geweest zijn voor de benen maar tegen de jetlag helpt het waarschijnlijk niet. Je valt ’s middags al vlug eens in slaap en dat helpt niet noodzakelijk om je terug aan te passen aan het lokale ritme, ook al omdat je daardoor ’s nachts dan weer wat minder slaapt. Gisteren beperkte dat actief zijn zich nog tot de verplaatsing naar mijn andere thuis en daar eerst ook nog te gaan winkelen. Vandaag werd er terug gewandeld. Ik deed mijn meest klassieke wandeling langs de Vesting, Zillebeke Vijver en de Verdronken Weide.
Ik ben dus terug thuis, dat is dan thuis bij moeder. Eigenlijk ben ik dat al 24 uur maar gisteren was er niet veel lust of moed om daar iets over te melden. Ik werd, in Belgische tijd, woensdag avond om 8 uur bij mijn hotel opgepikt voor de transfer naar de luchthaven. Dat was erg ruim op tijd, en voor de kleine en rustige luchthaven van Christchurch is dat niet echt nodig, maar deze keer was dat op conto van de reisagent die de transfer regelde, al zou ik het zelf waarschijnlijk op dezelfde manier gedaan hebben. Een pick-up net na het ontbijt, in lokale tijd, komt overigens best goed uit. Van Christchurch volgde een vlucht van ruim 10 uur naar Singapore. In Singapore had ik deze keer “maar” 6 uur en daar boekte ik geen kamer voor, het duurt dan toch wel behoorlijk lang. Van Singapore naar Amsterdam was nog eens goed voor een vlucht van ruim 13 uur. In oostelijke richting duren de vluchten altijd wat langer vanwege de overwegende tegenwind. Op Schiphol moest ik wel even wachten op mijn fiets. Ondertussen passeerden er wel nog 3 andere fietsen, van een andere vlucht, om nog maar eens te wijzen op de draaischijf van Schiphol in het “ver weg fietsen”. Na Schiphol ging het dan per trein naar Herentals en nog even met de fiets verder naar huis. Daar kwam ik even voor de middag aan. Ik was dus zowat 40 uur onderweg, waarvan een 24 uur effectief in de lucht. Dat is het nadeel van aan de andere kant van de wereld te gaan reizen en dan heb je bij aankomst dus nog weinig lust of moed om iets te schrijven, tenslotte was het dan ook tegen middernacht in mijn vorige tijdszone. Singapore Airlines bevestigde wel nog eens hun reputatie met ook in economy ruime beenruimte en goede service. Daarmee is een mooie reis definitief ten einde, tijd om stilaan aan de volgende te denken: in onze eigen lente en zomer nog eens richting Noorwegen maar niet helemaal meer tot boven.
Vandaag, op mijn laatste dag in Nieuw Zeeland, nog een laatste uitstap gemaakt. Mijn alternatieve retour route voor maandag zou onder andere via een veerbootje van Diamond Harbour naar Lyttelton gegaan zijn. Volgens mijn allereerste plan zou ik zelfs nog overnacht hebben in Diamond Harbour maar dat was al eerder geschrapt voor een extra overnachting in Akaroa. Vandaag heb ik dan de bus naar Lyttelton genomen om daar met het veerbootje naar Diamond Harbour te gaan om daar nog wat te wandelen, nog een laatste keer in het bos, een laatste keer tussen de vogels, een laatste keer langs zee. Ik was in mijn bericht van maandag overigens een beetje optimistisch geweest met mijn 150 wandelkilometers. Daar bleken ook nogal wat kilometers van november thuis voor het vertrek bij te zitten. Uiteindelijk deed ik ongeveer de helft, plus 7,5 van vandaag. Toen ik in Lyttelton aankwam voelde ik me al bijna thuis. In de mate dat ik me, na een twaalftal bezoeken, behoorlijk thuis voel in Noorwegen. Lyttelton blijkt ook een cruise bestemming te zijn, vanwaar ze waarschijnlijk o.a. Christchurch bezoeken. Bij de terugkeer met het veerbootje voelde ik me nog dichter bij huis met de verschijning van de Albatros uit Sliedrecht. Toen ik terug in mijn hotel aankwam stond mijn “geboxte” fiets al te wachten. Daarmee zit het er echt wel ongeveer op, morgenvroeg om 8 uur heb ik een pick-up naar de luchthaven voor de lange weg terug. Voor de laatste dag heb ik nog wat meer extra foto’s, ik kan soms echt niet selecteren.
