Sinds 1 juli 2018 ben ik een jong gepensioneerd ex-militair, vandaar de 2018 in de titel.
Sindsdien vul ik mijn dagen met fietsen, wandelen, reizen en fotografie, liefst in combinatie met elkaar.
Ik had reeds een blog lopen maar ben daar schijnbaar op de limieten gelopen.
Wat vooraf ging: www.bloggen.be/dannyc2018
Het was vandaag een stralende dag. Af en toe werd het zelfs al eens warm maar tussendoor zorgde de zeebries ook wel voor wat afkoeling.. Ik ben de dag begonnen met domweg de verkeerde richting uit te rijden. Dat is bijzonder stom omdat er in Owaka maar één doorlopende weg is en aangezien ik vanuit één richting kwam is het behoorlijk logisch om in de andere richting te vertrekken. Toch wou ik mijn domme fout pas na 3,5 Km echt toegeven en zo begon ik mijn rit dus met 7 Km extra. De rit ging vandaag over een rustige weg die de hele tijd wat op en af ging maar af en toe waren er toch ook enkele serieuzere hellingetjes. Ik deed onderweg ook nog een kleine wandeling, een half uurtje, naar een paar watervallen. Mijn rit eindigde in de Lazy Dolphin in Curio Bay. Er worden in deze baai nogal eens dolfijnen gespot maar vandaag lijken ze voorlopig inderdaad lazy, ik heb ze nog niet gezien. Als het er toch nog van komt dan volgt er wel weer een bonus. Ook vandaag kwam ik weer niet toe met mijn standaard 9 foto’s, weer een extra rijtje dus.
Omdat ik nog een hele namiddag had en het toch niet ver was ben ik nog eens terug naar Surat Bay geweest en deze keer had ik meer geluk, ik had 2 leuke ontmoetingen. De eerste was waarschijnlijk een jong mannetje terwijl de tweede mogelijk een vrouwtje was, die zijn grijzer van kleur.
Het weer is vandaag wat wisselend bewolkt maar best aangenaam. Ik reed vanmorgen eerst naar Surat Bay en maakte daar een wandeling langs de baai. Deze baai is bekend voor zeeleeuwen die er dikwijls komen rusten op het strand maar dat geluk had ik niet vandaag, het is er echter ook zonder zeeleeuwen de moeite waard. Daarna reed ik nog naar Pounawea, een dorpje aan de andere kant van de monding van de Owaka rivier. Daarna ging het terug naar Owaka voor een rustige namiddag. Het was in en rond Surat Bay zo bijzonder dat ik een extra rij foto’s te bieden heb. Bij mijn eerste rit heb ik een exotisch klinkende vogel, die ik niet te zien kreeg, vermeld. Ik heb hem nu kunnen spotten maar nog niet voor de camera gekregen. Het is een gelige vogel van het formaat van een merel, niet echt zo exotisch als hij klinkt.
Het was vandaag weer een overwegend grijze dag maar het bleef wel droog. Tussendoor waren er zelfs mooie opklaringen maar het overtrok ook terug.
Ik nam vandaag de “scenic route”, officieel zelfs, en bereikte daarbij de kust, aan kilometer 19 om precies te zijn. Ik deed ook nog een extraatje naar Nugget Point, met een vuurtoren boven op een uitstekende rots. Het koste wel wat inspanning want er moest even stevig voor geklommen worden.
Mijn einddoel was dus Owaka en ik ben hier voor 2 nachten, morgen ga ik wat rondhangen in de omgeving.
