Glentanner

Vanmorgen was een ochtend van twijfel. Toen ik vannacht wakker werd leek het wel heel hard te waaien, ik was alvast blij dat ik niet kampeerde. Ook vanmorgen stond er nog wel erg veel wind, vooral de windstoten die er bovenop kwamen. Het leek me niet aangenaam om met die wind terug naar boven te rijden. Bovendien was het ook allemaal nogal grijs. Geen ideaal weer om een gletsjer(-meer) te gaan bekijken, ik heb geen idee hoe dicht je de gletsjers zelf kan benaderen maar hoe dan ook kan je daarbij een straaltje zon wel gebruiken. Tegen het einde van mijn ontbijt leek het echter al behoorlijk verkalmd en zou ik toch maar weer naar boven fietsen, ik had mijn drinkbussen al gevuld en op de fiets geplaatst maar toen was er weer zo’n stevigere opstoot en veranderde ik alsnog terug van gedacht. Ik zou dan maar de was doen en ondertussen in de omgeving wat birdwatchen. Daarna maakte in een wandelingetje naar en een eindje langs het meer, niet ver maar wel wat lastig vanwege de oneffen ondergrond met soms nogal stevige stenen. Ook terugkeren was wat lastiger omdat de wind weer wat toenam en het windop was. Het weer is toch nogal lastig in Nieuw Zeeland, je weet nooit wat het het volgende uur gaat doen. Naar boven fietsen had wel gekund maar het sowieso af en toe weer een gevecht geweest zijn. Ik heb wel gemerkt dat het niet echt zó erg waait als dat het klinkt in mijn kamer.
Mijn verblijfplaats is overigens, naast ook nog een camping, ook de uitvalsbasis van Scenic Helicopter Flights. Dat heb ik echter toch ook maar laten passeren, ik deed ooit een helikoptervlucht over de Grand Canyon en dat is een van de grotere teleurstellingen van mijn reisgeschiedenis. Ook al niet geholpen door het feit dat ik met mijn onder gemiddelde gewicht op de achterste rij in het midden van drie zitplaatsen geplaatst was, vanwege de balans van het gewicht in de helikopter, en dus als enige niet aan een venster zat. Ook hier wordt je eerst gewogen voor je vliegt. De receptie van het Camp en van de helikoptervluchten en de cafetaria is allemaal één geheel, vandaar dat ik het merkte. Momenteel hebben ze trouwens de operaties gestaakt vanwege de wind, niet zozeer hier beneden maar wel boven op de gletsjer waar ze vliegen. Gisteren is echter alles gewoon doorgegaan dus mogelijk is er toch nog meer wind dan gisteren. Ik ben uiteindelijk alleszins tevreden dat ik niet naar boven fietste.
Misschien, als het echt mooi en kalm is, dat ik morgen alsnog begin richting Mt Cook Village voor nog een kleine wandeling maar de kans lijkt me klein.

