Het weer was vandaag een heel stuk minder gunstig, er hing de hele tijd wel wat vocht in de lucht en af en toe vielen er ook wel echte druppels, dus koos ik voor een wandeling. Ik wou sowieso nog wel eens langs de Verdronken Weide om te zien of er daar ook al nieuwe gasten neergestreken waren. Het bleek achteraf gezien niet zo slim, het lag er wreed nat en vettig rondom en ik zag er geen spectaculaire nieuwkomers.
Langs het water wandelen is ook altijd een beetje hopen op een ijsvogel. Ik hoorde en zag er gisteren wel enkele langs het kanaal maar kreeg deze niet voor de lens. Vandaag hoorde ik niets en moest ik er goed voor zoeken, hij zat nogal ver tussen de takken, maar ik kreeg hem wel in beeld.
Alle besturen pakken er tegenwoordig graag mee uit hoe goed ze wel bezig zijn met het planten van bomen maar geen enkele zegt er bij hoeveel er ook verdwijnen. Het doet pijn om te zien hoeveel bomen er in heel de Westhoek de afgelopen winter weggesnoeid zijn en er nog altijd gesnoeid worden. Vooral klein hout, precies waar de vogeltjes zich best thuis voelen. De Natuurpunten en Co van deze wereld zullen wel weten waar ze mee bezig zijn maar ik er echt het voordeel niet van 😦 .

https://www.strava.com/activities/10895790304

Gisteren was nog eens een rustdag, meer vanwege de regen dan het rusten.
Vandaag was de moment om nog eens de fiets te nemen. Er was nergens overlast op de weg maar langs de kant stond toch op veel plaatsen veel water.
Ik zag vandaag niet alleen een ree maar hoorde er ook één. Terwijl er eentje in het veld naast het bos stond, hoorde ik er in het bos een andere blaffen. Verder zag ik een aantal nieuwe lentegasten: de scholekster, de wulp en de patrijs. Verder blijken ook de kieviten uitgevlogen te zijn uit hun winterkolonies.

https://www.strava.com/activities/10888714642

De dag begon erg druk vanmorgen, schijnbaar hadden ze gisteren een hele vlucht Italianen in het hotel gedropt en die verschenen zowat allemaal tegelijk aan het ontbijt.
De hele voormiddag hadden we nog vrij maar zoveel viel er in Svolvaer nu ook weer niet meer te verkennen. Op de middag volgde dan weer een busrit, terug naar de luchthaven. Van deze kant was het wel wat minder ver. Nu lijkt het dat al die busritten zo lang en oervervelend zijn, en dat is ook wel een beetje zo, maar de omgeving waar je door rijdt blijft wel altijd even schitterend.
Als alles vlotjes verliep verwachtte ik dat ik nog net met de laatste trein zou thuis geraken. Het ging echter allemaal meer dan vlot. Het begon er al mee dat we in Evenes met een 45 minuten voorsprong konden vertrekken. Dat is het voordeel van zo’n kleine luchthaven: het vliegtuig stond klaar, de passagiers waren allemaal aanwezig en er vertrokken toch geen andere vluchten dus konden wij gewoon vervroegd weg. Ook in Zaventem ging de bagage afhandeling van een eerder kleine vlucht op een eerder rustige zaterdagavond bijzonder vlot. Hierdoor zat ik al in de trein op een moment dat we normaal nog in de lucht moesten hangen en kwam ik uiteindelijk 2 uur vroeger dan verwacht thuis. Een héél lange reisdag werd dus een gewoon lange reisdag 🙂 .

Vanmorgen gingen we de boot in, op jacht naar zeearenden. Het is wel een beetje valsspelen, ze gooien wel wat aas uit en de vogels kennen het systeem ondertussen voldoende om te weten wanneer er gratis snacks te krijgen zijn 🙂 , maar het was toch prachtig en indrukwekkend. Ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de reis. De ervaring van het zien was voor een keer nog mooier dan de foto’s maken. De verplaatsingen waren wel niet zo comfortabel. Het ging er af en toe stevig aan toe, door de combinatie van snelheid en golven, maar ook dat was wel eens een leuke ervaring.
Na de middag wandelde ik dan naar de Lofoten kathedraal in Kabelvag, het volgende stadje. Dat had gisteren eigenlijk onze eerste stop moeten zijn maar er was net een ongeval gebeurd en we konden er daardoor geen halt houden. Aangezien Svolvaer niet zo groot is om te ontdekken en de kathedraal wel binnen wandelafstand lag, ging ik dus vandaag op bezoek. Eigenlijk nog een meevaller, het licht was vanmiddag veel beter dan gisteren ochtend.
Terwijl ik in Kabelvag was, was er een reddingshelikopter actief. Van een passerende Noor begreep ik dat er een bootje zou gezonken zijn, vermoedelijk één van de kleinere vissersbootjes.
Zo zit de reis er zo ongeveer weer op. Het was maar een korte pakketreis, met zijn voordelen en nadelen, maar het was toch de moeite. Morgen volgt nog een lange, héél lange, reisdag.
Ik had vandaag een hoop werk om van een 200-tal arendenfoto’s een behoorlijke selectie te maken 🙂 .

