De zomer lijkt echt wel even opgeschort, vanmorgen opgestaan met regen en wind. Bij het vertrek ging de echte regen wel over op eerder vochtigheid.
Er was een stevige waterval nabij de camping, die ik ook de hele tijd kon horen, maar ik kreeg geen open zicht voor een foto. Dat is waarschijnlijk voorbehouden voor de wat avontuurlijkere wandelaar 🙂 . Het water gonst hier overigens overal van de bergen, in grotere en kleinere stromen.
De rit begon met klimmen, naar de Saltfjellet. Een fjell is eigenlijk een eerder kaal landschap net boven de boomgrens, zowat vergelijkbaar met de Engelse moors, al lijkt de letterlijke vertaling gewoon berg te zijn. De hoogte kan dus verschillen naargelang de regio, hier lag het tussen de 600 en 700 meter hoogte. Ik zorgde vanmorgen wel nog eens voor een dubbele start. Ik ging voor het vertrek mijn waterfles vullen en zette die nog even aan de kant om ook nog naar het toilet te gaan. Na 3,5 km wou ik wat drinken en merkte meteen dat mijn fles nog steeds “aan de kant” stond 🙂 . Gelukkig had ik bij het klimmen al wat vroeger behoefte om te drinken dan gemiddeld, anders was het een verloren afschrijfpost geweest 🙂 . Dat eerste klimmen was overigens nog niet het echte werk, dat was nog maar de aanloop. Over de eerste 30 km zou ik 3 uur effectieve fietstijd doen, dat was dus het echte werk 🙂 .
Op de fjell ging het terug geregeld echt regenen en ik kreeg er af en toe ook met een erg onaangename wind te maken, het was niet het plezantste stukje fietsen van de reis. Het was er echter wel heel mooi, ik houd wel van die woestheid, maar in de omstandigheden kreeg ik niet altijd de gelegenheid om het op foto vast te leggen. Ik moest telkens van een wat droger moment gebruik maken. Met wat zon zou het er waarschijnlijk nog een stuk mooier uitgezien hebben maar anderzijds horen die omstandigheden een beetje bij de woestheid van de fjell 😉 .
Op de fjell passeerde ik ook terug de poolcirkel, net voorbij het hoogste punt. Gelukkig was de bistro hier wel open, al was het aan echte toeristenprijzen. Op een paar dagen na 35 jaar geleden was ik hier ook al een eerste keer, tijdens mijn eerste echte reis. Het toeristisch center is overigens maar een jaar ouder. Ik stopte hier ook nog eens tijdens mijn “race” van Ulvsvåg naar Spich, 31 jaar geleden dus.
In de afdaling begon de weg te drogen en later ging het ook opklaren.
Naar het einde kwam er weer wat ongerustheid, zowel mijn kaart als Google wisten hier een camping zijn maar er kwam maar geen teken daarvan van in zicht. Een eind verder dan verwacht was ze er dan toch. Het is maar een kleine camping met beperkte faciliteiten: één wc, één douche en één afwasbak. Geen kookgelegenheid dus, ik moest dus nog eens mijn eigen gasstelletje tevoorschijn halen, en ook geen wifi. Daar staat wel tegenover dat ik hier het mooiste grasperkje in lange tijd vind. De wifi in Storjord was vanmorgen trouwens wel terug in orde, zag ik op mijn GSM, maar het leek me niet nodig om ’s morgens mijn laptop op te starten …
Ondertussen is het op de camping erg aangenaam in de zon. De kleinkinderen hier lijken me wel interessant te vinden maar het is moeilijk communiceren. De oudste, van 7, spreekt al wel enkele woordjes Engels maar de 2 jongere babbelen wel graag maar het is moeilijk reageren als je geen Noors verstaat 🙂 .
https://www.strava.com/activities/19009107496
dannyc2018 