Vandaag is een eerder slome dag geweest. Eerst heb ik mijn fiets binnen gebracht om te “boxen” voor de terugvlucht. Ze hadden daar wel mijn afspraak een dag verkeerd genoteerd en ik zal hem dus pas morgen terug hebben. Daarna heb ik de rest van de voormiddag wat rondgehangen in de stad maar veel heb ik daar niet meer te doen dus is het echt bij rondgehangen gebleven. Op de middag ben ik dan verhuisd van de hostel van gisteren naar het hotel van de laatste 2 nachten. Ondertussen was het na de middag echt mooi weer geworden maar ik heb het verder sloom gehouden. Wel nog een laatste wasje gedaan om donderdag met frisse kleren te kunnen terugkeren.
Het weer gaf me vandaag nog een keer alles. Het begon met een frisse start met donkere, grijze wolken. Wolken waar af en toe de zon al eens kon door breken maar waar ook al eens regen uit viel. De eerste bui viel net samen met de lange afdaling, waar ik dus niet blij mee was. Niet dat ik met de verdere buien wel blij was maar tijdens een afdaling speelt het toch iets meer. De eerste 1500 meter deed ik te voet met de fiets aan de hand, ik betrouwde de steile afdaling gewoon niet met deze configuratie. Origineel was het de bedoeling om via een andere route terug te keren naar Christchurch maar ondertussen leerde ik dat daar een stuk van zo’n 15 Km gravel tussen zat dat ook nog over een stevige pass ging, dat hoefde ik niet meer op mijn laatste fietsdag en werd dus geschrapt. Er was ook nog de mogelijkheid om voor het eerste deel de Summet Road te nemen maar deze is hoger en langer, dat hoefde dus ook niet meer. Dan bleef er naar het einde toe nog de mogelijkheid om via een andere route Christchurch te bereiken maar deze ging ook nog eens over een pass en na de laatste lange klim, en vochtige afdaling, vond ik het wel genoeg geweest. Uiteindelijk keerde ik dus terug langs dezelfde weg als waar ik vrijdag over gekomen was, waarbij ik in deze richting de laatste 50 Km losjes kon uitbollen. Na mijn lunchstop trok ik nog eens de volledige kit aan voor de laatste 20 Km en een goed half uur stevige regen. Bij het naderen van Christchurch begon het stilletjes aan weer op te klaren maar daar kreeg ik dan nog even wat wind op de kop om het volledig te maken. Daarmee zit mijn tour rond het Zuid Eiland erop. Ik fietste ruim 3.500 kilometer in 49 ritten. Dat is iets meer dan ik op voorhand begroot had, vanwege mijn lange omleiding halfweg dus. Ik wandelde ook 155 geregistreerde kilometers. Nieuw Zeeland is een prachtig land om te fietsen maar het is niet erg fietsvriendelijk, toch niet voor wie op de weg fietst. Er is niets echt plaats op de weg voor fietsers, het verkeer gaat dikwijls snel en er wordt vaak ingehaald zonder te vertragen of echt uit te wijken. Af en toe is het daarbij toch wel eens behoorlijk oncomfortabel. Toch rijden er hier ook fietstoeristen rond, met name vandaag zag ik er ondanks de regen toch een twintigtal. Men gaat hier echter veel meer voor het mountainbiken. Daarvoor zijn er veel “trails” aangelegd, dat zijn dan (gravel-)paden en soms goed voor meerdaagse fietstochten. Voor sommige stukken lopen die dan gewoon langs de weg maar de gemiddelde Nieuw Zeelander die niet met de koersfiets rijdt, ook deze met een gewone fiets dus, geeft toch de voorkeur aan die trails boven de weg. Wat het weer betreft mag ik eigenlijk niet echt veel klagen. Ik heb natuurlijk wel een aantal regendagen gehad maar dat is logisch als je 2 maanden gaat fietsen in Nieuw Zeeland. Wel heb ik boven gemiddeld wind gehad, Nieuw Zeeland staat als eiland ook wel bekend als vrij winderig maar het was dit jaar toch wat meer dan gewoonlijk. En ik heb dus natuurlijk ook wel wat geleden door de regen die eerder viel, en ook nog viel op een aantal plaatsen terwijl ik op drogere plaatsen fietste, en die me dus een stuk van de westkust kostte. Alles samen ben ik echter heel tevreden over mijn tocht.