https://www.strava.com/activities/2882209607

Lake Tekapo – Glentaner Park 126 Km

Het was vanmorgen een eerder grijze maar rustige dag. Het was wel erg frisjes, ook al vanwege het vroegere start uur. De tenen en vingers vonden het zelfs behoorlijk koud i.p.v. gewoon frisjes.
Dat vroegere startuur was omdat er vandaag wel nog eens een langere rit op het programma stond, ik start een uurtje vroeger dan de afgelopen dagen.
Het begon door een uitgestrekte vlakte tussen de bergen. Ik fietste daarbij langs een kanaal over een weg die afgesloten was voor gemotoriseerd verkeer. Het was er erg mooi en rustig maar de voor zowat de helft van de afstand langs het kanaal was de weg wel een gravelweg. Het was wel behoorlijk fietsbaar maar het zal toch nooit mijn favoriete ondergrond worden, ik ben eigenlijk echt wel een asfalt man al kan een goede bosweg ook nog wel. Aan het einde van het kanaal wachtte een ander meer, Lake Pukaki. Langs het meer ging het terug naar de grote weg en een eindje verder volgde de lunchstop. Na mijn lunchstop kwam er net een ander fietsend koppel aan, uit Duitsland. De man vroeg direct of ik uit België kwam, vanwege mijn Ridley. Ridley schijnt toch wel een naam te zijn tegenwoordig, al kan het ook wel een beetje geholpen hebben dat de man oorspronkelijk uit Doornik kwam. Beiden zijn ook voor 2 maanden onderweg maar zij hebben het wel gepresteerd om binnen hun gewichtslimiet kampeermateriaal over te vliegen. Nu, mijn totaal gewicht was op de luchthaven uiteindelijk 27 Kg. Als je jezelf dan, zoals zij, nog wat dikker aankleedt dan ik en je kan het kampeermateriaal verdelen over twee, dan kan het net schijnbaar. Ze zaten precies op 30 Kg elk.
Net voorbij de lunchstop nam ik de afslag naar Mount Cook Village. Mt Cook Village is een extraatje dat op de route eigenlijk niet echt voorzien is maar me wel de moeite leek en dat werd ook wel bevestigd. Het was prachtig met rechts van mij het meer, links de bergen en recht voor me uit Mt Cook. Dan, pal op de middag, was daar plots weer die wind. Dankzij de vroege start had ik dan het grootste deel al wel gehad maar het werd toch nog een lang gevecht, die vallei bleef maar duren. Ik was dan ook blij toen ik eindelijk wat bebouwing zag. Het zou echter niet het einde van mijn rit blijken te zijn. Ik ging eerst naar de hostel maar die waren volboekt, de tegenoverliggende grote lodge eveneens. Het motel wat verderop gaf al langs de weg aan dat ze volzet waren dus daar ging ik niet eens binnen. Ook het volgende motel gaf volzet aan maar omdat enkel nog het Hermitage restte besloot ik het er toch maar eens te proberen. De vrouw hier aan de receptie ging wel de extra stap en checkte de situatie eens on-line en stelde vast dat inderdaad het hele dorp volzet was. Ze belde dan naar een motel een eind terug en daar kon ik dan, over haar telefoon, nog een kamer boeken. Het was uiteindelijk wel verder terug dan ik aanvankelijk ingeschat had, helemaal terug tot aan het begin van het meer, maar tenminste niet helemaal tot aan mijn volgende bestemming. Terug ging trouwens wel een stuk makkelijker, bergaf en met de wind in de rug.
Mijn originele bedoeling was om een dag in Mt Cook Village te blijven en daar morgen een wandeling te maken. Ik besloot om die dag ter plaatse te behouden en zal dus morgen nog eens terug naar boven fietsen om daar wat rond te wandelen.

https://www.strava.com/activities/2880090546

Fairlie – Lake Tekapo 44 Km

Het weer van Nieuw Zeeland moet zowat kampioen in wisselvalligheid zijn. Toen ik maandag in mijn logement vermelde dat ik een stevige bui gehad had waren ze daar erg verbaasd, zelf hadden ze geen regen gezien. Gisteren was iedereen ervan overtuigd dat ik net op tijd stopte, voor de regen begon, maar de donkere wolken verdwenen en zelfs de wind nam terug af, zonder dat er een druppel viel dus.
Vanmorgen bij het opstaan was het nog behoorlijk bewolkt maar bij mijn vertrek was het mooi blauw en rustig. Na een uurtje was er wel plots die wind terug en een half uurtje later verschenen er ook weer wolken. Ik kon deze echter netjes achter mij laten.
Vandaag een nog korter ritje, met 44 Km, maar het was wel 40 Km bergop fietsen, niet altijd zichtbaar maar wel altijd voelbaar. Omdat het wel een heel kort ritje was, was ik al voor de middag op mijn bestemming. Ik heb dan maar eerst wat gegeten alvorens op zoek te gaan naar logement. Dat logement vond ik even later aan de oevers het meer, net na de middag ondertussen. Het is verbazend met welk gemak je hier op de middag al kan inchecken, ik heb het idee dat men in onze streken al rap zouden wijzen op de voorziene incheck tijd. Lake Tekapo is overigens wel een omgeving waar je best op de wil toekomen, er zijn ergere plaatsen om vroeg te stranden.

