Vandaag is één van die vervelende dagen van een verre reis, de transcontinentale oversteek. Ik ben wel blij dat ik hem maak via Singapore, ik veronderstel dat de vlucht vanuit Singapore volledig vol zal zitten 🙂 .
Ik had me, met name bij het ontbijt, de afgelopen dagen al stilaan aangepast aan de nakende terugkeer, met bijvoorbeeld al wat meer brood en soortgelijke, maar voor mijn laatste dag begon ik toch nog eens met een noodlessoupje 🙂 .
Mijn vlucht zou vertrekken om 16.15u en ik zou aan het hotel opgepikt worden om 12.00u. Je zou denken dat dat best geschikt is maar eigenlijk heb ik het liever nog wat vroeger, vertrek uit het hotel om 10.00u bijvoorbeeld. Je kan toch niets meer doen die ochtend, vanaf dat je buiten komt sta je in het zweet en je wil niet echt al zwetend vertrekken voor zo’n lange reis 🙂 . Het begin van de terugreis ging alvast veel vlotter dan de heenreis, van sneeuw en ijs hier geen sprake 🙂 . De luchthaven ligt zowat in de stad, een ritje van goed een half uur en dat in een stad als Saigon. Ik was dus goed op tijd en dan werd de vlucht ook nog meteen aangekondigd met 40 minuten vertraging. Hier niet aangenaam maar in Singapore kan het geen probleem zijn, ook niet voor mijn bagage 🙂 .
In Saigon moet je je buitenmaatse bagage niet zelf wegbrengen, ze komen ze zelf halen aan de incheckbalie.
Ondertussen valt hier op de luchthaven regen zoals ik er de afgelopen 2 maanden geen gezien heb, het was blijkbaar tijd om te vertrekken 🙂 .

Vandaag ging ik nog eens op museum bezoek, naar het “Independence Palace”. Ik had dat ook gisteren kunnen meepakken, het lag op de route naar en van het oorlogsmuseum, maar ik had natuurlijk ook vandaag nog wat tijd te passeren 🙂 .
De voorliggende Frans Koloniale villa, met een kleine exhibitie over Saigon van Frans koloniaal tot de hereniging van Vietnam, viel nog wel mee maar het Palace viel me nogal tegen, een modernistische jaren 60 blok. Het werd in de jaren 60 gebouwd en deed dienst als Presidentieel Paleis tot de val van Zuid Vietnam in 1975. Daarna werd het tot Indipendence Palace hernoemd. Het park eromheen was wel aangenaam, een oase van rust in de drukke omgeving.
In de exhibitie in de villa leerde ik ook dat de opera, sinds vermoedelijk de jaren 50, wat toevoegingen kreeg maar dat het aanpalende Continental Hotel, vroeger Continental Palace, weinig veranderd lijkt.
Afgestudeerde studenten krijgen hier, naast hun diploma natuurlijk, ook een medaille, goed voor weer een fotoshoot 🙂 .
Op de terugweg ontdekte ik dat de kathedraal door Belgen gerestaureerd wordt. Vermoedelijk dezelfde Monument Group die ook de Lakenhal en de Menenpoort restaureerde, dacht ik. Wat speurwerk op het internet leerde dat de Monument Group een verzameling van Belgische bedrijven is die allen verbonden zijn aan restauratiewerken. Monument Stability Contractor is een bedrijf uit Ingelmunster dat hier al enkele jaren aan het werk is, volgend jaar zou het project moeten af zijn.

