Gisteren nog genoten van een relaxte namiddag in Chiang Khan en in de latere namiddag kon ik vanop het balkon zien hoe de hele straat in een lang gerekte markt omgetoverd werd. ’s avonds kon ik zo ook vanop dat balkon het leven onder me zien voorbijgaan 🙂 .
Vanmorgen werd er wel engels gesproken op de receptie, toen ik gisteren aankwam was er waarschijnlijk geen receptioniste aanwezig en ben ik dan ingecheckt door de kuisploeg die op die moment aan het werk was 🙂 . Het telefoontje dat gepleegd werd, was waarschijnlijk met de wel engels sprekende receptioniste.
Ik liet vandaag definitief de Mekong achter, ik zal ze deze reis niet meer terugzien. Het ging dan verder langs het riviertje Hueang, nog steeds de grens met Laos volgend.
Het ritje van vandaag was eerder kort maar ik maakte op het einde nog wat extra kilometers op zoek naar accommodatie. Mijn routeboek ziet hier 2 mooie resorts maar ik vond geen van beide. Met gebaren zocht ik wat hulp, mijn Thaise SIM-kaart is al even verlopen en niet vervangen, ik werd naar diverse richtingen verwezen maar niemand kon me echt iets duidelijk maken. Uiteindelijk vond ik een moedertje die me met haar scooter begeleidde, naar haar eigen “resort” schijnbaar. Het is wel leuk gelegen, in het bos langs het riviertje, maar van beperkt niveau. Hoe dan ook vond ik uiteindelijk een bed om te slapen vannacht. Zonder wifi echter, je zal het dus pas morgen weten.
Ik heb uiteindelijk nog één van die mooie resorts gevonden, kort bij waar ik slaap. Ik bleek net aan het zijstraatje naar de resort de eerste keer teruggedraaid bij mijn zoektocht. Ik kreeg echter niet de indruk dat het nog open was 🙂 .

https://www.strava.com/activities/8284304628

Vandaag een kort ritje, verder langs de Mekong. Mijn probleem is dat ik ’s morgens niet in bed kan blijven liggen en dat ik dus telkens vrij vroeg de baan op ga, waardoor ik bij kortere ritten dus ook vrij vroeg op bestemming ben. Ik probeerde even voor aankomst nog een klein extraatje maar buiten enkele kilometers leverde dat weinig op. Het werd mooier voorgesteld dan het eigenlijk was, een beetje zoals de Zwarte Berg.
Ik kon wel weer erg vroeg terecht in een leuk hotel en Chiang Khan is een oud toeristisch stadje, langgerekt langs de Mekong, waar het wel even leuk toeven is. Dat toerisme is dan wel vooral Thais, Google Translate werd vandaag vervangen door een telefoontje met iemand die wel engels sprak. De prijs van mijn hotel is wel wat hoger dan gemiddeld maar het is waarschijnlijk wel de gangbare prijs hier, al kon ik mits wat zoekwerk vermoedelijk wel wat goedkoper vinden in de tientallen plaatsen langs de langgerekte straat. Ik zit echter wel weer in een echt leuk plaatsje, rustig bloggend op het balkon.
Bij de lokale tempel bleek dat ik schijnbaar niet de enige Noorwegen fan ben in de buurt 🙂 .

https://www.strava.com/activities/8277209337

De winter schijnt zich nu echt wel door te zetten, ik deed vanmorgen een extra vest aan om te ontbijten 🙂 . Ik dacht al dat ik die voor niets de hele tijd meesleurde, behalve waarschijnlijk voor de dag van aankomst thuis, maar zo zie je maar 🙂 . Bij vertrek had ik al wel weer een schappelijke 19°.
Ik fietste vandaag de hele dag langs de Mekong. Dat deed ik 10 dagen geleden ook al, aan de overkant. De wegen aan deze kant zijn aanzienlijk beter. Dat maakt het allemaal ook een stuk relaxter: niet te lastig en niet te warm.
Het zicht is langs deze kant ook beter, aan de overkant kijk je met tegenlicht over de Mekong en hier heb je het licht in de rug.

