Vandaag ging ik mijn tempel nog wat verder weg zoeken.
Ik had mijn laatste dag Siem Reap nochtans een stuk rustiger ingepland, in de voormiddag wat rondhangen in het stadje en in de late namiddag nog een klein ritje naar het archeologisch park en misschien een mooie zonsondergang proberen te zoeken. Dan las ik echter iets over een wel interessante tempel die maar weinig mensen bezoeken, omdat hij zo ver weg ligt 🙂 . Ta Prohm tempel is befaamd om zijn door bomen overwoekerde gebouwen maar die wortels liggen al jaren hetzelfde en er wordt beweerd dat ze op één of andere manier behandeld zijn opdat ze niet verder zouden woekeren. Van Prasat Beng Mealea wordt dan gezegd dat ze hem gewoon in de jungle laten liggen, min of meer zoals ze hem gevonden hebben. Al zijn er op kritische plaatsen ook wel ondersteuningen geplaatst, loopplatformen gelegd en is er hier en daar ook wel een boompje gezaagd 😉 . Hoe dan ook is het inderdaad toch wel een interessante plaats.
Met de fiets was er een kortere route. Met de auto kon die ook maar ze was voor een groot deel onverhard en niet erg comfortabel, niet geschikt voor toeristen in de auto 😉 . Eens je het gewone Angkor parcours verlaat ben je direct “op den buiten” en weer gewoon “farang”, het is dan meteen weer links en rechts hello zwaaien 🙂 .
Ik heb vandaag na de gewone douche mijn benen nog maar een keer extra ingezeept 🙂 .
Van het zoeken naar een mooie zonsondergang is na de lange rit niets meer in huis gekomen 🙂 . Ik heb me wel een extraatje gegund bij het avondmaal 🙂 .

Vandaag ben ik mijn tempel wat verder gaan zoeken maar de dag begon met eekhoorns 🙂 .
Banteay Srey ligt zo’n 25 Km van Angkor Wat maar hoort wel bij het gehele complex. De tempels zijn in het algemeen gebouwd van de 10de tot de 13de eeuw, waarbij Bantaey Srey één van de vroegere was. Ik stopte op de heenweg ook nog bij een paar andere tempels, waar het licht op deze ochtend beter viel dan gisteren in de namiddag.
Er waren vandaag wat minder tempels en dus ook wat minder foto’s, ietsje makkelijker om tot 48 te komen dus 🙂 .
Morgen nog één dagje Siem Reap.

In het “centrum” is het gezicht van Siem Reap nog wel te herkennen maar de ziel is weg. Je ziet nog een aantal van de oude Franse gevels maar achter de gevels heeft er een grote schaalvergroting plaatsgevonden en het geheel is supercommercieel geworden. En waar ik vroeger aan de buitenkant van de rivier nog “landelijke” taferelen kon vastleggen (bijvoorbeeld https://pbase.com/dannyc/image/93656617) , daar deint de stad nu nog kilometers ver naar buiten uit met onder andere mijn hotel inbegrepen. Mijn hotel is wel een kleinschalig “boutique” hotel, ik schat met een 15 kamers. Eigenlijk heeft de buitenkant nu wat meer van de sfeer van vroeger dan het centrum.
Vandaag ging ik op tempel bezoek. Mijn dag begon en eindigde met Angkor Wat, de bekendste van allemaal waar alles lijkt om te draaien maar eigenlijk is het ook maar een klein stukje van de hele puzzel. Er liggen nog ontelbare tempels en gebouwen omheen, je kan ze nooit allemaal aandoen, en ook daar tussendoor zie je links en rechts nog brokstukken of restanten van muren in het woud. Als je dan ook nog de gehele oppervlakte aanschouwt, het is onvoorstelbaar wat hier ooit moet gestaan hebben. In vele tempels zijn momenteel overigens restauratieprojecten bezig, waardoor er hier en daar ook een zone niet toegankelijk is.
Eigenlijk zijn dagen als deze een ramp voor mij, 382 foto’s (!) moest ik naar 48 reduceren 🙂 .
Morgen ga ik overigens nog wat verder tempelieren 😉 .

Vandaag heb ik een beetje “vals gespeeld”.
Volgens het originele plan B, nadat plan A vanuit Bangkok al lang geschrapt was, zou ik vanuit Laos via Siem Reap naar Phnom Penh rijden. Die route naar Siem Reap liep echter door de, voor buitenlanders, gesloten zone van 50 Km langs de Thaise grens. De tempel waar het allemaal om te doen is stond zelfs hoog op de “te zien” lijst. Het schijnt ondertussen alweer een tijdje gekalmeerd te zijn, misschien is de zone ondertussen al wel terug open, maar toen ik de laatste keer checkte alvorens de beslissing te nemen, was ze nog gesloten. Het betekende dus dat ik rechtstreeks naar Phnom Penh reed. Van daar heen en terug naar Siem Reap fietsen was wat veel gevraagd maar je kan anderzijds toch ook niet naar Cambodja komen en Angkor Wat niet bezoeken. Ik boekte dus transport voor mij en mijn fiets naar Siem Reap. Daar ben ik nu net aangekomen, ik heb er nog niet veel van gezien maar het is al duidelijk dat het ook niet meer het gemoedelijke stadje van 18 jaar geleden is. Hoogbouw lijkt er wel niet gekomen te zijn.

