Vanmorgen werd mijn doos geleverd en dan heb ik maar meteen eerst mijn fiets al ingepakt.
Verder heb ik niet veel meer gedaan dan bij mijn eerdere passage. De opera is uit de stellingen, de kathedraal nog niet. Mogelijk waren die stellingen van de opera eerder een groot podium voor nieuwjaarsfestiviteiten.

Vanmorgen begonnen met eerst terug een eindje van Saigon weg te fietsen. Waar Tay Ninh zijn Grote Heilige Tempel heeft, daar heeft Cu Chi zijn tunnels om te bezoeken. Die tunnels lagen over zowat heel het land verspreid maar bij Cu Chi heeft men ze op 2 plaatsen tot toeristische attractie verwerkt. De 2de site lag nog ruim 10 Km verder terug, de keuze welke te bezoeken was dus snel gemaakt 🙂 . Natuurlijk kan je die 2 extraatjes van de afgelopen dagen ook gewoon als daguitstap vanuit Saigon boeken 🙂 , deze begonnen aan het einde van mijn bezoek massaal toe te stromen.
Aan het tunnelsysteem werd al in 1948 begonnen, tijdens de oorlog tegen de Fransen. Aanvankelijk waren het vrij simpele tunnels maar toen de Amerikanen met zwaardere wapens kwamen, begonnen ze dieper en meer gesofisticeerd te graven tot er heuse ondergrondse kazernes uitgegraven werden met vergaderzalen, ziekenboegen, keukens, leefruimtes, … in verschillende verdiepingen en met gecamoufleerde ventilatieschachten en afzuigsystemen voor de rook van de keukens.
In 1988 begonnen ze met de herbebossing van de omgeving om de tunnels uit te bouwen tot toeristische sites. Van het originele oerwoud bleef na de oorlog niets meer over. Enkele stukken van de tunnels hebben ze wat verhoogd en verbreed om de gemiddeld wat grotere toeristen toegang te verschaffen 🙂 .
Bij de echte terugkeer naar Saigon werd het al snel drukker en dichter bebouwd, nog niet direct de grote stad maar zowat de voorsteden.
Uiteindelijk arriveerde ik dus weer in Saigon en wel definitief deze keer 🙂 . Ik was nog altijd een dagje vroeger dan voorzien maar dat was bij het hotel geen probleem, ze hadden ook voor vannacht wel een plaats voor mij en dat was meteen ook de kamer voor de al gereserveerde volgende nachten. Op mijn kamer opende ik een “minibar biertje” op de goede afloop van de fietstocht en genoot daarna van een goed bad 🙂 . Daarna ging ik dan al maar de doos bestellen om mijn fiets in te pakken voor de terugkeer.
Enerzijds is het jammer dat het afgelopen is, je zou eigenlijk wel willen blijven doorgaan, maar anderzijds doet het wel deugd dat er een einde komt aan de aanhoudende zoektocht naar overnachting en vooral het met veel gebaren of vingerwijzen bestellen van eten 🙂 .

Vanmorgen ben ik weer langs de Grote Heilige Tempel gepasseerd maar niet meer gestopt deze keer.
Een 10 Km buiten Tay Ninh ligt de “Black Virgin Mountain”, een alleenstaande berg van bijna 1.000 meter hoog waarop een groot beeld van een Boeddhistische Zwarte Maagd gebouwd is. Ik heb niet de inspanning gemaakt om deze te gaan bezoeken. Vandaag was overigens wel de berg maar niet de zwarte maagd te zien 🙂 . Ik zag het beeld wel duidelijk boven op de berg een paar dagen geleden, vanop nog wat grotere afstand, bij het naderen van Tay Ninh.
Vandaag raakte ik weer een tijdje de weg kwijt, niet de route maar dus wel de weg 🙂 . Zo’n 15 Km moest ik het zonder doen.
Ik bereikte dus Cu Chi, mijn laatste halte voor terminus Saigon 🙂 . In Cu Chi was het even zoeken naar een geschikte verblijfplaats maar ik vond er uiteindelijk wel eentje, aan dezelfde prijs als gisteren. Ook net als gisteren is Cu Chi een behoorlijk grote stad die op zich weinig aantrekkelijks te bieden heeft.
Ik registreerde vooraf mijn reisplannen op “travellers online”, het platform van Buitenlandse Zaken. Vandaag ontving ik van de Belgische Ambassade in Hanoi een mailtje met de melding dat mijn terugvlucht mogelijk beïnvloed zou kunnen worden door de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, welke problemen me dat zou kunnen opleveren en hoe ik eventueel met hen contact zou kunnen opnemen. Gelukkig vlieg ik echter via de langere weg langs Singapore in plaats van via de Golf, mijn vlucht wordt dus niet beïnvloed.

