Vandaag was eigenlijk best verschrikkelijk te noemen. Het begon al voor het opstaan toen ik buiten een forse wind hoorde blazen. Verder koos ik vandaag voor een gravel route, niet mijn favoriete terrein maar het alternatief was 40 Km langer en dat leek me ook geen goed idee. Het begon al direct bij de start met een zware gravelstrook van 5 Km waarvan de eerste helft ook nog stevig omhoog ging. Onder de gravel zaten dan ook nog stevige wasbord ribbels. Daarna kreeg ik een asfaltstrook van 16 Km maar het bleef ploeteren, op en af tegen die stevige wind. Na die 16 Km ging het terug over op gravel voor de volgende 18 Km, nog steeds dikwijls zwaar maar gelukkig zaten er ook beter berijdbare stukken tussen. Ik werd ook nog even opgehouden door een schapenverplaatsing. En een stuk verder kwam ik een viertal KTM’ers tegen die zich op deze zondag amuseerden op het gravel. Na die 18 Km was het verschrikkelijkste achter de rug, bijna 4 uur had ik gedaan over die 39 Km. Ik had op dat moment een fietsgemiddelde van goed 11 KmH. Gelukkig kon ik kort daarna een koffiepauze nemen. Veel is er niet op deze route maar een espressomachine op batterijen voldoet.
Het ergste was dus achter de rug maar het bleef toch erg zwaar, met dikwijls stevig klimmen en nog steeds die wind op de kop. Natuurlijk kan je je wel aan een beetje klimwerk verwachten als je einddoel een Pass is maar het was vooral die wind die de doodsteek was, zelfs in de afdalingen moest ik dikwijls op “de kleine plateau” bijtrappen om vooruit te komen. Bij Castle Rock stopte ik voor een kleine pauze met een snackje, uit eigen voorraad want er was op de route niets te krijgen. Ik stripte er ook, de zon was ondertussen volledig doorgebroken en de lange broek en mouwen werden er echt teveel aan. De “gewone” toeristen maken hier een kleine wandeling rond de rotsen maar dat heb ik aan me voorbij laten gaan, voor mij volstond een afstandsfoto.
De rit van vandaag was ongetwijfeld de zwaarste van de reis tot dusver, ruim 7 uur in het zadel voor goed 100 Km. Eerder dit jaar deed ik, weliswaar in andere omstandigheden, de dubbele afstand in dezelfde tijd 🙂 . Toch was vandaag, hoewel ik hem dus verschrikkelijk noemde, ook weer fantastisch. De omgeving is telkens toch weer schitterend. Morgen wordt alvast een stuk makkelijker want dan gaat het bergaf naar de kust en daarna volgt nog eens een rustdag.

https://www.strava.com/activities/2952143211

Gisteravond nog een leuke avond gehad aan tafel met een fietsend koppel uit Zuid Afrika, een jonge wandelende/liftende Fransman en een Brit. De Zuid Afrikanen waren zowat met hetzelfde bezig als ik maar in omgekeerde richting. Zij begonnen in het noorden van het eiland en zijn nu onderweg naar het zuiden. Hun plan was eigenlijk ook om langs de westkust te rijden maar ze zijn dus eveneens moeten uitwijken wegens de nog gesloten SH 6, die overigens gisteren wel terug overdag openging. ’s nachts wordt hij terug afgesloten om verder te kunnen werken.
Vanmorgen dan opgestaan met een stralende zon. Er waren wel wolken maar niets dreigend. Bij het vertrek zei onze gastvrouw dat de Zuid Afrikanen vandaag de ruchtwind mochten hebben omdat ik vlakke wegen had en zij de berg op moesten. Ik gunde ze dat ook wel, zij hadden gisteren een erg zware dag met een harde tegenwind, maar wat onze gastvrouw als autorijder wellicht niet beseft is dat in Nieuw Zeeland ook vlakke wegen nooit echt vlak zijn. Het was vandaag een dag van veel vals plat. De wind viel stond voor mij inderdaad wel tegen maar was beperkt.
Ik passeerde vandaag ook de “breuklijn” van voor een paar weken. Hier en daar kon je zien waar ze het wegdek hadden moeten vernieuwen maar al bij al viel het hier nogal mee en de brug bleek intact gebleven. Vandaar dat deze weg al vrij snel terug open was. Verder was het vandaag niet het boeiendste traject om terug te doen maar vanaf morgen gaan we terug in ongekend gebied op avontuur en het zou lastig maar mooi moeten zijn.