Ik ontdekte ondertussen dat Saigon behalve een kathedraal, en nog wat andere kerken, ook zijn moskee heeft, niet ver van mijn hotel, en dat al sinds 1935.
Auto’s doen me niet veel meer maar voor een originele mustang maak ik nog wel een uitzondering 🙂 .
De rest van mijn dag kan je bezwaarlijk mooi noemen. Ik ging “wat verder van huis 😉 ” naar het oorlogsmuseum, waarschijnlijk één van de gruwelijkste museums ter wereld. Volgens sommige commentaren vertelt het museum een erg éénzijdig verhaal maar dat verhaal wordt natuurlijk wel ondersteund door feiten en beelden. De ergste sectie is waarschijnlijk die over de voortdurende gevolgen van het gebruik “agent orange”, nog decennia later. Die gevolgen draagt men, in mindere mate omdat er in mindere mate aan blootgesteld werden, ook aan de kant van Amerikaanse strijdkrachten en hun nageslacht overigens. De “mooiere” sectie was die van de “getuigenissen”, over de oorlogsfotografen. Veel gruwelijke en dramatische foto’s natuurlijk, met pijn en lijden langs beide kanten, maar ook dikwijls prachtige beelden van mensen, omgeving, mensen in die omgeving, … . Oorlogsfotograaf is uiteraard ook geen risicoloos beroep, er vielen ook veel slachtoffers onder hen.
Vroeg vertrekken leverde ook vandaag weer op, tegen dat ik mijn bezoek beëindigde werd het museum al overspoeld.
Er reizen tegenwoordig natuurlijk ook nogal wat Amerikanen naar Vietnam en bij een standaardreis in Vietnam zitten altijd wel wat oorlogssites. Ik heb me al dikwijls afgevraagd hoe zij die bezoeken ondertussen aanvoelen, al zullen daar waarschijnlijk ook wel wat verschillen tussen zitten.

Vanmorgen werd mijn doos geleverd en dan heb ik maar meteen eerst mijn fiets al ingepakt.
Verder heb ik niet veel meer gedaan dan bij mijn eerdere passage. De opera is uit de stellingen, de kathedraal nog niet. Mogelijk waren die stellingen van de opera eerder een groot podium voor nieuwjaarsfestiviteiten.

Vanmorgen begonnen met eerst terug een eindje van Saigon weg te fietsen. Waar Tay Ninh zijn Grote Heilige Tempel heeft, daar heeft Cu Chi zijn tunnels om te bezoeken. Die tunnels lagen over zowat heel het land verspreid maar bij Cu Chi heeft men ze op 2 plaatsen tot toeristische attractie verwerkt. De 2de site lag nog ruim 10 Km verder terug, de keuze welke te bezoeken was dus snel gemaakt 🙂 . Natuurlijk kan je die 2 extraatjes van de afgelopen dagen ook gewoon als daguitstap vanuit Saigon boeken 🙂 , deze begonnen aan het einde van mijn bezoek massaal toe te stromen.
Aan het tunnelsysteem werd al in 1948 begonnen, tijdens de oorlog tegen de Fransen. Aanvankelijk waren het vrij simpele tunnels maar toen de Amerikanen met zwaardere wapens kwamen, begonnen ze dieper en meer gesofisticeerd te graven tot er heuse ondergrondse kazernes uitgegraven werden met vergaderzalen, ziekenboegen, keukens, leefruimtes, … in verschillende verdiepingen en met gecamoufleerde ventilatieschachten en afzuigsystemen voor de rook van de keukens.
In 1988 begonnen ze met de herbebossing van de omgeving om de tunnels uit te bouwen tot toeristische sites. Van het originele oerwoud bleef na de oorlog niets meer over. Enkele stukken van de tunnels hebben ze wat verhoogd en verbreed om de gemiddeld wat grotere toeristen toegang te verschaffen 🙂 .
Bij de echte terugkeer naar Saigon werd het al snel drukker en dichter bebouwd, nog niet direct de grote stad maar zowat de voorsteden.
Uiteindelijk arriveerde ik dus weer in Saigon en wel definitief deze keer 🙂 . Ik was nog altijd een dagje vroeger dan voorzien maar dat was bij het hotel geen probleem, ze hadden ook voor vannacht wel een plaats voor mij en dat was meteen ook de kamer voor de al gereserveerde volgende nachten. Op mijn kamer opende ik een “minibar biertje” op de goede afloop van de fietstocht en genoot daarna van een goed bad 🙂 . Daarna ging ik dan al maar de doos bestellen om mijn fiets in te pakken voor de terugkeer.
Enerzijds is het jammer dat het afgelopen is, je zou eigenlijk wel willen blijven doorgaan, maar anderzijds doet het wel deugd dat er een einde komt aan de aanhoudende zoektocht naar overnachting en vooral het met veel gebaren of vingerwijzen bestellen van eten 🙂 .

