Belgrado was toch wel een beetje een doel op deze reis en dan viel het toch nogal tegen. Om te beginnen blijft het een moeilijke stad, waar je het allemaal zelf maar een beetje moet uitzoeken. Verder maakt het op mij toch dikwijls een rommelige en vuile indruk. Wat er wel bovenuit steekt, letterlijk en figuurlijk, is het fort dat uitkijkt over de samenvloeiing van de Sava met de Donau. Dat fort moet destijds zowat een stad op zich geweest zijn. De algemene negatieve uitstraling weerhield me er wel weer niet van om veel te veel foto’s te hebben 🙂 . Belgrado is voor mij het eindstation langs de Donau. Morgen gaat het dus andere richtingen uit, volgende stop: Sarajevo.
Vanmorgen moest ik dus eerst weer de heuvel over om terug op de weg te komen, het bleken precies 5 Km te zijn en ik had daar 25 minuten voor nodig. In het dorp nam ik eerst even een koffiepauze, dat bleek bij mijn vertrek in het restaurant nog net niet mogelijk. Achteraf gezien was het misschien ook wel beter zo, even een rustpauze na die heuvel. De honden leken er echter de slimsten te zijn met een veel langer gerekte pauze 🙂 . De route verliep vandaag over de gewone weg. 10 Km daarvan gingen over een wat drukkere weg maar verder was het best goed te doen. In Novi Beograd, het nieuwere stadsdeel, was het koers vandaag, aspiranten gemengd op de moment van mijn passage leek me. In Belgrado vond ik mijn beoogde logement niet, ik zou in de buurt moeten geweest zijn maar ik trof het dus niet. Belgrado maakte ook een erg moeilijke indruk maar uiteindelijk doet elke grote stad dat wel als je er met fiets en bepakking in staat 🙂 . Ik keerde dan maar terug richting centrum om daar “iets” te vinden maar dat bleek niet zo evident als dat je van een stad als Belgrado zou verwachten, opnieuw dus toch wel een moeilijke stad 🙂 . Uiteindelijk koos ik met 75 € per nacht, waarschijnlijk 80 wanneer de banken er hun percentje voor de wisselkoers bij gerekend hebben, in Hotel Astoria wat boven mijn gewone niveau maar ik was het zoeken beu en het was al een stuk minder dan 2 eerdere hotels waar ik voor de gein eens naar de prijzen informeerde 🙂 .
Mijn logement gisteren was een goed voorbeeld van een Servië dat toch nog op 2 snelheden draait. Toen ik in het restaurant ging eten waren er, in de grote ruimte, 4 tafels gedekt om potentiële gasten te ontvangen. Even opzij zaten er 3 “moedertjes” te “wachten”. Eentje was de verantwoordelijke, de tweede was de kokkin en de derde was tussendoor nog bezig met wat kamers te kuisen. Verder ademde de hele ruimte de sfeer uit die je hier 40 jaar geleden ook zou verwacht hebben, met meubilair uit grootmoeders tijd. De behandeling gaat verder wel volledig elektronisch en ik heb er vooral erg goed gegeten. Je merkt die 2 snelheden ook verder in het straatbeeld. De auto’s zijn precies dezelfde als bij ons, met af en toe nog een Zastava of oude Lada ertussen. De slimme telefoon is natuurlijk overal alom tegenwoordig, de cheffin die gisterenavond voor restaurant en hotel verantwoordelijk was gebruikte een vertaal-app met spraakerkenning om met mij te communiceren, en elektrische scooters van alle soorten zijn best populair. Maar verder zie je wel marktjes langs de straat waar groenten en fruit, kleren en prullaria verkocht worden zoals in vervlogen tijden. Ik probeer tegenwoordig vroeg te vertrekken om nog een beetje van de “koelte” te profiteren. Dat betekent dan een 25°, tegen 10 uur loopt dat al op richting 30°. Het begin van de rit ging goed 10 kilometer over een vrij drukke weg, daarna ging ik weer richting dijk. Die stond op mijn kaartje nog aangeduid als onverhard maar was ondertussen geasfalteerd, vrij nieuw asfalt en dus nog erg goed 🙂 . Plannen kunnen veranderen. Bij vertrek dacht ik nog van er een kort ritje van te maken en in Novi Sad te eindigen om dan de stad nog te bezoeken. Onderweg kwam ik tot het besluit dat het misschien beter was om gewoon een kort bezoekje te doen en daarna, in de mate van het mogelijke, nog een eindje verder te gaan. Dat zou vooral voor morgen beter uitkomen. Er bleken inderdaad nog wel wat mogelijkheden voorbij Novi Sad en dus werd het plan B. Tijdens mijn lunch in Novi Sad was er trouwens nog een Belgische, Dani Klein op de radio 🙂 . In het stadje liepen verder nogal wat, wat oudere, Nederlanders rond. Ik veronderstel een busreis die er even halt hield. In Novi Sad stak ik de Donau over en ging het in eerste instantie weer een eind over een drukkere weg. Verder was het aan de overkant wat heuvelachtiger. Ik besloot halt te houden bij een restaurant met kamers in Beska, waarvoor ik langs de weg een groot bord had zien staan. Wat er op dat bord niet bijstond was dat het nogal wat uit de richting ligt. Ik dacht al een terugkeren aan de rand van het dorp maar een passant kon me zeggen dat het inderdaad een paar kilometer verder lag, over de heuvel. Het is hier wel mooi gelegen en zo dadelijk ga ik eten met zicht op de Donau. Misschien wel gepast op een dag als vandaag, voor de insiders 🙂 .
