Vanmorgen, in de Kempen, klassiek begonnen met een ochtendwandeling. Een wandeling vol leven maar ik kreeg niet alles in beeld. Ik trof wel zowel de boomkruiper als de boomklever, de eerste bruingrijs met gebogen snavel en de tweede wat bonter met rechte snavel. De namiddag was eigenlijk nog wel geschikt voor een ritje, terwijl moeder ging kaarten, maar dat is er uiteindelijk niet van gekomen. Ik vond de wisselende bewolking en licht toenemende wind toch net te weinig uitnodigend, nadat ik sowieso toch al mijn wandeling gehad had.
Ik vond dat het weer tijd was om nog eens bij moeder langs te gaan en dus maakte ik weer op een stakingsdag de verplaatsing naar de Kempen, al is de kans daarop tegenwoordig sowieso zowat 1 op 4 🙂 . Ik zie er vrij veel maar heb vandaag nog eens moeten vaststellen dat ook ik wel eens reeën voorbijloop. Ik deed op mijn wandeling naar Vorselaar een klein extraatje naar een ruimte waar ik wel eens eerder reeën gezien had, in eerste instantie zonder succes. Het was pas toen ik op mijn passen terugkeerde om mijn weg verder te zetten merkte ik ze alsnog op.
Ik lees en hoor in de commentaren over de koers van gisteren dat er geen wind stond. Je zou kunnen denken dat de renners door een microklimaat fietsten maar ik zag op de TV-beelden in De Moeren toch ook stevig wapperende vlaggen, dan staat er toch wel wat wind 🙂 . Vandaag stond er echt minder wind maar nu ging ik voor de hoogtemeters en zo werd het dus toch weer best lastig. Bij de passage langs Dikkebusvijver zag ik enkele, ik dacht 2 paartjes, krooneenden. Dat zijn van oorsprong Aziatische eenden maar ze komen ondertussen in beperkte maten ook in Europa voor, waarschijnlijk hier ooit als siervogel terechtgekomen. Het is het bijzonderste dat ik dit jaar al zag op Dikkebusvijver.
De dag begon overwegend zwaar bewolkt maar na de middag begon het op te klaren. Er stond wel een goed voelbare wind uit noordelijke richting, voelbaar aan de weerstand zowel als aan de temperatuur. Ik reed nog eens naar de IJzermonding. Omdat ik er onlangs nog maar was, en de wulp en scholekster gisteren nog in beeld had, was ik daar wel een beetje kariger met foto’s maar de vuurtoren moet er altijd wel op staan. Ik had ook nog wel weer een zeehond willen treffen maar die kreeg ik deze keer niet te zien. Voor de terugweg koos ik deze keer de andere kant van de IJzer. De terugweg was wat langer dan de heenweg maar vandaag wel een stuk makkelijker en sneller 🙂 .
De dag begon weer super grijs maar het klaarde deze keer wel snel op en dus kon er weer gefietst worden. Ze sluiten tegenwoordig toch zo graag de kleinere weg gewoon volledig af. Vandaag was het weer het geval met het jaagpad, tussen de 2 sassen. Dat was een tijdje geleden ook al eens het geval. Toen koos ik gewoon voor het fietspad langs de grote weg, vandaag koos ik voor het andere alternatief.
Op een grijze dag met een fris windje koos ik terug voor een wandeling, nog eens de klassieker rond de Verdronken Weide. Het is niet 100% scherp maar het lijkt me dat de kraai het hoofd van een eekhoorn in zijn bek heeft. Hij zal dat waarschijnlijk niet zelf gedood hebben, mogelijk een andere roofvogel, maar het wel ergens bij de restanten opgepikt hebben.
Vandaag viel er geen regen op het laatste moment, om mij alsnog van gedachten te doen veranderen, en dus werd er terug gefietst. Normaal is dit rondje altijd wel goed voor een serie leuke foto’s maar vandaag zag ik praktisch geen wildleven, ik kon alleen maar een paar fazanten scoren.
Vandaag was een dag van veel twijfelen. Er leek wel wat kans op regen maar ik schatte die toch net laag genoeg in om toch te fietsen. Net terwijl ik me aan het omkleden was, viel er plots toch wat nattigheid. Veel zou het waarschijnlijk niet worden maar het was net genoeg om me toch weer van gedachte te doen veranderen. Er zou uiteindelijk niets meer vallen en aan het einde zelfs opklaren maar wel met steeds nog vrij donkere wolken aan de einder. De Menenpoort is nu echt bijna vrij, de doorgangen zijn terug open en de kraan is ook weg.