Vanmorgen ben ik weer langs de Grote Heilige Tempel gepasseerd maar niet meer gestopt deze keer.
Een 10 Km buiten Tay Ninh ligt de “Black Virgin Mountain”, een alleenstaande berg van bijna 1.000 meter hoog waarop een groot beeld van een Boeddhistische Zwarte Maagd gebouwd is. Ik heb niet de inspanning gemaakt om deze te gaan bezoeken. Vandaag was overigens wel de berg maar niet de zwarte maagd te zien 🙂 . Ik zag het beeld wel duidelijk boven op de berg een paar dagen geleden, vanop nog wat grotere afstand, bij het naderen van Tay Ninh.
Vandaag raakte ik weer een tijdje de weg kwijt, niet de route maar dus wel de weg 🙂 . Zo’n 15 Km moest ik het zonder doen.
Ik bereikte dus Cu Chi, mijn laatste halte voor terminus Saigon 🙂 . In Cu Chi was het even zoeken naar een geschikte verblijfplaats maar ik vond er uiteindelijk wel eentje, aan dezelfde prijs als gisteren. Ook net als gisteren is Cu Chi een behoorlijk grote stad die op zich weinig aantrekkelijks te bieden heeft.
Ik registreerde vooraf mijn reisplannen op “travellers online”, het platform van Buitenlandse Zaken. Vandaag ontving ik van de Belgische Ambassade in Hanoi een mailtje met de melding dat mijn terugvlucht mogelijk beïnvloed zou kunnen worden door de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, welke problemen me dat zou kunnen opleveren en hoe ik eventueel met hen contact zou kunnen opnemen. Gelukkig vlieg ik echter via de langere weg langs Singapore in plaats van via de Golf, mijn vlucht wordt dus niet beïnvloed.

Vandaag stond vooral in het teken van Cao Dai en daar moest ik toch even de fiets voor buitenhalen, gewoon rustig om de tempel te gaan bezoeken. Het was in Tay Ninh dat in 1926 het Coadaiïsme officieel gesticht werd en het is dan ook daar dat de Grote Heilige Tempel staat met daar rond nog een aantal officiële gebouwen zoals de pauselijke zetel, een beetje Vaticaanstad dus. Ik bezocht de tempel al eerder in 2002 bij mijn eerste Vietnam reis, en de enige waarbij ik eerder in het zuiden van Vietnam kwam. De overige keren bleef ik steeds in het noorden. Ik herinnerde me die tempel en wou daar wel nog een keer naar terugkeren. Ik herinnerde mij van toen dat er eerder weinig volk was en dat er een dienst bezig was in de tempel (https://pbase.com/dannyc/image/14783910), dat gaf het echt wel een spiritueel gevoel. Vandaag zag ik een gigantisch groot terrein met allerlei toestanden en gaf het eerder een Disney World gevoel 😉 . Die “toestanden”, de standjes rondom het plein, hebben mogelijk te maken met het feit dat ze dit jaar hun 100ste verjaardag vieren. Ik veronderstel dat de tafereeltjes hun visie voorstellen. Van de stad zelf hebben we toen waarschijnlijk niets gezien, het was met bus en gids en we zijn vermoedelijk gewoon recht naar de tempel gereden. De stad heeft overigens verder niet zoveel te bieden en 24 jaar geleden wellicht nog veel minder 🙂 . Het is waarschijnlijk ook vanwege die bus dat ik het volledige terrein niet herinner, we zijn vermoedelijk van de bus de tempel in gegaan en van de tempel terug de bus in 🙂 . Ik herinnerde mij overigens ook de apen niet 🙂 .
Het is overigens niet omdat de Heilige Zetel van Cao Dai hier is, dat er geen plaats zou zijn voor andere tempels of kerken 🙂 .
De patron bleek gisteren inderdaad een fout gemaakt te hebben bij de afrekening. Ik dacht, op basis van zijn reactie, dat hij begrepen had dat ik voor 2 nachten boekte maar hij inde blijkbaar maar voor eentje. Ik heb vandaag dus nog eentje bij opgelegd, het is nog steeds erg goedkoop maar niet meer spotgoedkoop.

