Onder een open hemel koelt het hier goed af op 700 meter hoogte, een bepaald koud nachtje achter de rug. In de loop van de voormiddag kwamen er terug wolken opzetten en na de middag werden die ook nogal wat donkerder maar het bleef wel droog. De rit ging verder langs de rivier, eerst goed 30 kilometer verder stroomafwaarts en daarna langs een andere rivier stroomopwaarts. Langs die rivier stroomopwaarts liep aan de overkant een rustigere parallelweg maar het duurde zo’n 15 kilometer voor ik een brug tegenkwam om de rivier over te steken naar die rustigere weg. Het was vandaag een mooie maar weinig spectaculaire rit, de fotograaf vond dan ook weinig inspiratie. De camping van vandaag heeft wel een receptie maar verder loopt ze op alle gebied toch wat achter, ook bij de wifi dus.
Ik was gisteren weer een heel klein beetje in West-Vlaanderen, ik kreeg buren uit Nieuwkerke. Het zag er vandaag al een heel stuk beter uit om de fjell over te steken. Ik kreeg vandaag wel af en toe wat gedruppel maar niet genoeg om het regen ten noemen en het was ook niet uitzonderlijk koud, al vertrok ik wel met volle handschoenen. De route ging nog een stuk verder over de E6 maar in Dombås is er een splitsing met de E136 en het grootste deel van het verkeer gaat er blijkbaar de andere richting uit, de E6 wordt er dus heel wat rustiger. De Dovrefjell oversteken bleek trouwens een stuk minder dramatisch dan aangekondigd. Het klom wel een heel eind maar het ging nooit steil en kwam ook niet over de 1.000 meter. Toch zou het in de omstandigheden van gisteren hoogst onaangenaam en zonder foto’s geweest zijn, een dagje blijven plakken in Dombåswas dus echt wel de goeie beslissing. Op de fjell kruist ook de Kongevegen, de Koningsweg, een paar keer de E6. De Kongevegen maakt deel uit van de oude St Olav pelgrimsroute van Oslo naar de Nidaros Kathedraal in Trondheim, de Noorse equivalent van de Camino dus. Ze wordt in principe gewandeld maar kan dus ook per fiets en daar wordt bij de kruisingen van de E6 dus op gewezen. Na 30 Km verliet ik de E6 en werd het echt rustiger, stroomafwaarts langs de rivier. Het is altijd mooi fietsen, stroomafwaarts langs de rivier 🙂 . Morgen of overmorgen zou ik hier waarschijnlijk wat meer gezelschap gehad hebben, dan passeert hier een fiets toertocht. Ik ben ook eerder tussen Bergen en Voss al sporen van zo’n toertocht tegengekomen, fietsen is een best populaire zomersport in Noorwegen. Vanavond kampeer ik weer, mijn herstelling uit Dombås lijkt het dus te houden 🙂 . Ik doe dat kamperen nog eens op zo’n rare camping zonder receptie. Er is zelfs geen netwerk te zien, naar een paswoord moet ik dus niet zoeken.
Ik ben vandaag in mijn hutje in Dombås blijven plakken. Ik kon vanmorgen in de regen en koude gewoon niet vertrekken, ook al in de wetenschap dat ik over de Dovrefjell boven de 1.000 meter moest. Ik heb er om te beginnen dan nog maar eens een grote wasdag van gemaakt, dat was eigenlijk ook wel dringend nodig. Verder ben ik nog even naar het centrum gegaan om te winkelen.
