Sinds 1 juli 2018 ben ik een jong gepensioneerd ex-militair, vandaar de 2018 in de titel.
Sindsdien vul ik mijn dagen met fietsen, wandelen, reizen en fotografie, liefst in combinatie met elkaar.
Ik had reeds een blog lopen maar ben daar schijnbaar op de limieten gelopen.
Wat vooraf ging: www.bloggen.be/dannyc2018
De winter zit er, voorlopig, alweer op. Aangezien de veld- en boswegen eerder al behoorlijk verzadigd waren en er nu ook nog een laagje sneeuw op gesmolten is, koos ik vandaag toch maar voor verharde wegen. Na 2 wat grotere wandeling mocht het ook weer een keer wat minder zijn.
Vandaag een stevige winterwandeling gemaakt. De sneeuwval stelde eigenlijk niet echt veel voor, het was eerder “motsneeuw” dan echte vlokken, maar hij werd wel stevig aangedreven door een snedige wind, wat het toch echt winters maakte. Dat is dus wat men bedoeld met gevoelstemperatuur: de officiële temperatuur zal vandaag waarschijnlijk weinig verschild hebben van gisteren maar terwijl het gisteren met windstilte best aangenaam was, dan was het vandaag eerder arctisch. In de bossen was het ook vandaag wel beter, daar kwam de wind zo niet door. Daardoor werd de sneeuw ook niet van de bomen geblazen, wat het er extra mooi maakte. Als het lang genoeg duurt blijft er ook bij lichte sneeuwval uiteindelijk wel een stevig laagje liggen. Het zal wel niet lang duren maar het was mooi om nog eens een dagje echt winter te hebben.
Ik had eigenlijk beter gefietst vandaag, zoveel kansen zitten er de volgende dagen niet in en de wegen waren vandaag alvast proper en goed berijdbaar. Dat had ik op basis van de weerberichten echter zo niet ingeschat en doordat ik gisteren mijn inkopen al gedaan had was ik vandaag nog niet eerder buiten geweest. Anderzijds was het natuurlijk ook prachtig wandelweer. Het grondwater mag dan volgens de experts nog serieus onder peil staan, het oppervlakte water staat wel overal behoorlijk hoog.
Gisteren heb ik de regen nog gewoon laten passeren maar vandaag dus niet. Het weer verloop was nogal wisselvallig vandaag. Het begon vanmorgen met regen die in de voormiddag overging op sneeuw om daarna dan weer terig te keren naar regen. Er ligt, in tegenstelling tot wat het nieuws en weerbericht vanmiddag nog suggereerde, niet over het ganse westen een sneeuwtapijt. De Verdronken Weide is momenteel eigenlijk niet de aangewezen plaats om te wandelen. Ik wist dat al op voorhand voor de overkant van de weide maar ondertussen blijkt ook deze kant behoorlijk verzadigd te zijn. Anderzijds staat er op de moment wel erg veel water in de weide wat het toch weer enigszins bijzonder en dus de moeite maakt om er eens te passeren. Overigens staat ook in de vesten het water erg hoog en is het op de vestingen ook niet overal even aangenaam wandelen.
Regen en wind bij het wakker worden vanmorgen maar tegen de middag leek dat allemaal voorbij en dus nam ik toch terug de fiets, wel weer die met dikke banden. De regen bleek dan wel voorbij te zijn maar de wind was nog altijd behoorlijk stevig aanwezig. Later zou trouwens blijken dat ook de regen nog niet helemaal over was, toen ik een buitje over mij heen kreeg. Ik reed vandaag een eigen rit, richting Diksmuide. Oorspronkelijk was het de bedoeling om dan nog een eindje verder te gaan langs de IJzer, om als het ware rond de dodengang te fietsen. Tegen dat ik zover was vond ik echter dat ik al genoeg tegen de wind gebeukt had en keerde dus maar gewoon terug.