Gisteren hebben we onderweg ook de mensen van Malangen terug opgepikt en we zijn nu dus een groep van 25 die de dagen die ons nog resten hetzelfde programma hebben. Vandaag was dat een bustoer op de Lofoten, weer een lange busdag dus maar wel met wat meer fotogelegenheid. Toch blijft het wel een toer met een zeker schema, af en toe rij je dus toch potentieel mooie plaatjes gewoon voorbij. Nu kan je met een bus op de eerder smalle wegen natuurlijk ook niet zomaar overal stoppen. Ook zonder die extra plaatjes kom ik vandaag trouwens weer op een stevige selectie 🙂 .
Op de Lofoten gaat het vooral over bergen en vissen. De bergen rijzen hier soms recht uit zee op tot tegen de 1000 meter hoog. De vis betreft vooral kabeljauw en dan zeker deze die ze tot stokvis maken. Ik zag deze al eerder maar dan in juni, wanneer het zowat tijd is om te “oogsten”. Momenteel is het de tijd om te vangen en op te hangen. Het grootste verschil is de geur, de reeds gedroogde vis van juni is eerder geurloos terwijl er onder de vers opgehangen wel een pittig geurtje hangt.
De winter lijkt hier op veel plaatsen al bijna voorbij. Al voelde het vanmorgen, door een nog snedigere wind, wel meer winters aan dan in Tromsø. Ironisch genoeg wist de gids op onze bustoer te vertellen dat ze tot een week geleden een best stevige winter hadden met veel sneeuw en ijs. De afgelopen week kregen ze echter alleen nog veel regen, wat dus veel winter wegspoelde. Het voordeel is wel dat je gerust buiten kan komen zonder hulpstukken 🙂 .

Vandaag was weer een lange transfer dag, naar de Lofoten. Het was deze keer wel een mooie rit, door prachtige Noorse winterlandschappen. De ene moment rij je nog langs de fjorden en even later zit je volop in de bergen of op de toendra, en dat wisselt allemaal even vlotjes af. Het bleef echter wel gewoon een verplaatsing en dus zonder foto’s, behalve enkele tijdens een korte lunchstop.
Het was dus een prachtige rit, ze toonde Noorwegen in zowat al zijn (winter) variëteiten, maar 8 uur op de bus blijft wel lang.

Gisteren in de latere namiddag ging de regen over op lichte sneeuw. Niets dat bleef liggen maar het gaf tenminste een meer winterse sfeer. Ook vanmorgen voelde het nog best wel winters.
Ik stak vandaag de brug naar het vaste land over, 2 maal. Op de brug was het echt wel winters met een stevige kruiswind. Die wind was meteen de reden waarom ik de brug 2 maal overstak. Ik wou aan de overkant ook met het kabelspoor naar boven maar die bleek gesloten vanwege de hevige wind. Volgens mijn weer-app zou de wind in de namiddag afnemen en dus maakte ik de wandeling nogmaals maar tevergeefs, ze was nog steeds dicht. Ik trof er wel één van de medewerkers en die wist me te vertellen dat er vandaag waarschijnlijk toch geen verandering in de windsituatie zou komen en de kans om nog te starten dus erg klein werd. Geen reden meer om te blijven plakken dus.
Nog wat nota’s bij de foto’s: centraal tussen de 2 boten op de eerste foto ligt het hotel waar ik verblijf, één van de moderne nieuwbouwen langs het water dus. De voorlaatste foto toont het plaatselijke openluchtzwembad 🙂 . Niet op de foto maar er wordt wel degelijk in het water gesprongen, meestal toeristen die voor even hun durf willen tonen 🙂 .

Vandaag was terug super grijs met geregeld wat regen en af en toe een snedig windje.
Ik bracht de dag gewoon in Tromsø door, en kwam daar ook weer mijn vriend Roald tegen 🙂 . Ik hou wel van Tromsø en was hier ook al meerdere keren, de eerste keer in 1991 maar van dat stadje van toen schiet niet zo heel veel meer over. Van de essentie in het centrum is er wel gebleven. Vanuit het centrum de berg op staan er ook nog volop klassieke oude, houten huizen maar met name langs het water is er veel moderne nieuwbouw gekomen en wordt er nog meer bij gebouwd.
Net zoals op de wegen ligt er ook, zeker buiten het centrum, nog veel hard ijs op het pad. Sommigen schijnen daar totaal geen problemen mee te hebben maar anderen gaan wel dikwijls op de sukkel. Ikzelf schafte mij een setje “spijkerzolen” aan. Zoals alles wat bolt dat hier op spijkerbanden doet, inclusief de tweewielers. Die “spijkerzolen” trek je over je schoenzolen en zorgen met ijzeren punten voor grip op ijs en sneeuw. Zonder die dingen zou ik niet ver komen. Zelfs met die zolen vind ik het soms nog lastig maar dat is dan echt meer een mentale zaak, het helpt natuurlijk ook niet als je nog vrij recent ervaren hebt dat je toch wat breekbaarder wordt 🙂 . De overtrekken zorgen echter echt wel voor stevige grip. Je moet ze wel steeds weer uit doen om ergens binnen te gaan.