De prijs voor mijn appartement bleek uiteindelijk 40 € te zijn, weer heel schappelijk voor wat het was. Er kwam nogal wat Google Translate bij te pas om met de patron te communiceren. Officieel was het deze voormiddag zowat overal asfalt maar hij was niet altijd als dusdanig herkenbaar. Een lunchgelegenheid was er vandaag niet, wat koekjes en snacks moesten het doen. Ik was al blij dat ik me in Backo Novo Selo kon herbevoorraden met water. In de meeste dorpjes is wel een klein winkeltje te vinden maar ik kwam vanmorgen niet veel dorpjes tegen. Backo Novo Selo werd al vanop vrij grote afstand aangekondigd op de wegwijzers, ik had er dan ook wel wat meer verwacht maar dat viel dus tegen. Ik zag er wel wegwijzers voor een alternatieve route verder. Mijn routeboek gaf voor het volgende stuk op de officiële route een heel stuk echt onverhard met een verwittiging voor een mogelijk wankelend bruggetje er bovenop, de keuze was dan ook rap gemaakt. Ik zag vandaag nog eens een boot op de Donau. Eigenlijk was het al bijzonder om de Donau nog eens te zien. Om te beginnen is er niet alleen die grote Donau, er zijn ook erg veel kleine vertakkingen en kanalen eromheen. Bovendien krijg je ze, wanneer je er dan toch langsheen rijdt, sowieso zelden te zien omdat er nog een bos tussenzit. Ik zag ook, aan de overkant, de beroemde watertoren van Vukovar. Van zo ver en met tegenlicht waren de littekens niet echt te zien. Ik gaf in Backa Palanca toe aan de ijskreem, die hier overal zo massaal gegeten wordt. Niet dat ik er zelf zodanig veel zin in had maar het leek me wel geschikt om wat af te koelen 🙂 .
Ik was gisteren blijkbaar wat optimistisch, ik schreef dat ik in Backi Monostor was terwijl het pas Bezdan bleek te zijn. Zelfs met 3 paar ogen kan je er nog naast kijken 🙂 . Het betekende ook meteen dat het nog goed 20 Km naar Sobor was in plaats van nog een kleine 20. In nog ruim 20 Km had ik gisteren namiddag echt geen zin meer. Vanmorgen deed ik die dus wel en bezocht ik ook Sobor even. Het volgende stadje was Apatin, iets minder interessant maar ik ging er wel nog eens bij de Delhaize langs. Thuis is dat een gewoonte maar het is ook al bijna van toen geleden, als ik me goed herinner ging ik op dag 3 in Sint Truiden ook nog eens bij een Delhaize binnen. In Apatin vond ik ook een gelegenheid voor de lunch en dan blijkt dat eten toch zowat het grootste avontuur is 😉 . Ik herkende op een menu “pannenkoek” met telkens een serie bijlagen bij, waarvan ik er geen herkende, en koos daar dus lukraak één van. Wat ik kreeg was een grote opgerolde pannenkoek met daartussen hesp, salami en mogelijk 2 soorten gesmolten kaas. Uiteindelijk wel een stevige en goed verteerbare lunch. Voorbij Apatin werd de weg weer minder tot erg slecht. Niet alleen was de weg erg slecht en stoffig maar er kwam verder nogal wat verkeer over, ook zwaar verkeer. Dat verkeer viel weg maar de weg werd niet veel beter. Een goed stuk asfalt doet altijd deugd maar ik was zelden zo blij als vandaag toen ik dat bereikte 🙂 . Vandaag zit ik in “appartement” maar ik weet nog niet voor welke prijs. De buur liet me binnen en de baas moet nog langs komen.