https://www.strava.com/activities/8273258472

Ban Phue had toch wat meer te bieden dan aanvankelijk leek: achter de gebruikelijke winkels langs de hoofdstraat huisde het een grote “local style” overdekte markt en daarnaast een al even grote “international style” Lotus Supermarkt. Maar het blijft, voor mij, toch vooral gekend voor dat aangename hotelletje 🙂 .
Vandaag weer een behoorlijk koele dag met noordenwind, bij vertrek was het met 17° zelfs eerder frisjes 🙂 . Ik maakte vandaag een extra zijstapje naar het Phu Phra Bat Historical Park. Phu Phra Bat Historical Park ligt op de berg Phu Phan en omvat een aantal rotsformaties die schijnbaar 15 miljoen jaar geleden zouden ontstaan zijn door onderwatererosie. Op sommige van de formaties zijn ook prehistorische rotstekeningen vastgesteld. Het park is mooi georganiseerd met wandelpaden, een handig infoblaadje, wegwijzers naar de verschillende formaties en infobordjes, alles ook in het engels. De extra 10 Km en de wandeling die ik er deed maakte het geheel toch wel een vrij stevige dag.
Bij aankomst reed ik eerst mijn potentiële hotels voorbij tot bij Amazon. Ik nam voor het eerst een kamer niet omdat ik de prijs te hoog vond, 50 % te hoog. 200 meter verder kon ik wel voor de reguliere prijs terecht. Inchecken gebeurde heel charmant met veel google translate maar ik heb er wel een mooi kamertje met zicht op de Mekong, waar ik dus terug bij aangeland ben.

https://www.strava.com/activities/8269397534

Na nog een relax dag gisteren ben ik nu toch echt wel terug vertrokken. De eerste 5 Km waren nodig om de stad uit te geraken maar verder ging het over kleinere wegen, waarbij het ook een paar keer over onverhard ging. Ik kon vandaag, met mijn beperkte uitrusting, eindelijk nog eens een vogeltje schieten. Ondanks de stralende zon werd het niet te warm, er stond een frisse noordenwind.
Ban Phue is zo’n typisch stadje met weinig meer betekenis maar met wel een heel leuk hotelletje, Boontawee Boutique Hotel.

https://www.strava.com/activities/8265480642

Het leek er even op dat een dag in Udon Thani een vergissing was, als toerist heb je hier eigenlijk weinig te zoeken, maar uiteindelijk vond ik het wel een interessante dag in een middelgrote Thaise provinciestad.
Ik begon met een klein ritje rond de stad. De voetpaden langs de hoofdstraat waren ’s morgens tot één grote marktplaats hervormd. Mijn eerste doel was Wat Pothisomphon, een groot tempelcomplex. Er was daar één of andere soort ceremonie of processie aan de gang maar ik heb geen idee wat het allemaal betekende. In enkele parken, rond een paar meertjes, hebben ze mooie fiets- en wandel-/looppaden aangelegd, die best goed gebruikt worden. Koersen kan je er wel niet doen 😉 . Aan het kleinere meertje was een tempeltje met nogal wat aandacht voor de dieren en ook een beetje voor de militairen, al zie ik niet direct de link tussen zebra’s en olifanten enerzijds en militairen anderzijds 🙂 .
Na mijn ritje wandelde ik dan naar de “modernere” kant van de stad, Udtown, waar er nogal speciale aandacht is voor Christmas. Je er de hippere winkels en ook onze ketens zoals McDonalds, Pizzahut, Starbucks, … Ikzelf hield het er wel bij noodles en Amazon. Ik ontmoette er ook Nicolas, een jonge Franstalige Belg die “of all places” Udon Thani gekozen heeft om zich te vestigen als chocolatier. Ik mag dan vermoedelijk momenteel de enige toerist zijn hier maar er hebben zich wel nog wel meer expats gevestigd in Udon Thani, ik zag er nog wel onderweg.
Nu we het toch zo’n beetje over het dagelijkse leven hebben: ook hier, en in Laos, zijn de Take aways en Deliveroos van deze wereld geland. Hier noemen ze dan wel vooral Grab en Food Panda. Er zijn hier dus mensen die de kost verdienen door met hun scooter maaltijdjes van pakweg 2-3 € op te pikken, rond te rijden en af te leveren.

https://www.strava.com/activities/8261364020

Vandaag stond er eindelijk terug een echte rit op het programma. Een vlakke rit over overwegend goede wegen, daar heb ik vorige week nog van gedroomd 😉 . Het was op deze bewolkte voormiddag ook een stuk koeler dan gemiddeld.
Mijn hotel van vandaag is precies het tegenovergestelde van gisteren, een heel groot en onpersoonlijk hotel. Toch ben ik hier voor 2 nachten.