Ik had gelijk van er gisteren toch maar niet teveel in te geloven, vanmorgen was het weer gewoon koud en grijs en later ook weer nat. Ik begon er vandaag wat later aan om in Otta langs een paar sportwinkels langs te gaan om te zien of ze me aan een hulpstuk voor mijn tentpaal konden helpen en die winkels openden pas om 10 uur. De Noren zijn nogal outdoor minded maar geen van beide winkels kon me verder helpen. Bij Otta kwam ik bji de E6 terecht, zo’n beetje de ruggengraat van Noorwegen. Hij gaat van Oslo, bijna, helemaal tot boven. Een kleine 100 Km voor Noordkaap draait hij richting Finland. Om te beginnen koos ik alvast voor een wat rustiger alternatief. Ik zag er een vos maar hij zag mij ook en bleef niet wachten voor de foto. Dat deden de kraanvogels een eindje verder wel, die lieten zich door mij niet afleiden. In Sel voelde ik me even thuis 😉 . Op sommige plaatsen is er geen alternatief mogelijk en moet je wel over de E6. Niet dat die hier super druk is maar het is toch ook niet echt aangenaam. Op plaatsen waar je er wel anders langs kan, daar zetten de Noren al vlug een verbodsbord voor voetgangers en fietsers. Op de volgende plaats waar ik er weer af wou was de zijweg echter afgesloten. De afsluiters verzekerden me wel dat ik langs de andere kant over de oude weg ook richting Dombås zou kunnen, de onverharde oude weg. Het bleek echter wel te kloppen en waar ik weer bij de E6 terechtkwam, daar lag er een fietspad langs. Initieel had ik gedacht van nog een stukje verder te gaan maar ik vond het in Dombås ondertussen wel weer genoeg geweest. Ook al omdat het van hier een stevig stuk omhoog gaat, daar had ik vandaag verder geen zin meer in. Ik vond in Dombås wel het stuk dat ik nodig had om mijn paal te repareren, kamperen zou dus terug moeten kunnen maar voor vandaag hield ik het toch nog bij een hut. Een hut waarvoor ik nog wel even over een muur moest, het was te voet trekken en sleuren om er te geraken en ik ga morgenvroeg ook weer te voet naar beneden gaan. Het zal dan wel niet met trekken en sleuren zijn maar dat afdalen, over een pad, zie ik toch ook niet zitten.
De dag begon mooi vandaag, verder stroomafwaarts door de vallei. Van omstreeks 10 uur was het wel af en toe wat ongerust naar boven kijken maar het zou een hele dag droog, en niet eens koud, blijven. Ik zou graag hopen dat dit terug een keerpunt is maar durf er niet echt in te geloven 🙂 . Mijn timing aan de staafkerk in Lom was perfect. Toen ik terug buiten kwam, stroomden er net 2 busladingen toe. Naar ik meen eentje met Fransen en eentje met Italianen. De originele kerk zou van omstreeks 1160 dateren en was een stukje kleiner en gewoon rechthoekig maar door de eeuwen heen is ze een paar keer uitgebreid tot wat ze nu is. Voorbij Lom ging de weg op wat hoger niveau door de vallei, wat meteen ook wat meer golving tot gevolg had. Echter niets betekend in vergelijking met wat ik de afgelopen week voor de wielen kreeg. Netto had ik vandaag trouwens een daling en mogelijk wat wind in de rug, wat zich ook wel vertaalt in de gemiddelde snelheid 🙂 . Na de middag gaf ik uiteindelijk ook eens toe aan één van Noorwegens favorieten: de pølse, letterlijk worst maar eigenlijk een hotdog in diverse variëteiten. Meestal neem ik bij een benzinestation een baguette of ander broodje maar vandaag het ik dus eens zin in een pølse. Voor de lijn moet ik het momenteel alvast niet laten 😉 . Het ziet er naar uit dat mijn reis een ietsje duurder wordt, ik brak vanmiddag bij het opstellen een stok van mijn tent. Eigenlijk was hij vanmorgen bij de afbraak al gebarsten maar ik hoopte dat wat tape het wel voldoende zou verstevigen, tevergeefs dus. Ik nam dus maar een upgrade naar een hut en zal dat moeten blijven doen tot ik iets vind om de stok te herstellen. De prijs voor de upgrade viel nog best mee en ik heb de indruk dat het bij hutten buiten een camping in het algemeen nog wat beter zou moeten meevallen.
