Vandaag begonnen met een ochtendwandeling, voor de regen zou komen. Ik was ook maar net voor de eerste druppels terug thuis. Ik ging nog eens naar de Verdronken Weide maar dan op een andere manier en met vooral een langere terugweg, langs het Bijlanderpad en de Komense Vaart tot aan het Ieperleekanaal. Hier en daar lopen de vogels toch nog over het water 🙂 .
Tegen de middag klaarde het mooi op maar rukwinden tot 60 KmH leek me toch wat veel voor een aangename rit en dus werd het weer een wandeling, de klassieke langs de Verdronken Weide en Vesten. Rond de Verdronken Weide is altijd wel wat te zien, de ene keer al wat meer en interessanter dan de andere keer maar altijd wel iets. De tafeleend en pijlstaart waren vandaag, voor mij en voor zover ik me herinner, nieuwe waarnemingen. Vooral de pijlstaart vond ik wel mooi. Het was leuk om terug te kunnen wandelen zonder tussenin over ijs te moeten schaatsen maar in de plaats daarvan was het nu wel af en toe in de modder schaatsen 🙂 .
Vandaag ging het weer wat verder. Het ging dus nog eens naar de Palingbeek en ik ging er ook al wat verder in het bos. Het was ook nodig vandaag, het was aan het einde van die extra lus dat ik deze keer reeën zag 🙂 . De dooi maakte het op sommige plaatsen al wat vettig maar op andere plaatsen, waar de sneeuw steviger tot ijs aangereden was, bleef het toch nog wat glad. Vooral het asfaltweggetje richting Palingbeek was precair, wat het daar trouwens altijd wel is in gelijke omstandigheden. Ik zag er ook een paar wielertoeristen het zekere voor het onzekere nemen en terug naar de grote weg draaien maar te voet was het nog net te doen.
Vandaag hield ik het wat korter met de gewone wandeling rond de Verdronken Weide. Met een wat minder stralende zon en een toch wel wat snijdend windje voelde het vandaag een stuk kouder dan dat het de afgelopen dagen deed. Ook de Verdronken Weide leek me veel meer dicht bevroren dan donderdag nog.
Ik wandelde vandaag naar de Gasthuisbossen maar ging er maar een kort stukje door, ik ben toch nog altijd in de opbouw 😉 . Het is momenteel eigenlijk moeilijk wandelen met de laagstaande zon, je ziet eigenlijk maar in één richting iets. Je zou met de zon tegen dus eigenlijk de hele tijd achteruit moeten kijken of er iets te zien was maar dat wandelt zo moeilijk 🙂 . Bij een wandeling naar de Gasthuisbossen heb ik, net als rond de Palingbeek, altijd wel de stille hoop om een ree te spotten. Dat lukt niet altijd maar vandaag dus weer wel. Ik zag ze niet waar ik ze het meest verwachtte, langs Sanctuary Wood op weg naar Hill 62, maar ook weer niet helemaal onverwacht, op het grasveld bij het verlaten van de Gasthuisbossen. Ik zag er daar ook al wel eens eerder. Ik schreef onlangs nog dat het er dikwijls neer komt om op de juiste moment op de juiste plaats te zijn. Ik blijf daar nog steeds bij maar je moet wel dikwijls de moeite doen om ze op die juiste moment en die juiste plaats ook nog te zien, dat ligt dikwijls niet zomaar voor de hand. Ook vandaag waren ze, in de schaduw van het tegenlicht, weer niet direct op te merken. Je moest er echt wel weer naar uitkijken.
Vandaag kon het weer wat vroeger en dus ook wat verder. De hoofdvogel van vandaag is de putter of distelvink. Ik kreeg ze al wel eens eerder in beeld maar nog nooit zo mooi zuiver 🙂 .
Het was wat later dan gemiddeld maar ik zag uiteindelijk toch een kans voor een wandelingetje. Je kan tenslotte niet alle jaren meer door de sneeuw wandelen 😉 .
Ook vandaag was het weer erg frisjes maar de wolken waren weg en de wind een stuk minder, en ik had niet het idee dat de weg ergens glad zou zijn, dus maakte ik deze keer wel nog eens een ritje. Ik reed eigenlijk in een grote lus rond de Abdij van West Vleteren.
Vanmorgen was er nog veel twijfel, wel koud maar ook mooi, maar na de middag zorgden wolken en wind er toch voor dat ik maar weer voor een wandeling koos, de klassieke Verdronken Weide.
Na een echt vochtige ochtend hield ik het vanmiddag bij een klein wandelingetje, voor het weer terug echt vochtig werd. Ik werd bij mijn wandeling wel wat “gehinderd” door een veldloop.