Vandaag begon stevig bewolkt met een belofte van regen in de namiddag. Ik nam vanmorgen afscheid van weg Nr 8. Eerst ging het langs een kleinere weg tot Millers Flat. Even voorbij eindigde het asfalt en ging de weg over op onverhard. Daar nam ik echter de Clutha Gold trail, die nog wel af en toe de “gewone” weg opging maar ook afgescheiden. De afgescheiden stukken van de trail waren leuker want beter te fietsen, de weg was ruwer en had meer last van stenen. Clutha is trouwens ook de naam van de rivier die ik zowat de hele dag volgde. Na 20 Km trail, bij Beaumont, stak ik wel de rivier over om aan de andere kant over het asfalt verder te gaan. Kort voor de middag kwam inderdaad de beloofde regen, een gezapige regen die wat wisselde in intensiteit maar nooit echt dramatisch werd. Op mijn eindbestemming, Balclutha, was ik origineel van plan van de backpackers op te zoeken maar vanwege de regen besloot ik toch maar de meerkost te doen en naar een motel te gaan, daar heb ik toch wat meer plaats voor wat natte spullen. Bovendien moest ik er niet zo voor zoeken, ze ligt gewoon langs de weg.
Gisteren was zo’n beetje als logeren bij een familie. Alle andere gasten waren “longtermers”, jonge gasten die na school een tijdje gaan rondreizen en tussendoor hier of daar blijven hangen om wat geld te verdienen onderweg. Hier kan dat in de wijn- en fruitgaarden. Daarbij was ook een jonge Waal uit Arlon. Alleszins waren zij ondertussen zo goed als thuis in de herberg en ik dus een beetje te gast bij de familie. Vanmorgen was weer een beetje zo’n randgeval tussen blauw en bewolkt, met de wolken deze keer in mijn rijrichting. Het was echter droog en er stond niet te veel wind, best weer goed om te fietsen. Op de middag verschenen er wel meer donkere wolken en trok de wind weer wat aan maar het bleef droog en de wind stond overwegend in de rug, het bleef dus wel goed te fietsen. De route ging nog steeds verder over de weg Nr 8 maar van een brede vallei was hier geen sprake meer, het ging langs de rivier die hier behoorlijk aangegroeid was. Dat ze zo aangegroeid was, was omdat het eigenlijk een beetje een stuwmeer was met een dam zo’n 20 Km verderop bij Clyde. De passage door Clyde was zo’n beetje als de Old Town van Cromwell. Voorbij Clyde ging het over de Otago Central Rail Trail naar Alexandra. Zoals op zoveel plaatsen over de wereld kan je ook hier dus fietsen over een voormalige spoorbedding. Hier blijft het wel een beetje een spoor, ze hebben het niet verhard. Bovendien loopt het parallel langs de Nr 8 en vond ik de meerwaarde beperkt maar de trails worden hier erg gepromoot, een paar dagen terug zat ik met een ouder Australisch koppel die onder andere deze volledige trail, een 150 Km, zouden gaan fietsen, met huurfietsen en bagagetransport. Het is dus wel degelijk een business. Alexandra was een stadje van het principe met een “main street” met zowat alle zaken daar rond en het stadje verder uitdeinend. Van Alexandra ging het weer terug over de 8 maar deze verliet nu de rivier, dat betekende dat er weer wat meer geklommen mocht worden en ook dat ik weer in een andere wereld terecht kwam. Eindigen deed ik dus in Roxburgh, nog eens in een motel.
