Het was vanmorgen geen frisse maar een gewoon koude en winderige start. Ik vertrok met mijn regenjasje aan voor comfort. Na een uurtje mocht dat wel uit en uiteindelijk werd het een best mooie fietsdag, ook al omdat ik die wind overwegend van achter had 🙂 .
Ik reed vandaag blijkbaar door niet de meest fietsgezinde regio van Noorwegen. Ze zeiden wel dikwijls wat niet mocht maar nooit wat wel kon, veel verbodsborden dus maar geen wegwijzers. Gelukkig help het kaartje op mijn GPS-scherm wel maar dan nog loopt het wel eens mis en moet je een stuk terugkeren. Het alternatief liep ook wel eens gewoon over een bosweg. Bovendien is het allemaal zo onzinnig, een paar kilometers verder kom je telkens weer terug op diezelfde E6 met hetzelfde verkeer. Uiteindelijk moest ik hem wel voor langere tijd laten lopen toen een nieuwe tracé aan de andere kant van de rivier ondergronds ging.
In Otta nam ik mijn lunchstop. 2 jaar geleden overnachtte ik in Otta en brak bij het opstellen van mijn tent een stok. Ik nam dan maar een upgrade naar een het voor de nacht en zocht de volgende dag, in Dombås, een hulpstuk dat me voor de rest van de reis verder hielp.
Aan het einde van de rit bleek nog eens de minder fietsgezindheid van de regio. Mijn route werd gewoon afgeblokt door de vangrails van de E6, op 700 meter van de camping. Die 700 werden er voor mij dan 3.000, licht golvend over een veredelde veldweg.
De bazin van de camping was op daguitstap. Over de telefoon klonk het: “zoekt u een plaatsje en ik kom vanavond wel langs”. Er is wifi aanwezig maar ik moet dus op de bazin wachten voor het paswoord.
Een beetje na mij arriveerde een jonge Nederlandse buurvrouw die een deel van de Olavsweg wandelt, vanuit Oslo maar waarschijnlijk niet helemaal tot Trondheim.
https://www.strava.com/activities/19192686366
dannyc2018 