Vanmorgen begonnen met eerst terug een eindje van Saigon weg te fietsen. Waar Tay Ninh zijn Grote Heilige Tempel heeft, daar heeft Cu Chi zijn tunnels om te bezoeken. Die tunnels lagen over zowat heel het land verspreid maar bij Cu Chi heeft men ze op 2 plaatsen tot toeristische attractie verwerkt. De 2de site lag nog ruim 10 Km verder terug, de keuze welke te bezoeken was dus snel gemaakt 🙂 . Natuurlijk kan je die 2 extraatjes van de afgelopen dagen ook gewoon als daguitstap vanuit Saigon boeken 🙂 , deze begonnen aan het einde van mijn bezoek massaal toe te stromen.
Aan het tunnelsysteem werd al in 1948 begonnen, tijdens de oorlog tegen de Fransen. Aanvankelijk waren het vrij simpele tunnels maar toen de Amerikanen met zwaardere wapens kwamen, begonnen ze dieper en meer gesofisticeerd te graven tot er heuse ondergrondse kazernes uitgegraven werden met vergaderzalen, ziekenboegen, keukens, leefruimtes, … in verschillende verdiepingen en met gecamoufleerde ventilatieschachten en afzuigsystemen voor de rook van de keukens.
In 1988 begonnen ze met de herbebossing van de omgeving om de tunnels uit te bouwen tot toeristische sites. Van het originele oerwoud bleef na de oorlog niets meer over. Enkele stukken van de tunnels hebben ze wat verhoogd en verbreed om de gemiddeld wat grotere toeristen toegang te verschaffen 🙂 .
Bij de echte terugkeer naar Saigon werd het al snel drukker en dichter bebouwd, nog niet direct de grote stad maar zowat de voorsteden.
Uiteindelijk arriveerde ik dus weer in Saigon en wel definitief deze keer 🙂 . Ik was nog altijd een dagje vroeger dan voorzien maar dat was bij het hotel geen probleem, ze hadden ook voor vannacht wel een plaats voor mij en dat was meteen ook de kamer voor de al gereserveerde volgende nachten. Op mijn kamer opende ik een “minibar biertje” op de goede afloop van de fietstocht en genoot daarna van een goed bad 🙂 . Daarna ging ik dan al maar de doos bestellen om mijn fiets in te pakken voor de terugkeer.
Enerzijds is het jammer dat het afgelopen is, je zou eigenlijk wel willen blijven doorgaan, maar anderzijds doet het wel deugd dat er een einde komt aan de aanhoudende zoektocht naar overnachting en vooral het met veel gebaren of vingerwijzen bestellen van eten 🙂 .

