Deze voormiddag heb ik even totaal niets gedaan maar vanmiddag ben ik dan toch maar even gaan wandelen. Je hebt hier dan 2 mogelijkheden, naar boven of naar beneden. Naar beneden was ik al geweest dus koos ik maar voor boven. Boven was echt wel boven, ik zou nog eens 300 meter klimmen. Uiteindelijk zou ik ze echter allebei doen, op de terugweg koos ik voor een zijspoor dat naar beneden leidde. Het beneden spoor ging niet zo diep als verwacht, niet helemaal tot tegen het water dus. Het zou dus een rustigere wandeling geweest zijn maar de uitzichten van het boven spoor maakten veel goed. Morgen nog eens opladen voor de laatste rit.
Het heeft even geduurd voor het zich manifesteerde maar ik heb gisteren inderdaad toch mijn armen wat verbrand. Onuku Farm Hostel was een boerderij die origineel dateert uit 1870 en sinds 1980 is het een hostel. Het is er aangenaam verblijven maar het is toch een beetje een vergissing van hier te komen, het is gewoon te moeilijk om er te geraken. Ik ben vandaag zoals gezegd te voet heen en terug naar het stadje gegaan maar zelfs dan is het een martelgang, in beide richtingen. Ik denk dat ik morgen maar gewoon boven blijf 🙂 . Nieuw Zeeland is duidelijk Brits maar Akaroa is Frans. In 1838 vaarde een Franse walvisjager de baai in om te schuilen voor een storm. Het leek hem een mooie plaats om te koloniseren en hij onderhandelde de verkoop van land met de lokale Maori stam. Hij vaarde terug naar Frankrijk en keerde 2 jaar later terug met een groep kolonisten. Ondertussen hadden de Engelsen net de controle over volledig Nieuw Zeeland verkregen en zijn akkoord met de lokale stam was dus niets meer waard. Toch maakte hij hier met zijn kolonisten een Franse nederzetting en dat is tot vandaag merkbaar, o.a. door de vele nog steeds Franstalige straatnamen. Ik had dus gezegd dat ik vandaag zou gaan bootje varen en de ster van de dag was daarbij de Hector dolfijn. De Hector dolfijn is de kleinste en zeldzaamste dolfijn in zee, hij komt alleen rond het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland voor en een grote kolonie daarvan bevind zich in, en in de omgeving van, de “Akaroa Harbour”. De Akaroa Harbour is dus eigenlijk de fjord hier.