Vanmorgen ging er wel een cruiseschip voor anker bij Geiranger maar ik heb er geen beelden van, de fotograaf liet vandaag de hele dag forfait gaan vanwege de vochtige omstandigheden. Het was dus weer nat en koud. De uitgang van Geiranger in de andere richting mag dan zwaar zijn vanwege zijn steilte en spectaculair met zijn haarspeldbochten maar die in deze richting moet qua steilheid niet veel onderdoen en het blijft maar duren. Over de eerste 16 kilometer deed ik bijna 3 uur. Eigenlijk vond ik het zelf al wel enigszins straf dat ik er uberhaupt boven geraakte, bij momenten was het echt doorbijten. Gisteren was ik nog best blij met mijn beslissing van langs Geiranger te gaan maar deze voormiddag al veel minder. Dat bedoelde ik gisteren dus met mijn voorkeur om solo te reizen, bij duo reizen zouden daar problemen van kunnen komen. De fjell boven was erg mooi en bijzonder maar het was er ook nog steeds nat en koud, ik heb dus geen beelden van het bevroren meer boven en van de sneeuw langs de kant of de wolken waar ik door ging … Met een zonnetje was dit allemaal prachtig geweest. Er was aan het begin bevroren meer ook een hotel en cafetaria, waar ik een duur broodje zalm at en er maar meteen een handdoek bij vroeg … en kreeg 🙂 . Met het verlaten van Geiranger heb ik meteen ook mijn laatste fjord achter gelaten, de laatste tot Oslo. Alle watervlakken die nu volgen zullen dus meren zijn. Geiranger was ook de laatste plaats waar ik in 2009 ook passeerde, toen ging ik van daar verder noordwaarts en de terugkeer ging via Finland en Zweden. Ten vroegste aan de Duitse grens kom ik terug op hetzelfde traject. Naar het einde van de rit werd het weer wel wat beter en de kilometers al een tijdje wat makkelijker maar het bleef wel koud en eigenlijk had ik door de omstandigheden vandaag wel wat eerder willen stoppen. Volgens mijn kaart waren er mogelijkheden maar ik zag ze niet. Er waren wel enkele plaatsen maar dat was dan ondertussen bijvoorbeeld een hotel in plaats van hutten, een hut kan best maar een hotelkamer alleen in nood 😉 , of ik kon er gewoon niet terecht of er werd niet opgenomen. Dus werd het de camping van Dønfoss. Ik had eigenlijk ook een hut gewild om echt op te warmen en uit te drogen maar dat prijsverschil tussen hut en tent was echt te groot. Gelukkig staat er ondertussen wel een zonnetje en wat wind, het is niet te geloven hoe vlot die combinatie zaken droogt 🙂 .
Gisteravond om 8 uur gingen de hemelsluizen open en ze sloten niet meer tot vanmiddag. Niet dat het altijd hard regende maar het was wel altijd nat. Ik heb vanmorgen de route van 2009 verlaten. Toen ging ik over de weg richting Geiranger, nu reed ik naar Hellesylt om van daar de “veerboot cruise” naar Geiranger te nemen. Zo had ik het aanvankelijk gepland maar gisteren was er twijfel over gerezen. Het is een stuk langer in het geheel, deze veerboot is niet gratis voor fietsers en de vraag was of het in de huidige omstandigheden de moeite zou zijn. Bovendien passeerde ik al meerdere keren, o.a. dus 15 jaar geleden maar ook nog 5 jaar geleden met moeder. Uiteindelijk deed ik het niet omdat ik met de koude van vandaag liever niet naar 1.00 meter klom. Morgen moet ik dat toch doen en zal het niet veel beter zijn maar in principe iets minder koud. De volgende vraag was dan in Hellesylt kamperen en morgen de boot nemen, hopend op een minimale kans op mooier weer, of meteen varen en in Geiranger kamperen. Het is voor zulke beslissingen dat ik liever alleen op fietsreis ga, je neemt je eigen beslissingen waar niemand anders last van heeft maar waarvoor je ook niemand anders de schuld kan geven 🙂 . De vaart door de Geirangerfjord viel uiteindelijk nog best mee, met de lage wolken heeft het ook wel sfeer. Kort voor het einde kreeg ik de weg te zien waarlangs ik de vorige keer Geiranger verliet, ongetwijfeld één van de zwaarste klimpartijen van die reis. Nu zal ik wegrijden langs de weg waarlangs ik toen aankwam en dat wordt waarschijnlijk gewoon wreed lastig 🙂 . Na aankomst ging ik rechtstreeks naar de camping om de hoek, een camping die opvallend goedkoop is voor een toeristische hotspot als Geiranger. Daarvoor zijn wel de extra faciliteiten wat minder, als is dat in de duurste categorie gewoonlijk ook zo. Er liggen geen cruiseschepen bij Geiranger, een eerder zeldzaam fenomeen geloof ik. De Hurtigruten had er wel juist een lading gedropt en was op de weg terug. Er was vanmorgen wel een schip onderweg richting Stryn, waarschijnlijk doen ze van daar een uitstap richting Jostedalgletjers. Het was grijs en koud, en in de eerste helft ook nog nat, maar toch ben ik over het geheel wel blij met mijn dag. Net toen mijn tentje recht stond gingen de sluizen trouwens terug open. Het slechte nieuws is dat de vooruitzichten niet direct beterschap tonen 😦 .