Het was vanmorgen een mooie maar koude start. Tegen dat ik vertrok was het al iets beter en uiteindelijk warmde het mooi op. Ook de wind bleef vandaag de hele dag binnen de perken, een echt mooie fietsdag dus. Dat kwam goed uit want er stond nog eens een behoorlijke rit op de menu. Het ging verder over dezelfde weg Nr 8 door de vallei maar eerst ging het een 15 Km bergop om over een pas te komen. Aan de andere kant van de pas ging het terug door een brede vallei maar het was toch net weer wat anders. Het einddoel vandaag was Cromwell, waar ik nog een paar kilometer extra deed op zoek naar mijn logement. Er was keuze genoeg maar ik had op voorhand wel iets in gedachte. Toen ik deze niet vond ben ik maar bij een andere backpacker gaan aankloppen, een stuk dichter bij het “centrum”. Cromwell heeft net als Twizel een “Mall”, een centraal plein met daar rond winkels en restaurants. Daar weer rond ligt het centrum en in het geval van Cromwell ligt nog een heel stuk daar weer rond de rest van de gemeente. Bij die winkels rond de Mall is ook een apotheker en dat kwam me goed uit. Het hooikoorts seizoen is hier in volle gang en dat heb ik vandaag gemerkt. Ik haalde dus maar een doosje Loratadine, hetzelfde middel dat ik thuis ook wel eens gebruik. Eén pilletje per dag dat je last hebt, morgen zou het dus terug beter moeten gaan. Cromwell heeft ook nog een stukje “Old Town”. Het was een heel stuk wandelen, ik had natuurlijk ook de fiets kunnen nemen maar dat doe ik al de hele dag, en heel veel stelt het niet voor maar het was toch leuk om zien. Ik ontmoette er ook nog een leuk zangertje 🙂 . Hierna volgt nu een rondje rond het zuiden die me over ruim 2 weken terug hier in Cromwell moet brengen.
De dag begon vanmorgen met veel zon, een beetje regen en natuurlijk wat wind. Het viel uiteindelijk wel mee, de regen was voorbij voor ik vertrok en de wind bleef wel beperkt. De wind kwam overigens ook niet meer van voor maar eerder van rechts, het was dus een prachtige fietsdag … tot mid voormiddag. In de omgeving van Omarama trok de wind terug stevig aan en bovendien maakte ik daar een grote bocht naar rechts, waardoor ik de wind dus ook terug van voor kreeg. Het weer bleef mooi maar niet zo aangenaam meer. Je zou kunnen denken dat het aan mijn windgevoel ligt maar op mijn koffiestop hoorde ik ook de locals onder elkaar zeggen dat het weer “windy” werd en bij mijn aankomst werd ook eerst over de wind gesproken. Ze vinden het dus ook zelf wel behoorlijk winderig. De route ging vandaag gewoon verder over dezelfde weg, Nr 8, door de brede vallei. Dat heeft me tot dusver het meeste verbaasd in Nieuw Zeeland, de uitgestrekte vlaktes hier. Die had ik niet zozeer verwacht, ook al gaan de vlaktes niet altijd helemaal vlak. Soms lijkt het wel wat alsof je door de prairie rijdt. Het werd vandaag weer een korter ritje, al mag ze er met de wind op het einde best wel wezen, naar Dunstan Downs. Dunstan Downs is eigenlijk maar een boerderij met een paar “chalets” langs de weg, de laatste foto toont zowat wat het is. Voor mij is het echter de perfecte stopplaats onderweg naar de volgende echte plaats Cromwell, wat morgen toch nog wel een eindje fietsen wordt.
Vanmorgen was weer een ochtend van twijfels. De wind was terug afgenomen naar normaal niveau. Er hing wel behoorlijk veel bewolking rond de bergen. Het is overigens ook, sinds gisteren, terug wat warmer, de vorige dagen waren nogal fris geweest. Aangezien ik donderdag al een kleine 25 Km teruggekeerd was, restte me vandaag nog maar een heel kort ritje om op schema te blijven. Een optie was, zoals gisteren al gezegd, om terug naar boven te rijden en daar alsnog een wandeling te doen. Het kon best maar dan kwam er een 50 Km + een wandeling van minstens een uur bij, wat het dan weer een behoorlijk stevige dag zou maken. Het was echter het feit dat ik maar vrij laat in de cafetaria terecht kon om te ontbijten en dus pas rond half tien kon vertrekken dat me uiteindelijk deed besluiten om het toch maar bij mijn korte ritje te houden, het zou anders ook nog een heel lange dag kunnen worden. Het is wel jammer van de wandelingen want ze moeten wel de moeite geweest zijn. Anderzijds weet je ook niet hoe het er in de bewolkte omstandigheden zou uitzien. Nu, soms wint gewoon het weer. Gisteren passeerden hier ook mensen die een helikoptervlucht geboekt hadden en onverrichter zake moesten voortgaan vanwege de wind. Ik kreeg tijdens mijn ontbijt trouwens gezelschap van een koppel uit Australië die gisteren in Mt Cook waren en daar in hun camper overnachtten, ze vonden het er behoorlijk extreem winderig en hadden ook niet hun beste nacht gepasseerd vanwege de wind. In Glentanner blijven was gisteren dus waarschijnlijk de beste optie. Vandaag dus een kort ritje naar Twizel. Twizel is een klein dorpje met centraal een plein met daar rond een aantal winkels en eetgelegenheden en verder daar rond slaapgelegenheden. Bij die winkels zijn er ook wel enkele “outdoor” zaken met vrij veel aandacht voor vissen maar ook fietsen. Er zijn ook een paar zaken in de buurt die fietstours aanbieden, vooral mountainbike ritten in de omgeving. In de foto sectie ook nog een drietal foto’s van gisteren na de vorige blog.
