Het weer is intussen al 4(!) dagen vrijwel constant, wisselend bewolkt met een licht windje en, na een frisse start, aangename fiets temperaturen. De wind trok vandaag tegen de middag wel wat aan maar toen was ik al bijna op bestemming.
De route ging vandaag verder door de Buller vallei en dus verder zachtjes aan bergop. De eerste 35 Km gingen verder op de grote weg, die op zaterdag voormiddag wel een stuk rustiger was dan op vrijdag middag. Na die 35 Km nam ik een afslag en werd het terug helemaal rustig, wat niet wil zeggen dat er helemaal geen verkeer meer is natuurlijk.
Ik was behoorlijk vroeg op mijn bestemming en kon daar eerst nog lunchen voor ik op ijn kamer kon. Nadat ik geïnstalleerd was ben ik dan nog even naar het naburige meer gewandeld.

https://www.strava.com/activities/2961324986

Het moet vannacht stevig geregend hebben want alles lag nog nat vanmorgen. Maar tegen het opstaan was het al behoorlijk opgeklaard en het zou weer een mooie fietsdag worden met zowat hetzelfde weer als gisteren, wisselend bewolkt met een licht rugwindje en aangename temperatuur. Tijdens het klimmen in de zon werd het zelfs al eens wat te warm met lange mouwen maar in het algemeen kon ik die toch best verdragen.
Vandaag stond er terug een langere rit op de menu, land inwaarts door de Buller vallei. Als je van de zee een vallei in rijdt dan betekent dat automatisch stroomopwaarts en dus ook bergopwaarts. De eerste 25 Km door de vallei waren bijzonder mooi, vrij smal door het woud langs de rivier. Daarna werd het in het algemeen een stuk breder en ook wat gewoner. Er kwamen ook wat extra bultjes in de weg liggen. Ik passeerde ook een stuk waar de weg uitgesneden was in de rots. Dat is al een eeuwigheid zo, ik zag gisteren in de hostel een foto van het begin van de vorige eeuw waarop men dat stuk passeerde met paard en kar over de gravelweg. Op goed 10 Km van het einde kwam ik aan een kruispunt en vanaf daar werd het plots toch wel erg druk en daarbij toch wel een stuk onaangenamer.
Murchison is eigenlijk een typisch doorrij stadje, gebouwd langs een grote weg, maar met toch behoorlijk veel overnachtings- en eetgelegenheden.

https://www.strava.com/activities/2958940945

De hostel van gisteren was eigenlijk leuk in zijn concept. Ze was gespreid over een aantal cabins in het woud. Ikzelf deelde een grote cabin met een Duitser en een Duitse, terwijl we af en toe bezoek kregen van een Nederlands koppel dat een kleinere prive cabin had maar bij ons gebruik maakte van keuken en sanitair. En dat alles dus midden in het woud en op wandelafstand van de zee.
Het was vandaag weer een zalige fietsdag met een wisselende bewolking en maar een licht windje. De donkerdere wolken lijken zich de afgelopen dagen te concentreren rond de bergen.
De rit begon eerst nog langs de kust, door het bos tussen zee en bergen. Het laatste deel, voorbij Charleston, ging dan wat meer land inwaarts. Het werd daar ook wat “gewoner”.
Vanaf nu kunnen de wat langere ritten terug afgewisseld worden door wat kortere en vandaag was dus zo’n kortere rit. Dat maakte het daarom geen makkelijke rit want er mocht wel wat geklommen worden.
Bij aankomst in Westport moest ik eerst nog even rond rijden, op zoek naar mijn hostel. Ik had gisteren nochtans nog op google maps gekeken en dacht het wel zo’n beetje te weten. Bleek achteraf dat ik er inderdaad vlakbij was gepasseerd, alleen een straat te vroeg afgedraaid en het daardoor niet zien liggen.
Gisteren was mijn hostel leuk vanwege het concept in het woud, vandaag is ze leuk omdat het een oud gebouw is dat ook mooi in orde is.