Het mag dan niet het mooiste plaatsje geweest zijn, ik heb genoten van nog eens een nachtje te kamperen. Vanmorgen heb ik eerst even het stadje bezocht, dat was er gisteren niet meer van gekomen. Daarna ging het dus weer verder naar de route en zo kwam ik weer op die dijk terecht. Aanvankelijk was dat in een nieuwe versie, een gravel versie, maar een eind verder werd het een asfaltweg. Even voor de grens wou ik nog even pauzeren maar het is beperkt gebleven tot een paar snacks en extra water uit het supermarktje. De paar terrasjes die er wel waren gingen weer over hamburgers, pizza’s en bier. Niet mijn ding dus. Het plaatsje zag er nochtans veelbelovend uit op kaart. Met Servië ben ik aan mijn zevende land toe op deze reis, het hoekje Nederland inbegrepen 🙂 , maar het was de eerste “echte” grens die ik over moest. Dat gebeurde wel probleemloos. Vanaf nu is het extra opletten, ze spreken hier niet alleen anders maar ze schrijven ook anders. Het lijkt echter allemaal nog wel mee te vallen, belangrijke aanwijzingen lijken er wel in 2 schriften en 2 talen te zijn. Ik heb al een paar dagen gemerkt dat ik blijkbaar ook op de weg naar Jeruzalem ben maar die ga ik toch ook niet doorzetten. De oorspronkelijke gedachte was om tot Sombor te fietsen, nog een kleine 20 Km verder, maar de gelegenheid was hier en ik vond het eigenlijk wel genoeg zo. Het is erg warm en dat gaat gepaard met een best stevige tegenwind.
Ik had dus een goede nacht in mijn ongeplande plaatsje. Dat zijn de zaken die dit soort reizen soms extra leuk maakt, wanneer je na een zware dag ergens ongepland terecht komt en dat dan zo bijzonder goed meevalt. Soms zit je ook wel eens aan het andere einde natuurlijk, met een wel geplande tegenvaller. Ik heb gisteren inderdaad mijn kleine handicap hersteld en beschik dus terug over 3 paar ogen 🙂 . Het is weer een stuk makkelijker en heeft vandaag al wel eens zijn nut bewezen. De wegen waren vandaag beduidend beter dan gisteren maar toch probeerden ze me wel weer het veld in te sturen. Ik besloot er weer niet in mee te gaan en besloot een ommetje te maken langs Kalocsa en zijn kathedraal. Voorbij Kalocsa minderde de kwaliteit van het wegdek wel weer. Bij Fajsz vond ik de route terug. Het bleek om nog steeds dezelfde dijk te gaan maar nu met een verharde toplaag, een goed verharde toplaag. Het werd ook vandaag weer een stevige rit maar deze keer was het omdat er eerder, na de lunch, gewoon geen overnachtingsmogelijkheid was. Ik vond hier eindelijk wel nog eens een plaats voor mijn tentje. Niet het mooiste plaatsje maar wel in orde en met ruim schaduw, niet onbelangrijk op een dag waarop de temperatuur over de 30° gaat. Het doet goed nog eens mijn tentje op te stellen, en te verluchten, en mijn potje te koken in open lucht, al is het maar voor één nachtje. Om één of andere reden deed ik het vandaag nog eens in 2 ritten, eentje voor de lunch en eentje erna.
De grote stad, Boedapest, verlaten ging voor een keer erg vlot. Geholpen natuurlijk door het feit dat ook ’s zondags de linkeroever autovrij is, ook nog een heel stuk de andere richting uit. Aan het einde daarvan vond ik op de gepaste moment ook nog de wegwijzers. Ik zij eerder al dat de wegwijzers best goed waren maar dat er soms wel wat onduidelijkheden waren, zoals bij het gestopte veer waar na 2,5 jaar nog steeds wegwijzers aanwezig waren. Vandaag waren de wegwijzers weer best goed maar op een bepaald moment gingen ze, ten opzichte van mijn routeboek, de compleet verkeerde richting uit maar ik had verder geen idee hoe het van daar dan wel verder moest. Het hielp daarbij niet dat ik al een paar dagen wat gehandicapt ben, ik ben al even een paar ogen kwijt 😉 . Ik heb in principe 3 paar 😉 . Het eerste paar zijn mijn ogen die de omgeving aanschouwen, het tweede paar zijn op het kaartje van mijn routeboek gericht en het derde paar kan op het schermpje van mijn GPS de vergelijking van het wegennet met het kaartje in mijn boek maken. Het is dat derde paar dat ik dus al even kwijt ben, tegen het einde van Slovakije liepen alle wegen plots dood op een wit vlak. Het is geen levenszaak maar het bemoeilijkt de zaken toch wel wat. Toen ik eindelijk mijn positie juist kon situeren, besloot ik de pijlen te laten wat ze zijn en mijn eigen weg te gaan. Ik heb daar toch wat overbodige kilometers gedaan. Bij Rackeve vond