Vanmorgen was een ochtend van twijfel. Toen ik vannacht wakker werd leek het wel heel hard te waaien, ik was alvast blij dat ik niet kampeerde. Ook vanmorgen stond er nog wel erg veel wind, vooral de windstoten die er bovenop kwamen. Het leek me niet aangenaam om met die wind terug naar boven te rijden. Bovendien was het ook allemaal nogal grijs. Geen ideaal weer om een gletsjer(-meer) te gaan bekijken, ik heb geen idee hoe dicht je de gletsjers zelf kan benaderen maar hoe dan ook kan je daarbij een straaltje zon wel gebruiken. Tegen het einde van mijn ontbijt leek het echter al behoorlijk verkalmd en zou ik toch maar weer naar boven fietsen, ik had mijn drinkbussen al gevuld en op de fiets geplaatst maar toen was er weer zo’n stevigere opstoot en veranderde ik alsnog terug van gedacht. Ik zou dan maar de was doen en ondertussen in de omgeving wat birdwatchen. Daarna maakte in een wandelingetje naar en een eindje langs het meer, niet ver maar wel wat lastig vanwege de oneffen ondergrond met soms nogal stevige stenen. Ook terugkeren was wat lastiger omdat de wind weer wat toenam en het windop was. Het weer is toch nogal lastig in Nieuw Zeeland, je weet nooit wat het het volgende uur gaat doen. Naar boven fietsen had wel gekund maar het sowieso af en toe weer een gevecht geweest zijn. Ik heb wel gemerkt dat het niet echt zó erg waait als dat het klinkt in mijn kamer. Mijn verblijfplaats is overigens, naast ook nog een camping, ook de uitvalsbasis van Scenic Helicopter Flights. Dat heb ik echter toch ook maar laten passeren, ik deed ooit een helikoptervlucht over de Grand Canyon en dat is een van de grotere teleurstellingen van mijn reisgeschiedenis. Ook al niet geholpen door het feit dat ik met mijn onder gemiddelde gewicht op de achterste rij in het midden van drie zitplaatsen geplaatst was, vanwege de balans van het gewicht in de helikopter, en dus als enige niet aan een venster zat. Ook hier wordt je eerst gewogen voor je vliegt. De receptie van het Camp en van de helikoptervluchten en de cafetaria is allemaal één geheel, vandaar dat ik het merkte. Momenteel hebben ze trouwens de operaties gestaakt vanwege de wind, niet zozeer hier beneden maar wel boven op de gletsjer waar ze vliegen. Gisteren is echter alles gewoon doorgegaan dus mogelijk is er toch nog meer wind dan gisteren. Ik ben uiteindelijk alleszins tevreden dat ik niet naar boven fietste. Misschien, als het echt mooi en kalm is, dat ik morgen alsnog begin richting Mt Cook Village voor nog een kleine wandeling maar de kans lijkt me klein.
dannyc2018 