Vandaag stond vooral in het teken van Cao Dai en daar moest ik toch even de fiets voor buitenhalen, gewoon rustig om de tempel te gaan bezoeken. Het was in Tay Ninh dat in 1926 het Coadaiïsme officieel gesticht werd en het is dan ook daar dat de Grote Heilige Tempel staat met daar rond nog een aantal officiële gebouwen zoals de pauselijke zetel, een beetje Vaticaanstad dus. Ik bezocht de tempel al eerder in 2002 bij mijn eerste Vietnam reis, en de enige waarbij ik eerder in het zuiden van Vietnam kwam. De overige keren bleef ik steeds in het noorden. Ik herinnerde me die tempel en wou daar wel nog een keer naar terugkeren. Ik herinnerde mij van toen dat er eerder weinig volk was en dat er een dienst bezig was in de tempel (https://pbase.com/dannyc/image/14783910), dat gaf het echt wel een spiritueel gevoel. Vandaag zag ik een gigantisch groot terrein met allerlei toestanden en gaf het eerder een Disney World gevoel 😉 . Die “toestanden”, de standjes rondom het plein, hebben mogelijk te maken met het feit dat ze dit jaar hun 100ste verjaardag vieren. Ik veronderstel dat de tafereeltjes hun visie voorstellen. Van de stad zelf hebben we toen waarschijnlijk niets gezien, het was met bus en gids en we zijn vermoedelijk gewoon recht naar de tempel gereden. De stad heeft overigens verder niet zoveel te bieden en 24 jaar geleden wellicht nog veel minder 🙂 . Het is waarschijnlijk ook vanwege die bus dat ik het volledige terrein niet herinner, we zijn vermoedelijk van de bus de tempel in gegaan en van de tempel terug de bus in 🙂 . Ik herinnerde mij overigens ook de apen niet 🙂 .
Het is overigens niet omdat de Heilige Zetel van Cao Dai hier is, dat er geen plaats zou zijn voor andere tempels of kerken 🙂 .
De patron bleek gisteren inderdaad een fout gemaakt te hebben bij de afrekening. Ik dacht, op basis van zijn reactie, dat hij begrepen had dat ik voor 2 nachten boekte maar hij inde blijkbaar maar voor eentje. Ik heb vandaag dus nog eentje bij opgelegd, het is nog steeds erg goedkoop maar niet meer spotgoedkoop.

De dag begon wisselend bewolkt. Onder de bewolking viel het nog best mee maar wanneer de zon doorkwam, en dat gebeurde steeds vaker, dan was het toch telkens weer een shock. Tegen de middag was het volop zon en terug wreed heet.
Vandaag heb ik de route richting Saigon verlaten voor wat extra.
De eerste 14 Km gingen over een grote, drukke weg door behoorlijk verstedelijkte omgeving, daarna ging het over kleinere, landelijke wegen.
Na goed 80 Km zou ik stoppen in Long An, volgens Google Maps waren daar mogelijkheden. Twee heb ik er effectief gevonden maar geen van beiden had plaats voor mij. Ik had er ook even voor Long An nog eentje gezien maar besloot om door te gaan en te zien wat ik zou tegenkomen. In het slechtste geval zouden er over een kleine 50 km voldoende mogelijkheden zijn. Het was nog redelijk vroeg en qua timing moest dat dus wel kunnen.
Ik passeerde nog een paar motels/guesthouses langs de weg maar zonder eetgelegenheid in de buurt dus liet ik die maar zijn. 12 Km verder was er wel mogelijkheid maar ook hier vond ik 2 maal geen plaats. Ofwel is hier alles volgeboekt, ofwel heeft men hier angst voor buitenlanders 🙂 . Hoe dan ook besliste ik dan maar om er geen energie meer in te steken en voor de “full distance” te gaan. Gelukkig gingen die 50 extra kilometers wel over een behoorlijk goede verbindingsweg met een licht rugwindje.
In Tay Ninh dacht ik om ergens in het centrum iets te zoeken maar het centrum leek hier moeilijk te identificeren. Ik keerde dan maar een stukje terug naar een motel dat ik gepasseerd was en dat wel geschikt leek. Ik vond er een plaats en wel zo spotgoedkoop dat ik denk dat de baas een fout maakt maar ik kan hem er niet over aanspreken, Engels is vrijwel onbestaande. Volgens mijn tekens en zijn reactie zou het toch kloppen.
Na de dubbele rit van vandaag, blijf ik hier morgen maar een dagje ter plaatse. Ik maakte na aankomst ook geen wandelingetje meer 🙂 .