https://www.strava.com/activities/8257304627

Bij aankomst in Vientiane zei ik dat de stad en het hotel waarschijnlijk niet hoog zouden scoren op mijn favorietenlijstje maar al bij al was het best OK.
Na 3 fietsloze dagen ben ik vandaag dus terug op pad gegaan, beginnend met een klein, makkelijk ritje over goede, vlakke wegen.
Na 18 Km bereikte ik de grens voor een “old school” passage met veel loketten waarvan niet altijd duidelijk is waarvoor ze dienen of waar je precies moet zijn. Uiteindelijk bleek dat ik aan de Laos zijde gewoon een keuze kon maken uit al die loketten en dat ik er maar aan eentje moest passeren. Hier mocht ik wel gewoon de brug over fietsen, de Friendship Bridge I, met aan het begin een kruispunt om van kant te switchen. Weer even wennen aan links rijden dus, aan weer nieuw geld ook overigens. Ook aan Thai zijde een massa loketten, waarvan ik er eentje meer moest passeren maar het was ook weer niet duidelijk welk precies. Op een bepaald moment kwam iemand vragen waarom ik daar aan het aanschuiven was. Schijnbaar stond ik in een lijn die enkel voor lokaal, Lao, verkeer was. Uiteindelijk kreeg ik wel vlot mijn stempel en toen bleek dat ik die extra dag in Vientiane niet had moeten nemen, ik kreeg gewoon de 45 dagen die men ook op de luchthaven krijgt. Hoe dan ook hebben die 3 dagen in Vientiane best goed gedaan.
Hiermee is de terugkeer naar Chiang Mai eigenlijk ingezet. Een terugkeer die iets makkelijker zou moeten zijn dan de heenweg, die toch best wel lastig is geweest met een heel lastige finale.
Na het korte ritje was ik natuurlijk weer veel te vroeg op bestemming maar ik maakte dan een extraatje langs het nabije Boeddhapark, een park dat dateert van 1978 met een massa, dikwijls gigantische, Boeddhabeelden. Het is natuurlijk al eerder opgevallen, niet in het minst bij de Witte Tempel in Chiang Rai, maar de boeddhisten in Zuid-Oost Azië hebben een erg groot “phantasy” gevoel.
Hoewel het er waarschijnlijk een 1,000 Km van verwijderd is, is Nong Khai een plaatsje met een erg groot “seaside” gevoel. Er is dan ook behoorlijk wat, ook westers, toerisme. Mut Mee Guesthouse, mijn adresje voor de nacht, is een parel met mooie bungalowtjes verspreid over een tuin. Ook in die tuin, langs de Mekong, is een mooie patio waar het mooi vertoeven is en je rustig iets kan eten of drinken. Verder wordt er goed engels gesproken en geldt er een vlot werkingssysteem met groot vertrouwen, waarbij je al je verbruiken zelf noteert in je kamerboekje en bij het uitchecken alles afrekent.

https://www.strava.com/activities/8253845193

Vandaag wandelde ik de andere kant op, zo’n beetje waar ik maandag nog fietste om mijn hotel te vinden, langs verscheidene tempels natuurlijk. De eerste, Ho Prakeo, is een “gedeclasseerde” tempel waarvan men een museum maakte, met weer een aantal oudere beelden rondom. Het verschil is waarschijnlijk dat men voor een museum inkom kan vragen en men dat voor een tempel in principe niet doet, verder lijkt er voor hun eigen beleving weinig verschil te merken. Ho Prakeo is overigens de mindere in zijn soort. De omgeving van Wat Si Muang, een beetje verderop, deed wat hilarisch aan maar de tempel dateert schijnbaar wel al van de zestiende eeuw. Er zijn gelukkig ook nog genoeg “anonieme” tempels die niet op de kaart staan en daardoor meteen een stuk rustiger.
Ik passeerde bij mijn wandeling ook langs de Nam Phou fontein. Deze gold maandag als merkteken om linksaf te slaan richting mijn hotel maar bleek buiten werking en zelfs grotendeels afgeschermd met zeildoeken. Zo rij je dus je merkteken zomaar voorbij. Een volgend herkenningspunt was een scherpe bocht in de hoofdweg maar dat bleek in het echte leven het kruispunt met de Avenue Lanexang en viel dus ook niet als dusdanig op, zodat ik ook dit punt mistte en voor je het weet zit je dus een stuk te ver en moet je gaan zoeken. Op de terugweg passeerde ik overigens nog eens langs de fontein en toen waren de zeildoeken weg en de fontein terug in werking, al werd er nog aan wat details gewerkt.
Er zijn in Vientiane nog verscheidene mooie huizen in Franse koloniale stijl die best in goede staat zijn maar moeilijk in beeld te brengen. Er is altijd wel iets dat het zicht beperkt: muren, beplanting of, niet in het minst, bijvoorbeeld bedrading. Ik behaalde ooit een diploma elektriciteit maar hier zou ik toch voor passen 🙂 .

Vandaag ben ik een eindje verder gewandeld, naar That Luang en omliggende tempels. That Luang geldt zo’n beetje als nationaal symbool van Laos. Er zou in de derde eeuw al een tempel gestaan hebben op de locatie. De huidige stupa dateert van de zestiende eeuw maar moest al wel eens grondig gerestaureerd worden na diverse invasies en oorlogen.