Sinds 1 juli 2018 ben ik een jong gepensioneerd ex-militair, vandaar de 2018 in de titel.
Sindsdien vul ik mijn dagen met fietsen, wandelen, reizen en fotografie, liefst in combinatie met elkaar.
Ik had reeds een blog lopen maar ben daar schijnbaar op de limieten gelopen.
Wat vooraf ging: www.bloggen.be/dannyc2018
Nu de vakanties voorbij zijn, leek me dit mooie weer wel geschikt om nog eens naar de IJzermonding te gaan kijken. Ik had er deze keer meer succes dan bij mijn bezoeken in het voorjaar. Zo’n succes leidt automatisch tot een massa foto’s en bijgevolg tot een hele klus om die tot een tenminste min of meer overzienbare hoeveelheid, nog altijd ruim genoeg 🙂 . https://www.strava.com/activities/9788272922
Vandaag ging de rit nog eens richting de Leie maar op een manier dat ik het nog niet eerder deed. Niet dat ik ergens kwam waar ik nog nooit eerder was maar dus niet in deze samenstelling.
Vandaag weer gefietst, ik ging nog eens richting de bergjes. Het was al van de andere kant van de Rijn geleden dat ik nog bergop reed, al was het toen wel een stuk langer en hoger natuurlijk. Ik had ook nog wel de muurtjes in Koblenz maar dat was zo extreem dat het, letterlijk, niet meer als fietsen kon gezien worden 🙂 . Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er dit jaar in Vlaanderen echt een overschot aan maïs moet zijn. Er staat natuurlijk altijd wel veel maïs in Vlaanderen maar dit jaar lijkt het toch wel extreem.
Vandaag begonnen aan wat, volgens de weerberichten, zeker een hele week fietsen moet worden. Terugkomen was vandaag leuker dan heen rijden. Aan het einde van de rit viel er wel wat nattigheid, niet genoeg om regen te noemen maar wel echte druppels.
Waar ik er de voorbije dagen vroeg moest aan beginnen om met enige zekerheid droog te blijven, daar moest ik er vandaag lang op wachten. Er was nog altijd wel een mogelijkheid op een bui maar dat leek me wel mee te vallen, ik zou uiteindelijk droog blijven tijdens mijn wandeling langs de Verdronken Weide en de Vesten. Op de Vesten kon ik nog eens ijsvogeltje vangen. Ik zag ze de voorbije dagen wel vaker, zowel langs de Vesten als het kanaal, maar zonder ze in beeld te krijgen. Vandaag is dat dus weer voor even rechtgezet 🙂 .
Ook vandaag leek, volgens de weerberichten, de voormiddag de veiligste optie. Ik nam deze keer wel de fiets, voor een klein ritje. Ik deed het wel nog eens met de toerfiets. Er is beneden maar plaats voor één fiets en dat is dus voor de zwaarste, de toerfiets. De andere fietsen moeten dus voor en na telkens de trappen af en op. Met de koersfiets is dat geen probleem maar voor de gravel is dat toch wel een karweitje, ik besloot dus om voor deze korte rit de moeite niet te doen. De koersfiets heb ik overigens ondertussen al een tijdje niet meer gebruikt maar ik voel er momenteel ook geen behoefte aan, ik geniet zeker zoveel van een (nog) rustiger ritje met de camera op de rug 🙂 . In tegenstelling tot de wat ruimere omgeving is het langs de Blankaart nog altijd opvallend stil.
Fietsen kwam vandaag, op basis van de weerberichten, nooit in beeld. De voormiddag leek de veiligste optie voor een droge tocht en dus begon de dag met een ochtendwandeling, mijn klassieke tochtje langs de Verdronken Weide en de Vesten.
De slinger ging deze voormiddag lang heen en weer tussen fietsen en wandelen, naargelang het komen en gaan van de bewolking, maar na de middag sloeg hij toch definitief door naar het fietsen. Ik zag vandaag toch terug wat meer vogels. Daarbij waren ook weer 2 ooievaars samen, ik zou het echt mooi vinden om volgend jaar ergens in de buurt het geklepper van een ooievaarsnest te horen. Ik geloof dat het al een tijdje geleden was dat ik nog eens een gemiddelde van 25 KmH haalde en dat met toch wel de camera mee, die het ritme toch wel wat vertraagd door het uitkijken naar en het stoppen voor foto’s. De wind moet toch wel gunstig gestaan hebben 🙂 .
Gisteren hadden we dus een familiefeest van de familie Joris, de nakomelingen van mijn grootouders langs moeders kant dus. Opvallend daarbij was dat er maar twee “Jorissen” aanwezig waren 🙂 . Mijn grootouders hadden 5 kinderen maar daarbij was maar één zoon, de enige dus die de naam Joris doorgaf. Die oom had echter maar één kind en dat was een dochter, die de naam dus ook niet meer verder gaf. Aangezien moeder nog de enige levende van die 5 kinderen is, waren zij en mijn nicht dus de enigen die nog de naam Joris dragen. Aangezien het feest op verplaatsing plaatsvond, het werd georganiseerd door de Gentse tak van de familie, was er geen ruimte om vooraf nog even te gaan wandelen, ik had dus nog eens een dag zonder noemenswaardige activiteit. De Gentse tak van de familie kwam daar terecht toen mijn oom, Jos Melis, in de jaren 40 profvoetballer werd bij “Gantoise”, nu AA Gent. Vandaag keerde ik dan, na 9 dag Kempen, terug naar mijn eigen stek in de Westhoek. Ik passeerde bij mijn wandeling naar Herentals weer langs mij “ree spot” in Grobbendonk maar deze keer zonder succes, garantie is er natuurlijk nooit. Zoals ik eerder deze week zei, na een jachtpartij in de winter was het zelfs al een hele tijd geleden dat ik er nog dergelijk succes had
Vandaag begon weer met een ochtendrit, mijn klassieke ritje rond Lier. Ik kreeg deze keer de ree op mijn “viewpoint” in Grobbendonk beter in beeld dan eerder deze week. Het is niet dat je ze daar zomaar te zien krijgt, ik weet waar er mogelijk zitten en ga dan altijd even door het bosje om te kijken of er zijn. Ik zag er in dezelfde omgeving, maar een stuk verder, trouwens nog twee. Deze zag ik wel gewoon vanaf de weg maar ze stonden zo ver dat je er ook weer goed voor moest uitkijken om ze op te merken. Na de middag maakte ik dan nog een wandelingetje met moeder.