Ik heb me vanmorgen klaar gemaakt zonder eerst even buiten te checken, in dezelfde korte mouwen uitrusting als gisteren. Dat bleek aanvankelijk vrij optimistisch want het bleek grijs en kil te zijn, maar het ging nog net. Ik zei gisteren dat ik nog een stevig stuk verder zou gaan en dat zou vandaag ook blijken. Eerst was er een vrij lange aanloop, een beetje zoals de aankomst van gisteren weinig interessant. Daarna kwam ik dichter bij de heuvels langs de ene kant en de zee aan de andere, en toen werd het dus een stuk mooier. Ook het weer werd ondertussen een stuk mooier met een mooie blauwe hemel. Omdat het vanmorgen erg grijs was heb ik me niet ingesmeerd en omdat er toch een frisse bries stond heb ik dat ook daarna niet gedaan. Ik merk er voorlopig nog niets van maar het zijn wel de perfecte omstandigheden om op het einde van de reis toch eens te verbranden 🙂 . De laatste 30 Km mocht er nog eens deftig geklommen worden, de eerste over 6 Km voor een hoogte van 450 meter. De afdaling die dan volgde was ook te steil om echt van te genieten. Na de afdaling volgden dan nog een aantal kortere maar evenzeer pittige bultjes. Ik heb eerder al eens gezegd dat ik hier een backpackers had op een 7 Km van het centrum. Ik had er echter moeten aan denken dat 7 Km hier niet noodzakelijk hetzelfde betekent als thuis. Op kaart zag het er wel leuk uit, verder langs de fjord. Ik moest echter al snel een bergje over en dan moest het ergste nog komen, de laatste 1500 meter. 8 weken lang ben ik overal naar boven gefietst maar hier ben ik uiteindelijk moeten plooien en voet aan grond zetten, 500 meter heb ik mijn fiets moeten duwen. Ik zei eerder dat ik die 7 km met plezier zou op en af fietsen, geloof ik, maar ik denk dat ik ze maar zal wandelen. Ik heb de tijd en het is gemakkelijker naar boven wandelen zonder fiets aan de hand 🙂 . Ik blijf hier voor 2 dagen, morgen ga ik nog eens bootje varen en daarna weet ik het nog niet.
Vandaag nog eens stralend “korte mouwen weer”. Vandaag restte me nog een kort ritje tot Christchurch, een eerder vervelend ritje ook. Eerst ging het verder over de SH 1, die er niet rustiger op werd en ook niet boeiender. Het ging tussen velden en weiden met eigenlijk geen berg of zee in de buurt. Na 22 Km draaide ik een wat kleinere weg op die aanvankelijk zowat parallel liep met de SH 1. Veel veranderde dat echter niet, deze was wel wat rustiger maar de omgeving bleef hetzelfde met alleen maar groeiende bewoning. Tegen de middag was ik in Christchurch, waarmee de reis dus eigenlijk rond is maar morgen ga ik nog een stevig stuk verder voor een paar dagen in Akaroa. Daar zou het wel terug heel mooi moeten zijn. Ik heb vandaag geen foto’s in de aanbieding.
De wind was vanmorgen terug behoorlijk wat afgenomen maar hij blies nog steeds vanuit de verkeerde richting. Een zuiden wind betekent hier een frisse wind, het zijn dan ook frisse ochtenden om te beginnen. Op de middag was er weer even een poging om te gaan regenen maar die zette vandaag niet door. De route ging vandaag nog steeds verder over Highway 1. Verder heb ik het gevoel van bijna rond te zijn. De omgeving is nog steeds mooi maar ik heb zo het gevoel van het de afgelopen 8 weken al mooier en indrukwekkender gezien te hebben. Het doet ook een beetje denken aan dag 1, al is de weg wat minder rechtlijnig, met velden en weiden met de heuvels wat meer in de verte. Een HST-lijn moet je in Nieuw Zeeland nog niet direct verwachten. Alle treinverkeer, vracht zowel als personen en soms gewoon gemengd, gaat hier over een éénsporig diesel netwerk. Halfweg was er een gelegenheid voor een koffiestop, waar ik graag gebruik van maakte. Toen ik er aankwam stond een Duitser al met zijn armen te zwaaien en te roepen dat ik uitgenodigd werd voor een koffie en hij betaalde uiteindelijk ook mijn koffie en muffin. Ze, hij en zijn van origine Nieuw Zeelandse vrouw, waren me even voordien gepasseerd en zaten zowat te wachten tot ik aankwam. Ze zijn normaal zelf enthousiaste fietsreizigers, nu even in Nieuw Zeeland voor familiale redenen, en vonden dat ik wel een traktatie verdiende voor mijn inspanningen.
dannyc2018 