https://www.strava.com/activities/2877466541

Geraldine – Fairlie 50 Km

Het weer was vanmorgen een randgeval met langs de ene kant dikke wolken en langs de andere kant een vrijwel blauwe hemel en ik net in het midden. De eerste dag schreef ik dat het aangenaam warm was maar dat was dus maar aan het begin, gisteren waren het al lange mouwen en lange broek en vandaag startte ik zelfs met mijn regenjasje voor extra comfort. Na een drie kwartier, toen ik wat meer in de zon kwam, mocht dat wel terug uit maar het bleven lange mouwen en pijpen. De wind was wel een heel stuk afgenomen.
De menu is sinds ik Christchurch verlaten heb een stuk minder exotisch. Zondag was het een stuk vis met gebakken aardappelen en een slaatje, gisteren worsten met puree en groenten. Goeie kost in een goede portie. Wel jammer dat de soep uitverkocht was, ik had daar wel zin in.
Er stond vandaag een eerder kort ritje op het programma dus begon ik er wat later aan. Dat gaat me echter schijnbaar slecht af dus veel later werd het niet, zowat een half uur.
Bij mijn vertrek uit Geraldine ben ik van weg veranderd, ik reed vandaag op de 79. Het ging nog steeds langs de bergen maar vandaag ging het ook over wat verre uitlopers ervan. Het ging wel wat op en af. Campers zijn hier duidelijk populairder dan fietsen om te reizen, tientallen “rentals” kwam ik vandaag tegen terwijl ik maar één andere fietser zag. Boven op de pas, kort voor het einde, nam ik mijn lunchbreak. Hier vond ik wel de soep die ik wenste. Aan de tafel naast mij zaten twee paar Nederlanders, onderweg met een rental mobilhome. Ik heb ze maar laten doen. Toen ik terug wou vertrekken had ik buiten wel nog een leuke ontmoeting, een “local” die me vroeg of ik uit België was. Mijn lange broek is van Jartazi en hij herkende dat als Belgisch. Bleek dat hij vroeger, voor hij getrouwd was, om de twee jaar naar België kwam voor onze voorjaars klassiekers. De Ronde, Parijs – Roubaix, E3-prijs, 3 daagse, Brabantse pijl, … hij kende ze allemaal en dus ook Jartazi en Ridley.
Stoppen lijkt hier wel geen goed idee, na mijn stop begon het weer terug te keren. Dreigende wolken verschenen over de bergen en de wind was plots ook terug in volle kracht.
Op mijn bestemming moest ik even zoeken naar een slaapplaats. Mijn eerste keuze “The Grand Hotel” leek eerder verlaten en wat vervallen. Ik kon er alvast niet binnen. Op de tweede plaats was het eerst niet duidelijk of ze een plaats hadden voor mij, er was wat onduidelijkheid over een al dan niet annulatie. De kamer bleek uiteindelijk geannuleerd voor gisteren en verplaatst naar vandaag, geen plaats voor mij dus. Ze belde wel wat in het rond en de eerste plaats waar opgenomen werd, alle plaatsen onderweg werden tot nu toe zelfstandig uitgebaat en op de middag is er dan niet noodzakelijk iemand op de receptie, kon me wel plaatsen. Zo kwam ik uiteindelijk terecht in Aorangi Motel.
De regen die dreigde is voorlopig nog niet gevallen maar hij dreigt nog steeds.