https://www.strava.com/activities/2956503732

Aan iedereen een zalige kerst.
Mijn eigen kerst was alvast goed. De rustdag van gisteren heeft de benen duidelijk deugd gedaan. Het weer was ook best goed. Het was weliswaar behoorlijk grijs, vooral langs landzijde, maar droog en er stond maar een licht windje.
De rit was aanvankelijk maar gewoontjes, vooral de eerste 20 Km die ik eergisteren ook al deed. Na een 30 kilometer was er de mogelijkheid om Shantytown te bezoeken. Aanvankelijk stond dat ook in mijn plan maar hoe meer ik er over hoorde of zag, hoe meer het me aan een pretpark deed denken en daar spendeerde ik liever geen paar uren en 20€ aan. Ik ben het dus maar voorbij gereden. Voorbij Greymouth werd het mooier, met langs links de zee en langs rechts de heuvels met het regenwoud. Het werd er echter ook wel wat lastiger want er kwamen al eens wat klimmetjes bij te pas. Even voor Punakaiki bezocht ik wel Pancake Rocks en Blowholes, een voorbeeld van de grillige kust en rotsformaties. Voor de blowholes kom je vermoedelijk wel best met vloed en ik was er duidelijk bij eb, er kwam dus wat minder blow bij te pas.
De rest van mijn kerst breng ik door in een leuke hostel midden in het bos net voorbij Punakaiki.

https://www.strava.com/activities/2954650347

Het is vandaag dus inderdaad vooral een rustdag geworden.
De dag begon stralend blauw en ikzelf begon met de planning van de volgende week vast te leggen. Omdat het meer hoogseizoen wordt boek ik mijn overnachtingen toch wat op voorhand, verscheidene plaatsen zijn dikwijls al volzet dus is het af en toe wat zoeken. In Arthur’s Pass zou me bijvoorbeeld kunnen overkomen hebben wat me overkwam bij mijn eerste passage in Mt Cook, ik boekte er waarschijnlijk een van de laatste beschikbare bedden. Ondertussen lig ik zowat vast tot in het nieuwe jaar. Daarmee boet ik wel wat flexibiliteit in maar zo eindig ik ook niet op straat om te overnachten. Het zijn overigens ook wel niet de duurste overnachtingen, die het een beetje een ramp zouden maken als ik er al eens eentje zou missen.
Na de planning wandelde ik naar het centrum, mijn locatie ligt een beetje aan de buitenkant. Op die moment was het volledig overtrokken om dan geleidelijk aan weer terug op te klaren. Hokitika heeft wel een zekere charme maar een schoonheid zou ik het precies niet noemen. Ook het strand is niet het aantrekkelijkste dat ik ooit zag. Aan de New World supermarkt vond ik een wifi zonder paswoord en daar kon ik ook een update aan mijn “Gboard” uitvoeren, waardoor mijn telefoon terug volledig operationeel is. Voor de liefhebbers, ik heb ondertussen ook de ritten van de afgelopen dagen toegevoegd.

Het was vanmorgen terug eerder grijs en vooral fris. De wind leek wel sterk afgenomen en gedraaid.
Op Arthur’s Pass leeft ook een kolonie Kea’s, de kleine papegaaien die er om bekend staan dat ze wel een stukje rubber lusten zoals van bijvoorbeeld ruitenwissers of deurdichtingen. Ik heb er enkele zien overvliegen maar ze niet voor de lens gekregen, ik was gisteren ook wat moe om er op te gaan jagen.
Ik zei gisteren dat het vandaag bergaf zou gaan maar daarvoor moest er eerst wel nog even stevig geklommen worden, Arthur’s Pass Village ligt enkele kilometers voor de pas zelf. Ik keek dan ook uit naar de afdaling maar zo snel moest het nu ook weer niet direct gaan. De eerste kilometers van de afdaling waren oncomfortabel steil, 16% werd er aangegeven. Voorbij de pas klaarde het steeds meer op, wat enigszins verrassend is want de andere kant is duidelijk de vochtigste kant met veel groen en overal watervalletjes tussen de bomen, en was de wind terug wat sterker. Die wind leek wel een beetje van alle kanten te komen maar het kan ook zijn dat de weg een beetje alle kanten uit draaide.
Ook aan deze kant van de pas is niet veel te krijgen, pas na 72 Km was er een kans voor een koffie- en lunchstop. Na die stop leek de wind nog wat aangetrokken te zijn en nu toch vooral in het nadeel te staan. Dat werd helemaal duidelijk toen ik nog wat verder de zee bereikte en ik de ondertussen weer stevige wind pal op de neus kreeg. Zo werden de laatste 20 kilometer toch weer een gevecht.
Ik blijf hier voor 2 nachten. Ik had eerst gedacht om morgen nog een stukje verder, heen en terug, naar het zuiden te fietsen maar het lijkt nu toch eerder een gewone rustdag te worden. Ik heb het gevoel dat ik er een beetje aan toe ben na de afgelopen dagen.