Vandaag heb ik wel een rit van de vorige passage overgedaan. Het was niet mijn favoriete rit maar het leek me wel de beste verbinding. De rit verliep tamelijk gelijk aan die van gisteren, het begon met een veerboot en dan een 12 Km over kleine wegen alvorens de grotere verbindingsweg te bereiken. Alleen zat er vandaag nog een extra veerboot tussen en was de grotere verbindingsweg wat kleiner en veel slechter dan die van gisteren.
Ook het weer was gelijklopend aan gisteren, wat frisser en bewolkt met ietwat nattigheid in de lucht. Echte regen, zoals gisteren, kreeg ik vandaag niet. Die regen was er wel toen ik mijn wandelingetje wou maken, ik heb ze dan maar even uitgesteld 🙂 .
Ook My Tho is stevig veranderd sinds de vorige passage. Alle nieuwjaarsfototafereeltjes en het podium zijn verdwenen, Nguyen Huu Huan staat weer alleen op zijn plein 🙂 .

De rit begon vandaag met een veerboot en ging dan verder over kleine wegen met gezellige afwisseling. Na een 12 Km kwam ik op de grote verbindingsweg en werd het weer zoals gisteren.
Het was een frissere dag vandaag, de temperatuur kwam niet boven de 28°.
Het lijkt trouwens dat Vinh Long een beetje een microklimaat heeft, het was hier dat ik bij de vorige passage wat regen kreeg en precies vandaag gebeurde dat weer 🙂 . Vandaag werd de regen wel zo serieus dat ik er mijn regenjasje voor aantrok, de eerste keer deze reis 🙂 . Toen ik later terug buitenkwam waren de straten, op de plassen aan de zijkant, terug droog en was het weer gewoon warm.
Vinh Long is wel wat veranderd. Dit was bij de vorige passage de plaats van de ultieme bloemen en bonsai markt maar daar was geen spoor meer van terug te vinden. Er waren wel nog bloemen, in een zijstraat en beperkte mate, maar het waren enkel nog snijbloemen.
Uiteraard zocht ik ook hier weer mijn oude hotel terug op. Vinh Long was ook de plaats waar ik weer een goede americano vond, 2 dagen na elkaar een deftige warme koffie 🙂 .

De rit van vandaag ging vrijwel helemaal over één en dezelfde, vrij drukke, weg.
Ik leerde vandaag dat er ook op binnenwateren met sleepnetten gevist kan worden, kleine netten weliswaar. Terwijl de man verder vaart en sleept, zuivert de vrouw de vorige lading al uit.
Het concept van marktspreiding is in de regio, en dan bedoel ik dus meer dan Vietnam alleen, nog niet echt doorgedrongen. Zo zag ik vandaag, over een paar kilometer, 15 à 20 stalletjes met zonnebrillen. Je vraagt je dan af hoe er winst gemaakt kan worden als je allemaal op dezelfde plaats hetzelfde product verkoopt 🙂 .
Ook in Long Xuyen is weinig veranderd. Long Xuyen was ook de stad van de Starbucks met een goede Americano. Omdat ik wel erg vroeg zou aankomen, zou ik die maar meteen eerst opzoeken. Bleek uiteindelijk dat ik uit die richting de stad binnenreed, ik moest dus maar gewoon stoppen in plaats van opzoeken 🙂 . Vanaf de Starbucks zou ik mijn hotel van de vorige keer wel makkelijk terugvinden maar ik reed eerst toch een straat te ver. Zo leerde ik dat Long Xuyen behalve een grote kerk, die ik vorige keer dus al gezien had, ook een moskee heeft. Volgens de statistieken zou schijnbaar zo’n 0,1 % van de Vietnamezen moslim zijn.
Ik kwam uiteindelijk dus wel weer bij mijn vorige hotel terecht.