https://www.strava.com/activities/2875024277

Rakaia Gorge – Geraldine 84 Km

Naast het feit dat de kamer nogal duur was en de wifi extra was het wel aangenaam verblijven in Rakaia Gorge, met erg warme uitbaters in de Lodge. Een deel van de Lodge doet dienst in een time-sharing systeem, waarbij de gasten dan verblijven van zaterdag tot zaterdag. Zondag namiddag geeft de gastvrouw dan wat uitleg over de mogelijkheden in de omgeving en aangezien deze met de auto reizen wordt omgeving nogal ruim gezien. Ik werd bij aankomst al uitgenodigd om aan te zitten bij deze uitleg, waarbij ook nog pizza geserveerd werd. Ik leerde er ook dat de huidige wind niet abnormaal maar wel boven gemiddeld is. Ook de rivier die hier stroomt is normaal een rustig blauw riviertje i.p.v. de snelle, brede grijze massa die het momenteel is.
Vanmorgen zag het er niet zo goed uit, met naast de wind nu ook nog regen. Tegen mijn vertrek was het echter al behoorlijk opgeklaard en uitgedroogd. Er werden voor de voormiddag nog buien voorspeld maar voor en rechts van mijn zag alles mooi blauw, links en achter waren wel nog behoorlijk wat wolken te zien.
De route was weer erg makkelijk, verder op dezelfde weg. De eerste vijf kilometer waren wel best hevig, ik heb direct mijn nieuwe “32” kunnen gebruiken. Een verhouding 34-32 lijkt wel erg klein maar eerlijk gezegd zou ik nog wel wat kleiner geschakeld hebben als ik kon. Verder was de weg nu wel een stuk aantrekkelijker dan gisteren, nog steeds tussen velden en weiden maar ook veel heide en met de bergen nu dicht in de buurt. Ik hoorde in het begin veel erg exotisch klinkende vogels in de bomen langs de weg maar kreeg ze niet te zien, ik heb dus geen idee hoe exotisch ze wel zouden zijn. Ik zag ook veel herten maar deze stonden telkens achter omheining, ik veronderstel dat hertenvlees hier een behoorlijke industrie is. Nog niet zoals schapen en koeien maar toch duidelijk aanwezig.
Bij Mt Somers week ik even af om in het dorp een korte, vroege lunchpauze te houden. Toen ik daarvan terugkeerde leek het weer wel wat omgeslagen met nu wolken voor mij i.p.v. achter. Een uurtje ging het nog goed maar toen werd het echt wel donker en besloot ik om alvast mijn regenkledij aan te trekken. Een beetje verder was het dan zover, mijn eerste Nieuw Zeelandse bui en het was direct een behoorlijk stevige met hagel inbegrepen. De thermometer van mijn GPS gaf op die moment nog 4° aan. Zo koud voelde het wel niet aan maar het zegt toch iets. In de verte zag ik het echter al terug lichter worden en na goed een kwartier, schat ik, was het al over. De natte wegen gingen wel nog een stuk door. Ik was de bui dus tegemoet gereden, beter dan ze mee te nemen 🙂 .
In Geraldine vond ik een plaatsje bij Rawhiti Backpackers, een hostel dus, voor nog geen kwart van de prijs van gisteren en daar is de wifi wel bij inbegrepen. Ik heb natuurlijk niet dezelfde persoonlijke ruimte maar er is wel een mooie en ruime zitruimte. Achteraf gezien was de prijs van mijn kamer gisteren misschien wel gerechtvaardigd voor wat ze boden maar de wifi had toch inbegrepen mogen zijn.
Overigens, voor wie het niet zou merken: de eerste foto van vandaag is vanop zowat dezelfde plaats als de laatste van gisteren …