https://www.strava.com/activities/2952142206

Vandaag was eigenlijk best verschrikkelijk te noemen. Het begon al voor het opstaan toen ik buiten een forse wind hoorde blazen. Verder koos ik vandaag voor een gravel route, niet mijn favoriete terrein maar het alternatief was 40 Km langer en dat leek me ook geen goed idee. Het begon al direct bij de start met een zware gravelstrook van 5 Km waarvan de eerste helft ook nog stevig omhoog ging. Onder de gravel zaten dan ook nog stevige wasbord ribbels. Daarna kreeg ik een asfaltstrook van 16 Km maar het bleef ploeteren, op en af tegen die stevige wind. Na die 16 Km ging het terug over op gravel voor de volgende 18 Km, nog steeds dikwijls zwaar maar gelukkig zaten er ook beter berijdbare stukken tussen. Ik werd ook nog even opgehouden door een schapenverplaatsing. En een stuk verder kwam ik een viertal KTM’ers tegen die zich op deze zondag amuseerden op het gravel. Na die 18 Km was het verschrikkelijkste achter de rug, bijna 4 uur had ik gedaan over die 39 Km. Ik had op dat moment een fietsgemiddelde van goed 11 KmH. Gelukkig kon ik kort daarna een koffiepauze nemen. Veel is er niet op deze route maar een espressomachine op batterijen voldoet.
Het ergste was dus achter de rug maar het bleef toch erg zwaar, met dikwijls stevig klimmen en nog steeds die wind op de kop. Natuurlijk kan je je wel aan een beetje klimwerk verwachten als je einddoel een Pass is maar het was vooral die wind die de doodsteek was, zelfs in de afdalingen moest ik dikwijls op “de kleine plateau” bijtrappen om vooruit te komen. Bij Castle Rock stopte ik voor een kleine pauze met een snackje, uit eigen voorraad want er was op de route niets te krijgen. Ik stripte er ook, de zon was ondertussen volledig doorgebroken en de lange broek en mouwen werden er echt teveel aan. De “gewone” toeristen maken hier een kleine wandeling rond de rotsen maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan, voor mij volstond een afstandsfoto.
De rit van vandaag was ongetwijfeld de zwaarste van de reis tot dusver, ruim 7 uur in het zadel voor goed 100 Km. Eerder dit jaar deed ik, weliswaar in andere omstandigheden, de dubbele afstand in dezelfde tijd 🙂 . Toch was vandaag, hoewel ik hem dus verschrikkelijk noemde, ook weer fantastisch. De omgeving is telkens toch weer schitterend. Morgen wordt alvast een stuk makkelijker want dan gaat het bergaf naar de kust en daarna volgt nog eens een rustdag.

https://www.strava.com/activities/2952143211

Gisteravond nog een leuke avond gehad aan tafel met een fietsend koppel uit Zuid Afrika, een jonge wandelende/liftende Fransman en een Brit. De Zuid Afrikanen waren zowat met hetzelfde bezig als ik maar in omgekeerde richting. Zij begonnen in het noorden van het eiland en zijn nu onderweg naar het zuiden. Hun plan was eigenlijk ook om langs de westkust te rijden maar ze zijn dus eveneens moeten uitwijken wegens de nog gesloten SH 6, die overigens gisteren wel terug overdag openging. ’s nachts wordt hij terug afgesloten om verder te kunnen werken.
Vanmorgen dan opgestaan met een stralende zon. Er waren wel wolken maar niets dreigend. Bij het vertrek zei onze gastvrouw dat de Zuid Afrikanen vandaag de ruchtwind mochten hebben omdat ik vlakke wegen had en zij de berg op moesten. Ik gunde ze dat ook wel, zij hadden gisteren een erg zware dag met een harde tegenwind, maar wat onze gastvrouw als autorijder wellicht niet beseft is dat in Nieuw Zeeland ook vlakke wegen nooit echt vlak zijn. Het was vandaag een dag van veel vals plat. De wind viel stond voor mij inderdaad wel tegen maar was beperkt.
Ik passeerde vandaag ook de “breuklijn” van voor een paar weken. Hier en daar kon je zien waar ze het wegdek hadden moeten vernieuwen maar al bij al viel het hier nogal mee en de brug bleek intact gebleven. Vandaar dat deze weg al vrij snel terug open was. Verder was het vandaag niet het boeiendste traject om terug te doen maar vanaf morgen gaan we terug in ongekend gebied op avontuur en het zou lastig maar mooi moeten zijn.

