Sinds 1 juli 2018 ben ik een jong gepensioneerd ex-militair, vandaar de 2018 in de titel.
Sindsdien vul ik mijn dagen met fietsen, wandelen, reizen en fotografie, liefst in combinatie met elkaar.
Ik had reeds een blog lopen maar ben daar schijnbaar op de limieten gelopen.
Wat vooraf ging: www.bloggen.be/dannyc2018
Het zou droog blijven maar ik vond het toch erg grijs en guur, ik hield het dus bij een gewone wandeling. Ik was blijkbaar niet de enige die het grijs en guur vond, er was weinig leven te bespeuren š .
Vandaag was het nog eens geschikt fietsweer, met zelfs een echt zwakke wind š . De bewolking werd onderweg wel eens erg dreigend maar het bleef droog. Het zorgde er wel voor dat ik niet wat verder reed tot Alveringem of Oeren, van waar de grootste dreiging leek te komen. De wegen waren hier en daar ook wel vochtig maar dat kwam vermoedelijk van de combinatie ven hoge luchtvochtigheid, schaduw en weinig wind. Op die manier kan de vochtigheid van het ochtendgrijs natuurlijk niet opdrogen. De patrijzen die ik zag waren waarschijnlijk aan hun laatste uur bezig, een eindje verder kwam ik een jachtpartij tegen die die richting uitgingen en als ik ze kon treffen dan zij waarschijnlijk ook wel.
Ik zou wel eens nat worden maar niet genoeg om de hele dag binnen te blijven. Ik hield het wel bij de kortere versie van gisteren. Ofwel hielden de eekhoorns niet van het weer ofwel moesten ze bekomen van hun hyperactieve dag van gisteren, ik zag er vandaag geeneen š .
Na de herdenkingen van de afgelopen dagen werd het vandaag weer een gewone wandeling, in de ochtend en niet verder dan de Verdronken Weide. Het was een beetje gokken of en wanneer het zou gaan regenen, kort voor de middag zo bleek en in beperkte mate. Na de middag ging het af en toe wat steviger regenen. De eekhoorns waren vandaag een beetje hyper en waren zo moeilijk te treffen š .
Vandaag nam ik, ondanks de wind, nog eens de fiets. Ik hield daarbij het herdenkingsthema van gisteren nog even aan en fietste langs de Canadezen op Hill 62, de Schotten van de Black Watch in Zonnebeke, de Brothers in Arms in Zonnebeke, De AustraliĆ«rs en Nieuw-Zeelanders van Anzac op Buttes Cemetery in Zonnebeke, de Britten op Tyne Cot, nog Canadezen in Passendale, nog Nieuw-Zeelanders langs de weg naar Passendale, āde Canadienā van Sint-Juliaan (voor mij het indrukwekkendste monument), de Duitsers van het Studentenfriedhof in Langemark, de Welshmen in Langemark, De Fransen van de Potyze en tenslotte de Ieren bij de Sint-Maartenskathedraal terug thuis. Er zijn natuurlijk nog veel meer herdenkingsplaatsen in de streek maar het werd nu al stilaan donker š .
Ook vandaag koos ik, op basis van de weer-apps, voor de ochtend maar deze keer voor een simpele wandeling. De afwisseling op basis van het weer zoals ik ze zaterdag al zag aankomen, fietsen leek me echt niet aangenaam.
Het was vandaag allicht beter fietsweer dan gisteren maar toch koos ik deze keer voor een wandeling. Ik had zin in afwisseling, al zou die er door het weer waarschijnlijk sowieso snel aankomen. Ik geloof dat ik met de koperwiek een nieuwe vogel aan mijn lijstje mag toevoegen, al ben ik er niet 100% zeker van. De koperwiek hoort bij de familie van de lijsters en die lijken allemaal wel wat op elkaar. Er wordt nog steeds stevig geschoten in de Westhoek. Gisteren zag ik ze weer, langs de weg, en vandaag hoorde ik ze, een stuk verder weg.