Ik was bezig met er vandaag nog eens een volledige off-day van te maken maar uiteindelijk maakte ik vanavond toch nog een kleine wandeling. Het laatste stuk, op de Vestingen, was wel wat nat maar die kans zat er natuurlijk altijd nog wel in dus had ik het nodige meegenomen om mezelf en mijn materiaal te beschermen. Je ziet ze niet dikwijls, de lepelaars, maar ze hangen toch nog altijd wel in de buurt rond, al begonnen deze vanavond weer net aan een verplaatsing naar elders. De foto stelt niet veel voor maar hij was er dus wel degelijk.
Vanmorgen opgestaan met stevige regen. Toen die voorbij was ben ik dan maar vertrokken voor een wandeling, mijn klassieke wandeling. De weg droogde wel snel op maar een nieuwe bui leek me nooit ver weg, hoewel het er uiteindelijk niet van gekomen is.
Ik beperkte me vandaag tot een kleiner rustig recuperatieritje, met een klein verzetje en zonder noemenswaardige inspanning. Er waren ook een paar leuke vogelmomenten onderweg. Eentje waarbij een roofvogel voor mij uit een boom kwam en net voor me uit bleef vliegen, tot hij door enkele kieviten uit het veld opgejaagd werd. Een tweede leuk moment was met een uiltje op een weidepaal net langs de weg. Ik dacht gisteren ook al er eentje opgemerkt te hebben maar dat was op een elektriciteitspaal een beetje verder weg en daardoor twijfelde ik, vandaag kon er echter geen twijfel zijn. Het is niet de eerste uil die ik zie maar het blijft toch een uiterste zeldzaamheid.
De voorspelde temperaturen lagen vandaag wat lager maar ik hield het toch ook vandaag weer bij een ochtendrit, die natuurlijk wel tot een stuk in de namiddag uitliep. Ik deed nog eens mijn lokaal bergritje, met een paar aanpassingen. Voor het eerst in maanden ging het daarbij ook weer langs de Catsberg. Ik ging dus voor een half uurtje de grens over, dat was alweer een hele tijd geleden.
Vanwege de voorspelde temperaturen gooide ik vandaag mijn schema om, in de voormiddag fietsen en in de namiddag winkelen en koken. In Roeselare moest ik even op avontuur toen ik, na een omleiding in de omleiding, het jaagpad moest terugvinden. De terugweg langs de Leie was zware arbeid vanwege de wind tegen.
Ik heb de afgelopen dagen, tijdens mijn toertje Vlaanderen, veel gesproken over de verkeerde route die ik aanvankelijk had. Ik heb die route nog op GPS formaat en vandaag deed ik het, vanuit Ieper gezien, eerste deel van die route, tot Nieuwpoort. Met deze route zou mijn eerste etappe naar Oostende aanzienlijk, een 25 Km, langer geweest zijn dan de route die ik uiteindelijk deed. Dat deze eerste etappe zo’n 25 Km langer zou geweest zijn terwijl de hele route een 100 Km korter was, dat wijst er nog eens op hoeveel langer de andere etappes die ik deed wel waren tegenover mijn originele planning. Verder was het vandaag wel een mooie rit maar geen die ik met de koersfiets zo nog eens zou overdoen.
Na mijn wandel intermezzo van gisteren was ik weer klaar voor de fiets. Ik greep daarvoor terug naar een lichter exemplaar, een wereld van verschil om te fietsen. Er stond wel een stevig windje om het toch een stuk lastiger te maken, een wind die bovendien nooit echt in de rug leek te staan.
Het deed vanmorgen deugd om nog eens alles rustig aan te doen. Na al het fietsgeweld van de afgelopen dagen heb ik vandaag maar voor een wandeling tussendoor gekozen, de kleine wandeling rond de Verdronken Weide.
De foto’s zijn gisteren toch nog gepost geraakt, de netverbinding was op een bepaald moment nogal onstabiel maar later op de avond was het terug beter. Ik was vanmorgen niet echt gelukkig met de parcours keuze, het was wel mooi in het bos maar voor een sessie mountainbiken had ik niet ingetekend 😉 . Ook vandaag heb ik er enkele hoeken afgereden. Ik reed nog steeds op GPS en dan zie je een eindje op voorhand dat er een beetje een onzinnige lus aankomt die je makkelijk kan afsnijden. Zo deed ik niet de mij bekende beklimming van de Tiegem maar reed ik over een onbekende parallelweg op de flank. Ook een grote lus rond Kortrijk liet ik liggen. Toen ik voorbij Kortrijk terug op de route kwam, waren daar ineens weer bordjes. Die volgde ik dan tot aan de Palingbeek. Daar vond ik mijn route compleet, de rest deed ik reeds in mijn proloog en ik ging niet voor de pret de kasseien van de Palingbeek nog eens doen. Bovendien was ik ook wel blij om thuis te komen, wanneer het wat omhoog ging voelde ik toch dat de energie stilaan op was. Al bij al was het een mooie trip. Ik ga er zo nog wel wat gelijkaardige maken maar dan wel in kortere etappes, vooral de stevige etappes op de terugweg hakten er toch wel in.
Mijn route passeerde in Leuven praktisch aan mijn voordeur, aan de andere kant van het station. In Leuven ontmoette mijn route de Kunststedenroute en daarmee had ik mijn afpijling terug … tot in Duisburg, toen de Kunststedenroute richting Brussel ging. In Hoeilaart ontmoette ik dan weer de Groene Gordelroute en zo had ik weer een tijdje mijn pijlen terug. Het zijn dus de enkelvoudige aanduidingen van de Heuvelroute die nog ontbreken. Het werd vandaag dus weer een lange en zware rit. Voorbij Geraardsbergen trok ik weer zo goed en zo kwaad als kon mijn route recht om richting mijn bestemming te gaan. Het was wel weer een mooi rit door een stukje minder bekend Vlaanderen, tussen Brussel en Wallonië. Ik heb ondertussen wel het verhaal van “Vlaanderen Land – Vlakke Land” geklasseerd als zijnde een mythe, ik heb sinds de Maas geen vlak meer gezien 🙂 . Wat geen mythe is dat is dat wij schijnbaar een volk van kasseien zijn, ik heb sinds mijn proloogje in de buurt van Ieper genoeg kasseien gedaan voor de rest van het jaar en nog een paar jaar daarbij. Logeren doe ik op mijn favoriete Vlaamse berg, in Sporthotel Hotond, al was ik vandaag op het einde van de rit iets minder blij met de Hotond. Ik deed hem ook via een, steile, zijkant die ik nog niet eerder deed. Voor mijn gevoel is dit Ronse maar officieel is het schijnbaar grondgebied Kluisbergen. Ik heb het dus maar gewoon bij Hotond gehouden. Morgen de laatste etappe en het gaat vooral bergaf gaan, Ieper ligt tenslotte lager dan de top van de Hotond 🙂 .
dannyc2018 