Vandaag begonnen aan wat, volgens de weerberichten, zeker een hele week fietsen moet worden. Terugkomen was vandaag leuker dan heen rijden. Aan het einde van de rit viel er wel wat nattigheid, niet genoeg om regen te noemen maar wel echte druppels.
Waar ik er de voorbije dagen vroeg moest aan beginnen om met enige zekerheid droog te blijven, daar moest ik er vandaag lang op wachten. Er was nog altijd wel een mogelijkheid op een bui maar dat leek me wel mee te vallen, ik zou uiteindelijk droog blijven tijdens mijn wandeling langs de Verdronken Weide en de Vesten. Op de Vesten kon ik nog eens ijsvogeltje vangen. Ik zag ze de voorbije dagen wel vaker, zowel langs de Vesten als het kanaal, maar zonder ze in beeld te krijgen. Vandaag is dat dus weer voor even rechtgezet 🙂 .
Ook vandaag leek, volgens de weerberichten, de voormiddag de veiligste optie. Ik nam deze keer wel de fiets, voor een klein ritje. Ik deed het wel nog eens met de toerfiets. Er is beneden maar plaats voor één fiets en dat is dus voor de zwaarste, de toerfiets. De andere fietsen moeten dus voor en na telkens de trappen af en op. Met de koersfiets is dat geen probleem maar voor de gravel is dat toch wel een karweitje, ik besloot dus om voor deze korte rit de moeite niet te doen. De koersfiets heb ik overigens ondertussen al een tijdje niet meer gebruikt maar ik voel er momenteel ook geen behoefte aan, ik geniet zeker zoveel van een (nog) rustiger ritje met de camera op de rug 🙂 . In tegenstelling tot de wat ruimere omgeving is het langs de Blankaart nog altijd opvallend stil.
Fietsen kwam vandaag, op basis van de weerberichten, nooit in beeld. De voormiddag leek de veiligste optie voor een droge tocht en dus begon de dag met een ochtendwandeling, mijn klassieke tochtje langs de Verdronken Weide en de Vesten.
De slinger ging deze voormiddag lang heen en weer tussen fietsen en wandelen, naargelang het komen en gaan van de bewolking, maar na de middag sloeg hij toch definitief door naar het fietsen. Ik zag vandaag toch terug wat meer vogels. Daarbij waren ook weer 2 ooievaars samen, ik zou het echt mooi vinden om volgend jaar ergens in de buurt het geklepper van een ooievaarsnest te horen. Ik geloof dat het al een tijdje geleden was dat ik nog eens een gemiddelde van 25 KmH haalde en dat met toch wel de camera mee, die het ritme toch wel wat vertraagd door het uitkijken naar en het stoppen voor foto’s. De wind moet toch wel gunstig gestaan hebben 🙂 .
Gisteren hadden we dus een familiefeest van de familie Joris, de nakomelingen van mijn grootouders langs moeders kant dus. Opvallend daarbij was dat er maar twee “Jorissen” aanwezig waren 🙂 . Mijn grootouders hadden 5 kinderen maar daarbij was maar één zoon, de enige dus die de naam Joris doorgaf. Die oom had echter maar één kind en dat was een dochter, die de naam dus ook niet meer verder gaf. Aangezien moeder nog de enige levende van die 5 kinderen is, waren zij en mijn nicht dus de enigen die nog de naam Joris dragen. Aangezien het feest op verplaatsing plaatsvond, het werd georganiseerd door de Gentse tak van de familie, was er geen ruimte om vooraf nog even te gaan wandelen, ik had dus nog eens een dag zonder noemenswaardige activiteit. De Gentse tak van de familie kwam daar terecht toen mijn oom, Jos Melis, in de jaren 40 profvoetballer werd bij “Gantoise”, nu AA Gent. Vandaag keerde ik dan, na 9 dag Kempen, terug naar mijn eigen stek in de Westhoek. Ik passeerde bij mijn wandeling naar Herentals weer langs mij “ree spot” in Grobbendonk maar deze keer zonder succes, garantie is er natuurlijk nooit. Zoals ik eerder deze week zei, na een jachtpartij in de winter was het zelfs al een hele tijd geleden dat ik er nog dergelijk succes had
Vandaag begon weer met een ochtendrit, mijn klassieke ritje rond Lier. Ik kreeg deze keer de ree op mijn “viewpoint” in Grobbendonk beter in beeld dan eerder deze week. Het is niet dat je ze daar zomaar te zien krijgt, ik weet waar er mogelijk zitten en ga dan altijd even door het bosje om te kijken of er zijn. Ik zag er in dezelfde omgeving, maar een stuk verder, trouwens nog twee. Deze zag ik wel gewoon vanaf de weg maar ze stonden zo ver dat je er ook weer goed voor moest uitkijken om ze op te merken. Na de middag maakte ik dan nog een wandelingetje met moeder.
Op een behoorlijk doorregende dag zag ik toch een kans voor een wandeling. Het bleef niet helemaal droog maar er viel ook niets dramatisch, in tegenstelling tot een beetje verder schijnbaar.
Ook vandaag begon weer met een ochtendrit. Het was niet zo gepland, ik liet de rit maar evolueren naarmate ze vorderde, maar ik passeerde langs Tielen Heide. Tielen Heide is het terrein waar ik als prille twintiger, zoals veel andere jongeren, de militaire basisregels oefende 🙂 . Omdat er voor na de middag sprake is van stevige buien, hoewel het er momenteel niet zo naar uit ziet, komt er vandaag geen extraatje meer bij.
Vandaag begon de dag weer met een ochtendrit. Het was de bedoeling om langs het anti-tankkanaal te rijden maar dat bleek niet te kunnen. Het verbindingsstukje tussen Albertkanaal en anti-tankkanaal was afgesloten met een simpel omleidingsbordje, zonder meer. Ik kwam zo op een paadje dat al snel wel heel erg technisch werd en dat ik tenslotte toch maar voor gezien hield en dus terugkeerde. Dan bleek er een andere en duidelijk betere optie te zijn. Ik was echter niet de enige die voor het verkeerde pad koos, op mijn heenweg kwam ik een andere fietser tegen die me al meldde dat het daar “niet goed kwam”. Aan het eind van het verbindingsstukje bleek dat ook het pad langs het anti-tankkanaal afgesloten was, schijnbaar wordt het pad enigszins verhard. Ergens vind ik dat wel jammer, het was een mooi natuurpad dat doorgaans wel goed te fietsen was. Bij erg nat weer werd het wel zwaar modderig. Toen ik telkens weer op afsluitingen stootte, besloot ik mijn originele plan maar te laten varen en te gaan improviseren. Ik merkte wel sporen van andere fietsers die de verboden genegeerd hadden maar ik besloot daar niet aan mee te doen. Toen ik wat verder de bordjes van de Vlaanderen-/Kempenroute opmerkte, ben ik die maar een eindje gevolgd tot ik een geschikte plaats vond om huiswaarts te keren. Moeder wachtte na de middag nog op een telefoontje, met 89 jaar gebeurd dat nog langs een vaste lijn 🙂 , en dus voegde ik er in de namiddag maar solo wandelingetje aan toe. Zelfs de bossen worden tegenwoordig “camera bewaakt”.