ik de pijlen terug, geen idee langs welke weg ze daar terechtgekomen zouden zijn maar ik zag er geen logische reden voor. Ik kreeg vandaag wel mijn portie van wreed slechte wegen en paden maar ik trok de grens bij het gras, daar verliet ik de route weer. Nu moet ik zeggen dat ik de route daar sowieso zou verlaten hebben om op zoek te gaan naar mijn camping maar ook zonder die reden zou ik dus voor de omweg gekozen hebben. Ik zou dus vannacht nog eens kamperen maar het mag blijkbaar niet zijn, de camping die ik ging zoeken … ze was nergens te vinden. Er zat dus niets anders op dan verder te gaan tot de volgende overnachtingsgelegenheid maar dat bleek ook niet zo simpel, het pension dat ik in het volgende plaatsje dacht te vinden dat was er ook niet. Blijven doorgaan dus, uiteindelijk zou ik er nog een 25 Km bovenop doen. Dat is toch een afstand die in de omstandigheden begint te tellen. Uiteindelijk werd alles wel goedgemaakt bij de aankomst. Ten eerste was er de ontvangst waarbij me direct een biertje of koffie aangeboden werd maar eerlijk gezegd kon ik op die moment alleen maar aan water denken, het kwam lekker fris en met een schijfje citroen 🙂 . Ten tweede kreeg ik hier voor 30€ geen mooi kamertje maar meteen een klein appartementje met keukenhoekje met waterkoker en kookplaat. Het was maar een enkelvoudige kookplaat maar ik kon er dus wel, zoals op camping, mijn eigen potje koken in plaats van nog 2 Km verder een restaurant op te zoeken. Nu zijn de prijzen hier sowieso wel wat gunstiger dan thuis maar 30€ voor dit is echt wel vrij extreem. De zomer begint hier op 1 juni 😉 , de temperatuur ging vandaag richting 30°. Ik denk dat ik mijn kleine handicap opgelost heb, ik zit hier rustig en heb stabiele wifi, maar zal dat pas morgen met zekerheid weten.
Ik heb me gisteren blijkbaar wat laten overdonderen door mijn eerste indruk terwijl dat niet echt nodig was, het viel allemaal nog best mee. Ik zal vandaag uiteraard wel niet alles gezien hebben maar toch een behoorlijk deel. Aan “de overkant” ben ik wel niet naar alle details gaan zoeken, één en ander bevindt zich daar “op den berg” en daar had ik de motivatie niet voor 🙂 . Wat wel klopte van mijn voorspelling van gisteren was dat ik veel te veel foto’s heb 🙂 . Mooi detail: de weg langs de linkeroever van de Donau, die gisteren bij het toekomen nog super druk was, is ’s zaterdags blijkbaar autovrij. Er werd gejogd, gefietst, … gelanglauft 🙂 . Het werd best wel warm vandaag.
De regen is gisteren achterwege gebleven maar de wind heeft aangehouden. Vanmorgen was hij wel weg. In Hongarije staat de route weer groot en duidelijk aangegeven. De rit begon over een behoorlijk drukke weg. Na 13 Km wou ik het veer naar de overkant nemen, om daar op rustigere wegen en paden verder te gaan, maar van dat veer was niets te zien. Al ruim 2,5 jaar niet meer, zo bleek na een korte speurtocht. Zat dus niets anders op dan op de drukke weg verder te gaan. Er hingen overigens nog wel bordjes van de route, tot zover de duidelijkheid van de markering dus 🙂 . Een eind verder, bij Visegrad ben ik dan toch nog overgestoken. Op dat veer was nog een Belgisch koppel. Zij fietsten van Wenen naar Boedapest op huurfietsen en met bagagetransport. Gisteren zag ik ook al iemand met hetzelfde labeltje aan de fiets. Aan de overkant was het inderdaad een stuk rustiger maar ik kwam er wel zowaar in de file te staan. Ik passeerde één van de plaatsjes schijnbaar net na schooltijd, ook op de fiets was er geen doorkomen aan. Bij Vacs parkeerde ik even mijn fiets om er wat rond te wandelen, best een interessant stadje. Het is hier, en eigenlijk ook al wel in Slovakije, een stuk lastiger om ’s middags wat te eten. IJskreem en taart zoveel je wil en ook alle soorten hotdogs, hamburgers, pizza’s, kebabs, … vind je langs alle kanten maar een gewoon broodje kaas? Ik leerde vandaag wel het woord voor pannenkoek, dat vind ik wel nog te doen, en in Vacs vond ik zowaar toch een broodje met kip en kaas. De laatste kilometers richting Boedapest gingen langs een erg onaangename weg maar Boedapest binnenrijden was dan weer wel best te mooi. Ik kreeg ook al een eerste indruk van de stad: ze is gigantisch groot, ook al omdat ze zich langs beide kanten van de rivier uitstrekt. Ik ga morgen zeker de helft niet zien en toch weer veel te veel foto’s hebben 🙂 .
dannyc2018 