https://www.strava.com/activities/2952141581

Het heeft nog zowat de hele nacht door stevig gewaaid maar vanmorgen was de wind toch voldoende afgenomen om te kunnen fietsen. Gisteren vreesde ik echt om een dag geblokkeerd te zitten in Lake Tekapo vanwege de storm, want dat was toch wel wat. Als een meer er uit ziet als de zee dan is dat geen goed teken. Als je momenteel met eender welke Nieuw Zeelander praat dan excuseert die zicht zowat voor het weer van deze zomer, het is echt wel een freaky zomer. Schijnbaar is momenteel de winter in België beter dan de zomer in Nieuw Zeeland.
Hoe dan ook was de wind vanmorgen dus nog goed merkbaar maar wel degelijk fietsbaar. Bovendien had ik die goed merkbare wind overwegend in de rug, al kon hij soms verrassend uit de hoek komen. Blijkt echter dat ik ook wel wat “gemeanderd” heb.
Vandaag stond weer een redelijk lange rit op de menu, die ik in het heengaan over 2 erg korte ritjes spreidde. Kort voor Fairlie kreeg ik een eerste bui over me heen. Het was een kort maar stevig exemplaar waarbij ik tijdens de bui ook nog te maken kreeg met een erg stevige zijwind, die de regen ook nog sterk in het gezicht blies. Later volgde nog wat regen maar niet meer zo intens.
De stevige overwegende rugwind en de overwegend dalende lijn, hoewel er tussen Fairlie en Geraldine enkele nijdige klimmetjes tussen zaten, maakte het vandaag een erg snelle rit. In de andere richting zou het veel minder geweest zijn.
De Zwitsersen bleken overigens ook in Lake Tekapo gekampeerd te hebben, ze passeerden me toen ik langs de stond om mijn regenjasje aan te trekken in voorbereiding op de komende bui en zwaaiden daarbij nog eens enthousiast.
Vandaag zou de eerste dag moeten geweest zijn dat ik mijn rit niet kon uploaden omdat ik momenteel geen paswoord kan ingeven maar omdat ik hier al eens eerder was kende mijn telefoon het paswoord nog, waardoor ik het dus niet weer moest ingeven. Overigens werkt het klavier niet alleen niet maar het blijft dat ook nog irritant dikwijls melden, waarbij je dan telkens weer op OK of melden moet drukken om iets anders te kunnen doen. Het maakt overigens geen verschil uit op welke van de 2 je drukt, het resultaat is net hetzelfde.
Morgen volgt nog een laatste rit over bekende wegen, naar Rakaia Gorge, waarna ik eindelijk weer op avontuur kan voor mijn route langs het noorden. Rakaia Gorge was overigens ook mijn eerste stop onderweg en toen trof ik daar geen free wifi, waarschijnlijk krijg je dus morgen helemaal niets te zien.

https://www.strava.com/activities/2944071271

De versnellingen zijn terug in orde, het was inderdaad het stukje van de oude kabel dat de zaak blokkeerde en dat wij er niet uit kregen maar de specialist wel. Het is Annie O’Sullivan van “bespokebiketours” die me gered heeft, met een beetje hulp van Jason. Als je ooit eens in Tekapo Nieuw Zeeland bent, bespokebiketours is dus waar je moet zijn.
Ondertussen is het wel héél erg winderig, ik hoop dat die ook terug wat wil afnemen tegen morgen.