https://www.strava.com/activities/2952141581

Het heeft nog zowat de hele nacht door stevig gewaaid maar vanmorgen was de wind toch voldoende afgenomen om te kunnen fietsen. Gisteren vreesde ik echt om een dag geblokkeerd te zitten in Lake Tekapo vanwege de storm, want dat was toch wel wat. Als een meer er uit ziet als de zee dan is dat geen goed teken. Als je momenteel met eender welke Nieuw Zeelander praat dan excuseert die zicht zowat voor het weer van deze zomer, het is echt wel een freaky zomer. Schijnbaar is momenteel de winter in België beter dan de zomer in Nieuw Zeeland.
Hoe dan ook was de wind vanmorgen dus nog goed merkbaar maar wel degelijk fietsbaar. Bovendien had ik die goed merkbare wind overwegend in de rug, al kon hij soms verrassend uit de hoek komen. Blijkt echter dat ik ook wel wat “gemeanderd” heb.
Vandaag stond weer een redelijk lange rit op de menu, die ik in het heengaan over 2 erg korte ritjes spreidde. Kort voor Fairlie kreeg ik een eerste bui over me heen. Het was een kort maar stevig exemplaar waarbij ik tijdens de bui ook nog te maken kreeg met een erg stevige zijwind, die de regen ook nog sterk in het gezicht blies. Later volgde nog wat regen maar niet meer zo intens.
De stevige overwegende rugwind en de overwegend dalende lijn, hoewel er tussen Fairlie en Geraldine enkele nijdige klimmetjes tussen zaten, maakte het vandaag een erg snelle rit. In de andere richting zou het veel minder geweest zijn.
De Zwitsersen bleken overigens ook in Lake Tekapo gekampeerd te hebben, ze passeerden me toen ik langs de stond om mijn regenjasje aan te trekken in voorbereiding op de komende bui en zwaaiden daarbij nog eens enthousiast.
Vandaag zou de eerste dag moeten geweest zijn dat ik mijn rit niet kon uploaden omdat ik momenteel geen paswoord kan ingeven maar omdat ik hier al eens eerder was kende mijn telefoon het paswoord nog, waardoor ik het dus niet weer moest ingeven. Overigens werkt het klavier niet alleen niet maar het blijft dat ook nog irritant dikwijls melden, waarbij je dan telkens weer op OK of melden moet drukken om iets anders te kunnen doen. Het maakt overigens geen verschil uit op welke van de 2 je drukt, het resultaat is net hetzelfde.
Morgen volgt nog een laatste rit over bekende wegen, naar Rakaia Gorge, waarna ik eindelijk weer op avontuur kan voor mijn route langs het noorden. Rakaia Gorge was overigens ook mijn eerste stop onderweg en toen trof ik daar geen free wifi, waarschijnlijk krijg je dus morgen helemaal niets te zien.

https://www.strava.com/activities/2944071271

De versnellingen zijn terug in orde, het was inderdaad het stukje van de oude kabel dat de zaak blokkeerde en dat wij er niet uit kregen maar de specialist wel. Het is Annie O’Sullivan van “bespokebiketours” die me gered heeft, met een beetje hulp van Jason. Als je ooit eens in Tekapo Nieuw Zeeland bent, bespokebiketours is dus waar je moet zijn.
Ondertussen is het wel héél erg winderig, ik hoop dat die ook terug wat wil afnemen tegen morgen.