Mijn roadbook zou me vandaag naar Ha Tien brengen en van daar langs dezelfde weg als eerder weer naar Saigon. Dat leek me wat stom en dus besloot ik om enkele hoeken af te snijden om wat anders te kunnen bij doen, te beginnen met vandaag dus. Ik zal daarbij voorlopig wel telkens in al bekende plaatsen terechtkomen. Vandaag zit ik zo in hetzelfde guesthouse als op 7 februari. Er is op die tijd weinig veranderd in Tri Ton 🙂 .
De rit begon met een heel stuk terug te keren in de richting van gisteren en niet mijn favoriete stuk. Een groot gedeelte ervan liep over een weg in aanleg, soms goed te fietsen maar ook wel eens helemaal niet. Enkele honderden meters had ik de keuze om te voet te gaan over de grove stenen of door de graskant. Ik had zelfs geen energie op overschot om het vast te leggen 🙂 . Het ging wel iets beter dan gisteren, toen moest het ook nog in de hitte van de namiddag. Na goed 20 Km kon ik noordwaarts over nieuwe, of tenminste voor mij nieuwe, wegen richting Tri Ton dus. Daarmee heb ik ook de zee definitief achtergelaten en gaat het dus terug uitsluitend langs de binnenwateren en rijstvelden.

Vandaag is een beetje een verjaardag. Het was gisteren mijn 365ste opeenvolgende bericht. Sommigen, zoals recent nog, gepostdateerd naar de juiste datum maar uiteindelijk dus 365 dagen na elkaar een bericht, tot vervelens toe misschien 🙂 . Ik zou niet willen tellen hoeveel foto’s er daarbij ook gepasseerd zijn, misschien ook tot vervelens toe 🙂 . Maar vandaag is dus de eerste dag van een nieuw jaar 🙂 .
Ik heb gisteren wel wat geklaagd over het “late” inchecken maar het was wel één van de leukste overnachtingsplaatsen van de reis, erg rustig ook.
De rit van vandaag ging over véél vissers en een enkele jager 🙂 .
De eerste keer terug “spontaan” overnachten was geen simpele. In mijn roadbook stonden 3 mogelijkheden. De eerste lag een beetje aan de kant maar leek volgens de beschrijving een groot en duur resort, met zwembad aan zee. De tweede, hoewel het vlak langs de weg moest liggen, heb ik nooit gezien. En de derde ben ik voorbij gereden omdat het me verlaten leek, ik dacht van verderop wel iets tegen te komen. Binh An lijkt zo’n typisch doorrij plaatsje met allerlei zaken links en rechts maar geen hotels deze keer. Ze hebben hier nochtans een echt strandje, echt maar daarom nog niet proper 😉 , waar mensen ook in zee gaan. Ik ben dan maar teruggekeerd en dan bleek dat de derde mogelijkheid inderdaad verlaten was. Ik had op heenweg wel nog een wegwijzer naar een “homestay” in een zijstraatje gezien en ben dus eerst daar maar eens gaan kijken. Ik reed eerst dit ook voorbij maar zag het wel liggen bij het terugkeren. De poort was dicht maar met de hulp van de buurvrouw kon ik er toch gaan kijken. De buurvrouw wees me dan op de geafficheerde telefoonnummers om te boeken. Ik maakte haar duidelijk dat ik geen lokale telefoon had en toen haalde zij de hare erbij om de telefoon te plaatsen. Een verwarrend telefoongesprek, tussen mij en haar met de man aan de andere kant, had ik toch een kamer, een mooie kamer. Later werd, toen de man van aan de andere kant langskwam, werd me duidelijk dat de buurvrouw wel degelijk de “manager” is maar dat ze met haar zoon belde omdat die wel wat Engels spreekt 🙂 .
Ondertussen zag ik in een ander zijstraatje nog wel een hotel en wat verder ook het groot en duur uitziende resort, wat later nog bevestigd werd door de blik vanop het strandje 🙂 .