De dag begon wisselend bewolkt. Onder de bewolking viel het nog best mee maar wanneer de zon doorkwam, en dat gebeurde steeds vaker, dan was het toch telkens weer een shock. Tegen de middag was het volop zon en terug wreed heet.
Vandaag heb ik de route richting Saigon verlaten voor wat extra.
De eerste 14 Km gingen over een grote, drukke weg door behoorlijk verstedelijkte omgeving, daarna ging het over kleinere, landelijke wegen.
Na goed 80 Km zou ik stoppen in Long An, volgens Google Maps waren daar mogelijkheden. Twee heb ik er effectief gevonden maar geen van beiden had plaats voor mij. Ik had er ook even voor Long An nog eentje gezien maar besloot om door te gaan en te zien wat ik zou tegenkomen. In het slechtste geval zouden er over een kleine 50 km voldoende mogelijkheden zijn. Het was nog redelijk vroeg en qua timing moest dat dus wel kunnen.
Ik passeerde nog een paar motels/guesthouses langs de weg maar zonder eetgelegenheid in de buurt dus liet ik die maar zijn. 12 Km verder was er wel mogelijkheid maar ook hier vond ik 2 maal geen plaats. Ofwel is hier alles volgeboekt, ofwel heeft men hier angst voor buitenlanders 🙂 . Hoe dan ook besliste ik dan maar om er geen energie meer in te steken en voor de “full distance” te gaan. Gelukkig gingen die 50 extra kilometers wel over een behoorlijk goede verbindingsweg met een licht rugwindje.
In Tay Ninh dacht ik om ergens in het centrum iets te zoeken maar het centrum leek hier moeilijk te identificeren. Ik keerde dan maar een stukje terug naar een motel dat ik gepasseerd was en dat wel geschikt leek. Ik vond er een plaats en wel zo spotgoedkoop dat ik denk dat de baas een fout maakt maar ik kan hem er niet over aanspreken, Engels is vrijwel onbestaande. Volgens mijn tekens en zijn reactie zou het toch kloppen.
Na de dubbele rit van vandaag, blijf ik hier morgen maar een dagje ter plaatse. Ik maakte na aankomst ook geen wandelingetje meer 🙂 .

Vandaag heb ik wel een rit van de vorige passage overgedaan. Het was niet mijn favoriete rit maar het leek me wel de beste verbinding. De rit verliep tamelijk gelijk aan die van gisteren, het begon met een veerboot en dan een 12 Km over kleine wegen alvorens de grotere verbindingsweg te bereiken. Alleen zat er vandaag nog een extra veerboot tussen en was de grotere verbindingsweg wat kleiner en veel slechter dan die van gisteren.
Ook het weer was gelijklopend aan gisteren, wat frisser en bewolkt met ietwat nattigheid in de lucht. Echte regen, zoals gisteren, kreeg ik vandaag niet. Die regen was er wel toen ik mijn wandelingetje wou maken, ik heb ze dan maar even uitgesteld 🙂 .
Ook My Tho is stevig veranderd sinds de vorige passage. Alle nieuwjaarsfototafereeltjes en het podium zijn verdwenen, Nguyen Huu Huan staat weer alleen op zijn plein 🙂 .

De rit begon vandaag met een veerboot en ging dan verder over kleine wegen met gezellige afwisseling. Na een 12 Km kwam ik op de grote verbindingsweg en werd het weer zoals gisteren.
Het was een frissere dag vandaag, de temperatuur kwam niet boven de 28°.
Het lijkt trouwens dat Vinh Long een beetje een microklimaat heeft, het was hier dat ik bij de vorige passage wat regen kreeg en precies vandaag gebeurde dat weer 🙂 . Vandaag werd de regen wel zo serieus dat ik er mijn regenjasje voor aantrok, de eerste keer deze reis 🙂 . Toen ik later terug buitenkwam waren de straten, op de plassen aan de zijkant, terug droog en was het weer gewoon warm.
Vinh Long is wel wat veranderd. Dit was bij de vorige passage de plaats van de ultieme bloemen en bonsai markt maar daar was geen spoor meer van terug te vinden. Er waren wel nog bloemen, in een zijstraat en beperkte mate, maar het waren enkel nog snijbloemen.
Uiteraard zocht ik ook hier weer mijn oude hotel terug op. Vinh Long was ook de plaats waar ik weer een goede americano vond, 2 dagen na elkaar een deftige warme koffie 🙂 .