Ik heb er gisteren echt wel die ene goede dag ertussen getroffen. Vandaag was het terug naar zwaar bewolkt met veel wind, ik zou mezelf stevig moeten overtuigen hebben om naar boven te fietsen. De helikopters waren er trouwens ook nog niet uit of ze vandaag zouden vliegen, ze waren alvast nog niet uit de hangars terwijl ze gisteren tijdens mijn ontbijt al opstegen voor de eerste vluchten.
De andere kant uit ging het wel beter, met die stevige wind in de rug. Ik werd de heuveltjes zowat op geblazen.
Na goed 50 Km liep het echter fout. De kabel van mijn achterversnelling begaf het, waardoor ik achteraan dus enkel nog de zwaarste versnelling heb. Met het Nieuw Zeelandse plat, zwaar vals plat dus, en de stevige wind ondertussen op de kop was dat niet echt te doen, er werd veel gewandeld. Een stuk verder, tijdens een van die wandelstukken, stopte een paar Zwitserse dames met een camper en die hebben me dan een lift gegeven voor de laatste 20 Km naar Tekapo. Een fietswinkel hebben ze hier niet echt maar er is wel een bedrijfje dat fietsen verhuurd en waar ik wel terecht kon voor assistentie. Bijkomend probleem is dat de kabel in de shifter afbrak en dat ze hier meer gespecialiseerd zijn in mountainbike. We hebben samen de nieuwe kabel nog niet echt in orde gekregen, mogelijk blokkeert het topje van de oude kabel ergens het schakelen ofwel hebben we de nieuwe kabel niet helemaal goed gepositioneerd. Vanavond komt er iemand anders langs die meer op de hoogte is van wegfietsen.
Trouwens is mijn fiets niet de enige die opspeelt, het “klavier” van mijn telefoon is er ook mee gestopt. Dat betekent dus dat ik mijn telefoon niet op de wifi zal krijgen als er een paswoord gevraagd wordt en dus ook mijn ritten niet direct on-line zal krijgen.
Nog trouwens ben ik, uiteraard, niet de enige die af te rekenen krijgt met de omstandigheden en beslissingen moet nemen. Ik ben ook “Mary’s on the run” zo wat blijven volgen en die heeft ook een beslissing moeten nemen in haar tocht door Nieuw Zeeland..

https://www.strava.com/activities/2942248093

Het is gisteren nog de hele avond blijven miezeren en ik ben zeker dat ik het vannacht nog heb horen regenen maar vandaag heb ik de beloofde mooie dag gekregen, zeg maar prachtige dag. In het begin waren de wolken nog rondom aanwezig maar gaandeweg klaarde het meer op. Het was wel erg fris in het begin, met zelfs een vers laagje sneeuw op de heuvels rondom.
Ik ben dus eindelijk kunnen gaan wandelen in het Mount Cook National Park en het was de moeite. Eerst reed ik naar de kleinere Tasman Valley Walk, als ik hier een tiental jaar geleden gekomen was dan had ik hier de gletsjer als het ware praktisch kunnen aanraken maar nu had ik al een stevige zoom nodig. Daarna ging het nog een stukje verder voor de langere Hooker Valley Walk. Die laatste is wel een beetje zoals Everest op een topdag, iedereen wil er heen en het is dezelfde weg heen en terug. Af en toe moet je je dus een beetje door het verkeer werken.
Het was vandaag een schitterende dag die al behoorlijk het missen van een stuk westkust compenseert.

https://www.strava.com/activities/2940222981

https://www.strava.com/activities/2940225753

https://www.strava.com/activities/2940225436

Vandaag opgestaan met regen, vertrokken met regen en aangekomen met regen. Een ganse dag in de regen dus. Het laatste uur werd het wel wat minder en zelfs even droog.
De rit van vadaag deed ik op de heen weg in 2 dagen maar ik zie nu geen reden meer om het stilletjes aan te doen. Ik ben onderweg wel even Twizel in gereden om wat te eten en boodschappen te doen. Met een nog wat langere rit had ik ook rechtstreeks naar Lake Tekapo maar ik ben toch naar hier gekomen en wel voor 2 nachten. De vorige keer ben ik op de tweede dag iet terug naar boven kunnen rijden vanwege de wind en ik wou me nog een keertje de kans geven om dat toch te doen. Ik hoop dan wel op een betere dag morgen, schijnbaar zou dat ook zo zijn, anders heb ik 66 Km teveel gereden en 2 dagen verspeeld voor een dag platte rust.
Foto’s heb ik vandaag niet te bieden.