https://www.strava.com/activities/2872954912

Christchurch – Rakaia Gorge 82 Km

Zo, we zijn op weg. De reis is eindelijk echt bezig, na al dat wandelen in november kan er eindelijk weer gefietst worden. Het was tenslotte al 2,5 weken geleden, de benen moesten in het begin dan ook terug even wennen. Het was er vanmorgen wel ideaal weer voor, mooi zonnig en aangenaam warm. Aanvankelijk had ik ook de wind in de rug maar tegen halfweg is deze gedraaid, waardoor ik hem eerst van rechts en later ook gewoon op kop had. Ondertussen was hij ook weer stevig aangetrokken. Ik heb dan ook een serieus teruggeschakeld, letterlijk en figuurlijk. De snelheid ging geregeld richting 12 KmH en af en toe zelfs nog iets lager.
Het vertrek was niet moeilijk, ik logeerde praktisch aan de uitvalsweg. Nog een heel eind was het langs die weg trouwens nog een aaneenschakeling van motels. De route was ook verder niet zo moeilijk, veel richting veranderingen kwamen er niet aan te pas. De eerste rit was echter ook nog niet erg spectaculair, vals platte wegen tussen de velden en weiden met in de verte de bergen. Naar die bergen ging het trouwens maar ik zal er niet over gaan maar ze de volgende dagen rechts laten liggen. Op het einde van de rit kreeg ik plots een afdaling om, zonder een beklimming, toch nog hoger te eindigen dan het begin. Dat maakte pas echt duidelijk hoe vals die platte wegen wel geweest waren, nooit het gevoel gehad van te klimmen maar wel steeds omhoog gereden.
De rit eindigde bij Rakaia Gorge waar ik een te dure kamer vond in de Mt Hutt Lodge, eigenlijk is het eerder een appartementje met keuken en zithoek in begrepen maar dat doet me verder weinig. Wat me meer doet is dat er bovenop die dure kamer ook nog dure wifi bij komt, die bovendien met creditkaart on-line te regelen is. Voorlopig doe ik daar nog steeds niet aan mee, zeker niet als het bovenop een duren kamer komt. Geen goed begin voor Nieuw Zeeland, de eerste dagen in Christchurch buiten beschouwing gelaten. Ik maakte na aankomst ook nog een kleine wandeling in de buurt en die is wel behoorlijk aantrekkelijk. Ik zag onderweg ook al verscheidene leuke vogels, groot en klein, maar ze hebben hetzelfde probleem als bij ons: ze zijn al gealarmeerd als je er met de fiets bij in de buurt komt en zijn weg tegen dat je voet aan grond zet.

https://www.strava.com/activities/2872952473

Christchurch

Gisteren namiddag nog weinig bijzonder gedaan, alleen wat rondgelopen in de omgeving van het hotel en daarbij wat inkopen gedaan. Ik had besloten, om gewicht te besparen, geen zonnecrème en douchegel, die in hostels niet geleverd wordt, mee te nemen maar die ter plaatse te kopen, uiteindelijk zijn die toch overal zowat hetzelfde. Verder kocht ik ook nog wat snacks voor op de route.
Die eerste kennismaking van de omgeving deed erg Amerikaans aan. In de ene richting ligt het ene motel “Amerikaanse stijl” naast het andere terwijl het in de andere een aaneensluiting van winkels, banken en restaurants is. Ook hier leek alles wel wat op Amerika. De restaurants waren wel allemaal Aziatisch, van Thais tot Japans en alles wat daar tussen ligt. Mij zal je daar alvast niet over horen klagen, ik koos voor Cambodiaans en het viel mee dus mogelijk ga ik vanavond daar nog eens terug.
Mijn hotel, eigenlijk ook eerder een motel “American style”, valt best mee maar mijn fietsdoos kunnen ze schijnbaar niet stockeren voor 2 maanden. Ik had echter een adres van een lokale fietswinkel die wel fietsen zou kunnen “boxen” voor een vlucht en vanmorgen ben ik dan eerst daar maar eens gaan kijken om dat te checken. Ik heb er meteen maar een afspraak gemaakt voor 14 januari, dat is dus alvast in orde. Onderweg naar de fietswinkel passeerde ik ook de moskee van “the shooting”, praktisch bij mij om de hoek.
Toen ik terug was van de fietswinkel ben ik dan naar het centrum gewandeld. Op het einde van mijn straat ligt een gigantisch park met daarachter het centrum. Het park wordt zowat in 2 gesneden door een weg die er door loopt. In het ene deel werd deze zaterdagmorgen massaal cricket gespeeld, eerst door de jongeren, van alle leeftijden en geslacht, maar wat verder ook op hoger niveau. In het andere deel zijn onder andere een tennisclub en een golfclub gevestigd, terwijl er ook nog plaats rest voor een botanische tuin.
Christchurch heeft een erg compact en hip centrum maar lijkt wat met een identiteitscrisis te sukkelen. Aan de buitenrand van het centrum lijken vrij veel braakliggende stukken te zijn en veel oudere gebouwen lijken afgebroken te zijn waarbij enkel de voorgevel overeind gelaten wordt. Als je verder kijkt blijkt dat tenminste wel voor een deel nog het gevolg te zijn van een grote aardbeving in 2011, waarbij ook nog 185 mensen het leven lieten. Naast een gedenkmuur is er verderop ook nog een pleintje met 185 legen stoelen, ter herinnering. Ook in het centrum zijn de restaurants en eetstalletjes vooral Aziatisch, en ook nogal wat patisserie, te zijn. Vanmiddag koos ik voor Nepalese momo’s.
Wat ik ook nog leuk om zien vond, maar niet zozeer met de stad te maken heeft, alle bussen hebben vooraan een fietsrek.
Het weer is deze eerste dagen best goed, vandaag was er soms wel meer bewolking maar het bleef droog en de temperatuur is best aangenaam. Ik vrees dat ik onderweg wel veel over de wind zal moeten klagen, die blaast vooral na de middag toch echt wel stevig.