Vanmorgen heb ik lang gedacht om nog eens een sport ritje te maken, op deze zwaar bewolkte maar wel droge dag. Toen het tegen de middag wat ging miezeren keerde ik daar toch van terug en besloot ik van te wandelen. Er zou na de middag wel niet veel nattigheid meer vallen maar er stond wel nog een snedig windje dat het erg onaangenaam fietsen zou gemaakt hebben. Officieel was het vandaag een stuk zachter maar in praktijk vond ik het dus toch minder aangenaam, toch tot dat ik gisteren in de mist terecht kwam. De wandeling ging vandaag richting Palingbeek, een wandeling die op termijn misschien niet meer mogelijk zal zijn. Infrabel heeft plannen om een aantal kleinere overwegen te sluiten en deze die ik op deze wandeling gebruik zou daar bij zijn. De overweg wordt vooral door fietsers en wandelaars gebruikt, hij maakt ook deel van een GR-route, maar ook door een enkel boer om zijn veld te bereiken en door de CWGC (Commonwealth War Graves Commission) voor het onderhoud van de nabije begraafplaats. Misschien dat die laatsten wel voor de “redding” van de overweg kunnen zorgen. Er zou voor hen schijnbaar wel een alternatieve route zijn maar in praktijk heb ik die nog niet opgemerkt.
Weer een stevige vriesnacht gehad maar het was vandaag wel erg mooi en dus nam ik deze keer toch terug de fiets. Ik zou me weer laten leiden, ik vertrok naar Voormezele om daar aan te sluiten op de West-Vlaamse Bergen route. Af en toe, in de schaduwzones, bouwde ik wel wat extra voorzichtigheid in. Tegen Kemmel kwam ik dan plots toch in de mist terecht. Ik dacht aanvankelijk dat het maar iets lokaal zou zijn maar hij werd alleen maar dichter en dus verliet ik in Westouter maar de route om rechtstreeks richting Ieper te rijden. Gelukkig heb ik wel licht op deze fiets, ik zag ook nog enkele wielertoeristen zonder en die waren amper zichtbaar. Anderzijds zag ik overigens ook wel enkele auto’s zonder licht. In de omgeving van Ieper werd de zichtbaarheid weer wat beter maar het was ook hier wel grijs.
Vandaag heb ik, met de vorst en mist van vanmorgen, de fiets maar laten staan. Na de middag klaarde het wel enigszins op en ging de temperatuur een ietsje boven het vriespunt maar ik koos dus toch om te wandelen. Zoals gewoonlijk hielden verscheiden anderen zich wel bij de fiets, dan lijkt me in de omstandigheden een beetje fluo wel een minimum maar dat bleek zelden het geval. “Op den buiten” bleef de mist trouwens toch wat hardnekkiger. Ik zag ook met dit weer nog wat mannen met geweren, overigens wel met fluo jas, maar hoorde dan wel wat minder schoten dan gewoonlijk.
Nadat ik gisteren de dag maar gewoon uitgezeten heb, nam ik vandaag weer de dikke banden fiets. De rit vertrok richting Tyne Cot, waar ik inpikte op de Bedevaarts route. Die volgde ik dan tot het einde in Dadizele, met zijn basiliek het bedevaartsoord van de streek. Onderweg merkte ik plots dat ik op de Kapellekes route zat in plaats van de Bedevaarts. Ik ben dan maar een eindje op mijn spoor teruggekeerd om te zien of ik ergens een foute afslag kon vinden. Gelukkig moest ik daarvoor niet te ver terugkeren, een kilometertje. Op dat punt hingen inderdaad 2 bordjes en ik had dus naar het verkeerde pijltje gekeken. Een eind verder kwamen beide routes trouwens nogmaals samen. Vanaf Dadizele nam ik dan de gewone weg richting Ieper maar ook daar moest ik nog eens terugkeren nadat ik eerst in de verkeerde richting verder ging. Ik kom er niet zo dikwijls en dan kan dat al eens gebeuren 🙂 .
Er zat weinig verandering in het weer maar ik nam vandaag toch de fiets, voor een dikke banden rit. Eens onderweg kreeg ik toch al snel wat opklaringen maar ook wel eens wat gedruppel tussenin. Vanaf Boezinge liet ik me leiden door de bordjes van de Bakelandt route, die officieel in Houthulst begint en eindigt. Daar hield Bakelandt zicht in het begin van de 19de eeuw, met zijn roversbende, schuil in het Vrijbos. Op de meeste plaatsen kom ik ook zo wel eens meer maar er waren toch enkele baantjes waar ik niet eerder passeerde.