https://www.strava.com/activities/2937981031

Ik had vandaag een bewolkte maar droge dag. Eigenlijk best wel goed fietsweer, ik kreeg zelfs wel eens een streepje zon.
Het is tamelijk ongelofelijk maar ik heb vanmorgen nog eens een verkeerde richting genomen bij het vertrek. Ik dacht niet dat het mogelijk was, het was overigens dezelfde start als voor 2 dagen, maar op één of andere manier ben ik toch afgeweken. Goed voor een viertal kilometer extra op de al lange rit.
Hoewel ik momenteel op mijn stappen terugkeer had ik vandaag toch nog een stuk dat ik nog niet deed, de oversteek van SH 6 naar SH 8. Die oversteek is nog behoorlijk lang, zodanig dat ik al wat ongerust begon te worden. Ik leek ook in een eerder zuidelijke richting te rijden terwijl ik eigenlijk richting oosten moest om dan af te slaan naar het noorden. Even verder kwam dan echter de bocht terug naar het oosten en nog wat verder het kruispunt naar het noorden.
Het was een best stevige rit vandaag, niet alleen was ze lang maar op de SH 8 mocht er ook nogal wat geklommen worden. Vooral de laatste, naar de Lindis Pass, was lang en hard werken. Daarna mocht ik dan wel met een langerekte afdaling eindigen. En eindigen deed ik dus in Dunstan Downs, waar ik 3 weken geleden ook al was. Dat ga ik de volgende dagen dus nog wel tegenkomen, telkens net iets langer geleden.
Ondertussen wordt er gemeld dat de SH 6 op 20 december terug zou opengaan, een timing die me perfect zou uitgekomen hebben maar ze zijn er dus wat laat mee. De beslissing is uiteindelijk genomen en ik ga nu niet meer van gedachte veranderen. Ik heb vandaag alvast een goede dag gehad en, hoewel ik dus al eens gepasseerd ben, de omgeving was weer indrukwekkend.

https://www.strava.com/activities/2935982106

Het vervolgverhaal is over, de beslissing is definitief genomen. Vanmorgen ben ik dus teruggekeerd richting Wanaka. Het is uiteindelijk het weer geweest dat de doorslag gegeven heeft. De weersvoorspellingen geven voor de hele volgende week, dikwijls zware, regen. Dat helpt alvast niet om de weg in de nabije toekomst te openen. Op de weginformatie, die al een week onveranderd is, staat tenslotte ook “weather depending”.

Op het stuk tussen de 2 glaciers wordt overigens ook verwittigd dat de weg terug zou kunnen sluiten bij hevige regen voorspelling, al weet je niet wat ze precies als hevige regen zien.

Het blijft jammer want ik keek eigenlijk wel uit naar dat stuk waar ik veel goeds heb over horen zeggen, ook door Nieuw Zeelanders, maar uiteindelijk heeft dus het hoofd het gewonnen van het hart.
Over de route van vandaag kan ik dus kort zijn, dezelfde als gisteren maar dan omgekeerd en vochtiger. Waar ik gisteren nog mooie uitzichtpunten had zag ik nu met moeite de overkant van het meer. Het ging wel een stuk vlotter in de andere richting, ik was een half uur sneller dan gisteren.
Ook nog leuk van gisteren, ik heb eindelijk Nieuw Zeelandse papegaaien te zien gekregen. Ik heb er wel geen degelijke foto van kunnen nemen. Het lijkt niet de schijnbaar erg geliefde Kea te zijn maar de Kaka, volgens dat ik opzocht.

https://www.strava.com/activities/2933230109

De dag begon weer stralend, ik vertrok volledig in het kort, maar met een licht briesje dat al snel zou aantrekken tot een stevige bries en soms iets meer.
Ik moest eerst iets terug rijden om dan de afslag richting westkust te nemen. Het begin ging iets vlotter dan gisteren, deze keer had ik na een uurtje 15,5 Km. Die snelheid zou echter nog weinig stijgen met de toenemende wind. Ik trok op die plaats trouwens toch maar een laagje extra aan, ook alweer vanwege die aantrekkende wind. Ook aan die 15,5 Km bereikte ik Lake Hawea, dat ik een 22 Km zou volgen. Aan het eind van dat meer moest ik een kleine pas over om terug uit te komen aan Lake Wanaka, dat ik ook nog eens voor een 14 Km volgde. Aan het einde van Lake Wanaka ging het over in een vallei lang de rivier die het meer voedt. Ik zag ondertussen in de verte in de vallei de bewolking toenemen en verwachtte nog regen te krijgen maar voorlopig is er nog niets gevallen.
Ik zag vandaag onderweg ook enkele lokale sportfietsers, doorgaans alleen of met twee onderweg. Je moet hier wel wat moed hebben als sportfietser, zowat de enige optie die je hebt is heen en terug rijden. Het is allicht daarom dat mountainbiken wat populairder is.

https://www.strava.com/activities/2931135287