Christchurch, Nieuw Zeeland

Ook deze namiddag weer de “trein” moeten nemen om te vertrekken. Voor de duidelijkheid: ik ben aangekomen in T2, heb “overdagd” in T1 en ben vertrokken vanuit T3. Het ligt allemaal wel vlak bij elkaar maar voor de verplaatsing tussen terminals neem je dus wel een “trein”, al is het eerder een volautomatisch metrostelletje. Je boekt je kamer overigens niet per dag maar per blok van 6 uur. Ze is overigens ook niet echt goedkoop maar het is toch goed besteed geld als je zo’n lange stopover hebt. Veel geslapen heb ik niet, dat is misschien ook beter i.v.m. aanpassing van de jetlag aangezien het hier dag was, maar ik lag wel rustig en op mijn gemak op bed en kon me verder ook lekker verfrissen voor de verdere reis. Die verdere reis was nog eens een vlucht van 9 uur. Dat is dan de effectieve vluchttijd, zonder taxiën en dergelijke.
Nieuw Zeeland is geen gemakkelijk land om binnen te komen. Om te beginnen duurde het al een eeuwigheid om de grenscontrole te passeren. Er waren 3 loketten geopend maar daarvan waren er 2 voorbehouden voor families met kinderen, en dat waren er inderdaad nogal wat. Ook op de vlucht maakte dat het soms erg luid, men zou misschien toch eens moeten overwegen om kleine kinderen een valiumtje te geven voor de vlucht 😉 . En bij dat ene overblijvende loket moeten dan nog wat mensen passeren met voorrangsstatus, zoals mensen met een beperking die assistentie nodig hebben en daar waren er ook nogal wat van. Daarna volgt nog een ondervragingetje om te zien of je “schadelijke” producten zou kunnen bij hebben, en met een fiets hoor je daar sowieso bij. Op basis van de vragenlijst, en je antwoorden, wordt je dan verder gedirigeerd, mensen met potentieel schadelijk producten worden voor een controle afgeleid. Op het niet aangeven van potentieel schadelijke producten staan trouwens zeer grote boetes. Mijn fiets en fietsschoenen, die zijn ook mogelijk vervuild, werden wel al vlug goedgekeurd. De fiets moest zelfs niet helemaal uit de doos. Voor de verplaatsing naar mijn hotel had ik dan een plaatsje gereserveerd bij Supershuttle, een transport service met een minibusje met remork waarin de fietsdoos ook wel bij in paste.
Ik verliet mijn hotel op Schiphol woensdag morgen omstreeks 06.30 uur. Ik kwam vrijdag even na de middag, lokale tijd, aan op mijn bestemming: Hotel Ashley in Christchurch. In CET is dat precies 12 uur eerder, kort na middernacht van donderdag op vrijdag dus. Ik was dus zowat 42 uur onderweg. Veel verder dan Christchurch kan je van bij ons dan ook niet reizen, geloof ik.
De fiets is overigens alweer uitgepakt en in orde gezet en lijkt de reis weer goed doorstaan te hebben.