Ik at gisteren in het restaurant van het hotel, op de dertiende verdieping, net zoals het ontbijtbuffet vanmorgen. Ik geloof niet dat zoiets mijn vorige keer in Phnom Penh überhaupt mogelijk was 🙂 . Ik heb al de hele reis vastgehouden aan het Aziatische menu, drie maal per dag rijst of noodles in één of andere vorm 🙂 . Ook vanmorgen bij het ontbijt deed ik dat nog maar na de rijst heb ik toch ook van het ruime zoetere aanbod genoten: chocoladekoeken, muffins, cakes, … en vers fruit natuurlijk 🙂 .
Hoewel het nieuwe Phnom Penh wel een beetje angst aanjaagt 😉 , maakte ik vanmorgen toch een stadsritje 🙂 . Met een goede beschrijving én een GPS-track was het wel best te doen. Je moet hier wel vol overtuiging fietsen en die overtuiging ook tonen 🙂 .
De rit begon met de gruwel van de Khmer Rouge in het Tuol Sleng genocide museum. De gebouwen dienden als school tot de Khmer Rouge er in 1976 hun gevangenis S-21, van waarschijnlijk 189, van maakten. Er wordt geschat dat tussen 1976 en 1979 een kleine 20.000 slachtoffers vielen in S-21, door de omstandigheden of geëxecuteerd maar sowieso na zware martelingen. De meesten natuurlijk Cambodjanen maar ook buitenlanders, het grootste deel daarvan Vietnamezen maar ook zowat een dozijn westerlingen. Enkelen daarvan werden gewoon op zee opgepakt. Een mooier verhaal is dan dat van 4 overlevende kinderen. Toen in 1979 de Vietnamezen in 1979 Phnom Penh naderden, werden de gevangenis in paniek door de staff geëvacueerd. De kleine Norng Chanphal, die samen met zijn moeder en drie broertjes en zusjes opgepakt was, vreesde dat zijn moeder hem, als hij met de rest zou mee vluchten, nooit meer zou terugvinden en besloot zich samen met zijn kleinere broertje en nog twee kleintjes te verbergen onder een stapel kleren van voormalige gevangenen. Na de ontdekking van de gevangenis vond men ook de vier overlevende kleintjes onder die stapel kleren, van al de andere gevangenen is niets meer vernomen.
De rest van de rit was vredevoller, door de drukke stad langs onder andere het Cambodia-Vietnam Friendship Monument, het Onafhankelijkheidsmonument, de Promenade langs de Mekong en Wat Phnom. Het Koninklijk Paleis ging ik niet binnen, het leek me daar allemaal wat druk.
Na de middag hing ik nog wat te voet rond in de buurt. Onder andere in het “fietsstraatje”, schijnbaar de hotspot voor fietsend Phnom Penh 😉 .
Ik had vandaag weer de grootste moeite om het aantal foto’s tot 48 te brengen en dat is toch de absolute maximum die ik me gesteld heb 🙂 .

Ook vandaag werd het wel eens wat grijzer en frisser maar uiteindelijk overheerste toch weer de warmte. Tijdens het fietsen valt het dikwijls nog wel enigszins mee, dan voel je het windje, maar bij pakweg een fotostop voel je direct hoe warm het wel echt is 🙂 .
De rit ging verder langs de Mekong. Om ze over te steken kwamen er vandaag weer veerboten aan te pas. Bij de laatste, vlakbij Phnom Penh, was het echt bandwerk met twee laadplatformen naast elkaar. Terwijl de ene boot nog niet vol is, wordt ook de volgende al geladen en zo varen er zeker een zestal boten over en weer.
Ik was al wel eens eerder in Phnom Penh, de laatste keer in 2008. Vandaag kwam ik echter in een heel andere wereld terecht. Ik laat het hier ook even varen, in een hotel met Europese prijzen en Europese standaard. Het is het hotel dat het reisbureau als begin of eindpunt gebruikt voor hun reizen en waar de routebeschrijving naartoe leidt, dat was ook wel handig in de stad dat Phnom Penh ondertussen geworden is. Morgen blijf ik hier nog een dagje.