De temperaturen zaten vandaag een ietsje boven het vriespunt maar een snedige wind gaf het af en toe toch wel een winters gevoel.
Vandaag stond er rendier voederen op het programma. Niet het type uitstap waarvoor ik normaal zou inschrijven maar deze keer zat hij in het pakket en het viel uiteindelijk best wel mee. Het begon met een mooie busrit van een 45 minuten, ook over landelijke wegen die nog veelal uit hard ijs bestaan. De omgeving was prachtig maar ik bleef bij mijn principe van geen foto’s vanuit een rijdende bus. Ook de omgeving van de rendierboerderij was erg mooi. Het voederen zelf heb ik aan me laten voorbijgaan. Normaal zit er in het programma ook nog een korte rit met de rendierslee maar kon niet doorgaan vanwege de slechte sneeuwconditie, de rendieren zouden in de omstandigheden een te groot risico op verwondingen oplopen. Wel stond er als lunch nog een rendier stoofpotje op de menu en daarna volgde nog een uitleg van de Sami rendierherder over zijn cultuur. Al bij al een geslaagde uitstap dus, in mooie condities.
Na terugkomst ging ik ook nog eens bij mijn vriend Roald langs 😉 .

Vandaag werd dus, zoals gisteren al aangekondigd, een lange reisdag. Dat die reisdag zo lang werd is ook een klein beetje mijn schuld. Ook als het maar een kwartiertje sporen is, dan nog heb ik te weinig vertrouwen in het openbaar vervoer om gewoon op tijd te komen. Bovendien sta ik toch om 7 uur op en dan kan ik even goed op de luchthaven rondhangen als gewoon op mijn kamertje. Ik kwam dus weer erg vroeg op de luchthaven.
Daar nam ik de Brussels Airlines vlucht naar Evenes. Hij staat tenminste genoteerd als Brussels Airlines maar het schijnt een beetje een open charter van Nordic te zijn, ook mijn “Winter Scandinavië” reisbureau. Het eerste winter gevoel viel wel een beetje tegen. Er lag wel overal sneeuw maar het was vooral erg grijs, winderig en eerder zacht.
In Evenes volgde dan nog een lange bustransfer naar Tromsø. Er is ook een internationale luchthaven in Tromsø zelf maar Nordic biedt hier meerdere pakketten aan het het is voor hen dan waarschijnlijk makkelijker en voordeliger om al die passagiers te verzamelen in één gecharterde vlucht en van daar te laten verspreiden dan allemaal individuele vluchten naar verschillende plaatsen te boeken.
De transfer naar Tromsø had waarschijnlijk ook wel een stukje korter gekund. Nordic bedient vanaf Evenes 2 bestemmingen met de bus. Volgens mijn interpretatie gebeurt dat normaal met 2 bussen maar bij te weinig deelnemers, zoals vandaag, voegt men die 2 bussen samen tot 1 en dan moeten die voor Tromsø, uiteindelijk nog 12 personen, eerst de passagiers voor Malangen gaan afzetten om dan van daar verder naar Tromsø te rijden. Als compensatie kregen de Tromsø reizigers van Nordic in Malangen wel een 3-gangendiner aangeboden. En zo werd het dus een heel lange reisdag.
Nu is zo’n lange bustransfer ook geen gehele ramp. Het voordeel van in deze periode te reizen is dat je al een behoorlijke portie daglicht krijgt, tenslotte moet het over goed 3 weken overal gelijk staan. Het begint dus als een mooie rit door een winters Noors landschap. Niet alleen de uitzichten waren erg mooi maar vooral de ijsvallen/-wallen die over de rotsen vielen vond ik ook prachtig en indrukwekkend. Vooral de propersten, die waren bij gletsjerblauw. De meer vervuilde waren eerder vaal bruin maar toch ook nog indrukwekkend. Jammer genoeg betreft het wel een echte transferbus en neem ik, een vliegtuig niet te na gesproken, geen foto’s in de beweging. Na het donker had de rit ook nog wel wat maar dan begon ze toch vooral lang en vervelend te worden.