Singapore

Toen ik vanmorgen mijn fiets terug ging oppikken in het bagagedepot, werd weer duidelijk waarom je best via Schiphol gaat met je fiets. Ik ging mee in het depot om mijn doos te halen en zag daar nog minstens 5 andere dozen staan, klaar om te vertrekken. Ze zijn het daar allemaal dus wel gewoon om fietsdozen te zien passeren en alles gaat dus ook heel vlotjes. Op een klein half uurtje was alles afgehandeld: aankomen, fiets ophalen, bagage en fiets inchecken en fiets terug afleveren aan de “odd size” bagage poort. Er rest me dan nog 3 uur voor vertrek, ik ben nu eenmaal graag op tijd. Ik ben dan eerst nog even gaan ontbijten voor ik de veiligheids- en paspoortcontrole passeerde. Ook daar ging het erg vlot, het was bepaald nog niet druk vanmorgen.
Aan het bagagedepot zag ik ook nog een moment van reizigersstress. Toen ik er aankwam zag ik een paspoort op de grond en gaf dat aan de man aan de balie. Hij herkende op de foto de vrouw van een koppel dat even eerder hun bagage terug komen oppikken was en op de vindplaats nog een en ander herpakt had. Tegen dat we met mijn fiets uit het depot kwamen was het koppel daar ook terug en dolgelukkig toen ze het paspoort terugkregen. De vrouw moest wel even de stress laten wegstromen met wat traantjes. Dat bedoelde ik dus gisteren ook met “de eerste dagen zijn de lastigste van de reis”. Je kan het, zoals zij, ook op de terugweg tegenkomen, de terugreis is dus ook wel wat stresserend, maar dan heb je tenminste je reis al gehad.
Vanop Schiphol volgde dan een vlucht van ruim 12 uur voor bijna 11.000 Km naar Singapore. Gelukkig deed Singapore Airlines zijn reputatie eer aan, zelfs in economy: comfortabele zetels met veel beenruimte, goede service en deftig eten met metalen bestek. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik laatst metalen bestek had tijdens een vlucht.
In Singapore heb ik een “lay over” van ruim 12 uur. Een vluchtig stadsbezoek was een optie maar dat leek me teveel van het goede, ik boekte dus maar een kamer in een transfer hotel op de luchthaven. Een beetje rust leek me beter dan de drukte en de stress van een vluchtig bezoekje. Er zijn hier op de luchthaven echter meerdere transit hotels en het mijne bevond zich in een andere terminal, waarvoor ik zelfs de “trein” moest nemen. Mijn kamer is alvast groter en luxueuzer dan die van gisteren.

Schiphol

Deze middag stond ik voor de tweede keer dit jaar met mijn fiets en bagage op Schiphol. Het helpt dat het de tweede keer op korte termijn is om je weg te vinden en je fiets in te pakken, alles gaat een stuk vlotter. Nadat ik mijn fiets ingepakt en afgeleverd had aan de bagagedepot had ik nog rustig tijd om iets te eten en wat rond te hangen. Omdat ik morgen een ochtend vlucht heb, ben ik deze keer niet verder doorgereisd tot Amsterdam maar heb een kamer geboekt bij IBIS Budget Airport Hotel, op een klein kwartiertje rijden met de gratis schuttlebus.
Eigenlijk zijn de eerste dagen altijd de lastigste van elke reis. Eenmaal je op bestemming bent kan er ook nog wel eens iets lastig zijn maar je bent er tenminste.