Vandaag begon wat grijs en fris maar uiteindelijk wordt het toch elke keer weer warm.
Huwelijken worden hier, in Laos en Cambodja, vrij groots gevierd. Dat kan elke dag van de week maar vandaag bleek wel héél populair 🙂 . Dat feest komt dan per vrachtwagen met stoelen, tafels, decoratie, feesttent, … en geluidsmuur. Wat dat laatste betreft, niet noodzakelijk een goede 😉 . Het is daarbij ook niet ongebruikelijk om, bij gebrek aan plaats, die feesttent gewoon op de weg te zetten. Eén keer moest ik een omleiding zoeken omdat er helemaal geen doorkomen aan was 🙂 .
Ik fietste vandaag weer door een regio met een behoorlijk grote moslimgemeenschap. De moslims hier behoren tot de Cham, nazaten van de bewoners van het oude Champa rijk in Vietnam. Ze hebben etnisch echter weinig gemeen met de Vietnamezen, ze zijn waarschijnlijk in het begin van onze jaartelling vanuit Indonesië in Vietnam terecht gekomen en in de loop der eeuwen tot de Islam bekeerd. Toen de Vietnamezen ze in de 18de eeuw verdreven zijn ze uiteindelijk in Cambodja terecht gekomen, vooral dus in de oostelijke provincies. Ze maken schijnbaar maar 2% van de Cambodjaanse bevolking uit maar zijn hier dus wel goed merkbaar. Buiten kledij verschillen merk je op het eerste zicht echter weinig verschil in levensstijl.
Ik stak vandaag de Mekong gewoon per brug over.
Kampong Cham is weer een wat groter en vrij typisch stadje, met een toets Frans erfgoed en een ingewikkelde bekabeling 😉 .

Vandaag maar een kort ritje, voor de twee langere die volgen.
Ik verliet vandaag de grote wegen voor de wat kleinere. Die waren al wel eens onverhard en dan kwam er ook al wel eens wat stof bij te kijken. Het was niet altijd mijn favoriete ondergrond maar de omgeving maakte veel goed. De mensen keken je met de grootst mogelijke glimlach toe 🙂 .
Er kwamen ook nog eens een paar veerboten bij te kijken. De veerboten lijken hier ook echt op veerboten 🙂 . De eerste is wel geen lang leven meer beschoren, men is nabij aan een brug aan het bouwen en het ziet er naar uit dat die dit jaar wel zal afgeraken.
Aangezien de erg korte rit was ik ook erg vroeg op de eindbestemming. Ik reed dan eerst even het dorpje door maar dat stelde niet zoveel voor. Het is zo’n typisch langgerekt plaatsje langs de grote weg met allerlei handelsactiviteit aan de kant. Ik vond echter aan de rand wel een mooi guesthouse voor een mooie prijs 🙂 .

Het was gisteren niet de leukste plek van de reis maar ik had er wel een bed om in te slapen, een beetje terug een Amazon koffie en een kilometer verder een restaurant om te eten. Al bij al nog zo slecht niet om een rit van 140 Km te onderbreken, het bleek inderdaad de enige mogelijkheid daartoe.
Mijn dag begon vanmorgen ook met een beetje terug een Amazon koffie en een kilometer verder ontbijt 🙂 .
Na 40 Km verliet ik de 7 voor een gelijkaardige weg voor de rest van de rit. Nog eens 12 Km verder kwam ik terug langs de Mekong.
Het ging vandaag een stuk vlotter dan gisteren; het wegdek was beter, het ging overwegend lichtjes dalend en de vrij stevige wind stond overwegend in het voordeel.
In Kratie ben ik terug onder wat andere toeristen. Het restaurant heeft ook Engelse ondertitels op de menu 🙂 .
Als men zo een tijdje in een plaats zit waar niet zo veel te doen is, dan gaan je gedacht al eens op wandel. Zo dacht ik gisteren terug aan mijn eerste grote fietsreis met bijhorende blog, in 2009. De standaard was toen 4 foto’s per dag, ik kan het mij nu niet meer voorstellen 🙂 .

Ik weet, nog, niet of het algemeen is in Cambodja maar in Stung Treng begon de dag officieel om 7 uur met een boodschap en, ik veronderstel, het volkslied.
Mijn ontbijt kwam vandaag via een vertaal-app. Er was maar een eentalig menu zonder foto’s maar via de camera en de vertaal-app van de serveerster verscheen het voor mijn mooi in het Engels. Ik heb een hekel aan de dingen maar ik moet wel toegeven dat sommige wel knap en handig zijn 🙂 .
De route ging terug naar en verder over de 7. Ik zag veel plantages waarvan ik meestal geen idee had van wat die voortbrengen. Ik herkende wel eens mango en natuurlijk ook de rubber.
Ik heb Cambodja altijd gezien als een boeddhistisch land met een restje katholieken van de Franse overheersing. Dat is ook zo maar ik leerde nu dat er in het noordoosten ook nog een moslimgemeenschap leeft, zowat 2% van de totale bevolking blijkbaar.
Ik leerde ondertussen ook, en dat al van het begin van de reis, dat de laadmogelijkheden van voertuigen bij ons ruim onderschat wordt 🙂 .
Het was vandaag best lastig met ruw asfalt met veel herstellingen en veel vals plat.
Mijn logement is vandaag erg basic en eigenlijk te duur voor wat het bied maar het is schijnbaar het enige mogelijke tussen gisteren en morgen, nog eens 80 Km verder en dat zag ik in één trek echt niet zitten 🙂 . Er is ook geen wifi voorhanden. Met de telefoon kon ik wel in de nabije Amazon terecht maar daar ga ik met de laptop niet naartoe trekken. Nog eens een dagje met uitstel dus.