Er kwamen gisteren in de latere namiddag en avond dan toch nog opklaringen. Ik was nog nooit zo blij met mijn tentje in de zon, het werd er aangenaam warm in. Tijdens de nacht veranderde dat wel weer naar bitter koud. Vanmorgen was alles weer overtrokken maar het bleef droog en dat is eigenlijk alles wat een mens wenst. In de namiddag kwamen er zelfs weer terug opklaringen. Mijn vrees voor stevig stijgen, van gisteren, bleek ongegrond, de weg liep mooi door de vallei. Ik had eventueel dus wel kunnen verder gaan tot Byrkjelo, mijn halte in dat geval. Anderzijds is het misschien gewoon beter om de ritten, zeker in de omstandigheden van de vorige 2 dagen, eerder wat korter te maken dan ze wat langer uit te rekken. Je zou overigens kunnen zeggen dat ik dat van de vallei eigenlijk allemaal op voorhand moest weten. Ik volg al sinds Voss dezelfde route als in 2009 maar herinner me dus niet zomaar alle details ervan. Wel zijn er punten die je erkent wanneer je er passeert, zoals de klim naar de fjell voorbij Voss of het zicht op Vik aan het einde van de afdaling en nu ook wel die vallei, eens je er bent dus. Ik wist wel nog dat ik vanaf Byrkjelo stevig mocht gaan klimmen maar dat komt omdat ik met Byrkjelo al wat geschiedenis van voor 2009 heb. Heel lang geleden was daar een kleine jeugdherberg waar ik tijdens mijn eerste motorreis overnacht heb. Eigenlijk was het eerder een grote B&B bij een wat ouder moedertje, wat ouder voor een dertiger in de mid negentiger jaren 😉 . Ik herinner me dat ik er een jonge Fransman als kamergenoot had en dat zowel de herberg als het plaatsje me wel bevielen, al stelt het plaatsje eigenlijk helemaal niets voor. Ik herinner me ook nog dat moedertje plots geen plaats meer had voor enkele jonge gasten, Italianen meen ik, die wat later aankwamen en daarbij echt nogal hoog van de toren bliezen. Ik veronderstel dat ze toen al beslist moet hebben dat ze die onzin helemaal niet nodig had, toen ik er een paar jaar later nog eens passeerde was er van de herberg geen sprake meer. Of hoe sommige dingen je gewoon bij blijven 🙂 . Na de passage over de fjell mocht ik terug dalen naar zeeniveau, naar de fjord dus. Daar toonde de fjord ook welk wreed spel ze soms kunnen spelen. Na goed 50 kilometer zag ik Stryn al liggen maar toen had ik dus wel nog een kleine 30 kilometer, en dus zo’n 2 uur arbeiden, te gaan. Ik heb het idee dat ik de vorige keer ook in Stryn kampeerde maar in mijn herinnering leek het mij allemaal veel kleiner.
Binnen was overnacht alles behoorlijk gedroogd maar buiten was de situatie niet veranderd, het was nog altijd koud, grijs en nat. Mijn GPS gaf me bij vertrek 3°. De zon probeerde wel tussen te komen maar lukte daar aanvankelijk niet in. Tegen de middag lukte dat al wel eens maar dat betekende daarom nog niet het einde van de nattigheid. Zware regen kreeg ik wel niet meer en de echte koude ging er ook wel uit. Ik begon eerst met verder te dalen maar mocht daarna al snel weer klimmen. Ik had eigenlijk nog wel wat verder willen rijden maar ik vrees dat het hierna al snel weer stevig zal gaan stijgen en daar had ik vandaag geen zin meer in. Het was ook wel eens leuk om met 25 vlakke kilometers te eindigen, het lijkt al zo lang geleden dat ik nog eens 25 kilometers vlak reed 🙂 . Bij een mooi zonnetje had de fotograaf zeker nog een hele serie foto’s van bergen, meren en kolkende rivieren aangeboden maar in de omstandigheden bleef hij veelal wat afzijdig 😉 . Mijn kampeerplaats van vanavond kostte meer dan de hut van gisteren 😦 .
Uitgerekend vandaag werd een echte slecht weer dag. Het regende bij het wakker worden, bij het opstaan, bij het opbreken en bij het laden. Toen ik vertrok verscheen er wel een straaltje zon maar erg lang zouden die opklarinkjes niet duren. De wolken wonnen het feit en het ging terug steeds vaker wat miezeren. Net als gisteren moest ik vandaag over de fjell, de plateau dus. Het ging wel niet zo hoog als gisteren, niet hoog genoeg voor verse sneeuw, maar wel weer vochtig. Tijdens de afdaling ging het echt regenen en ging de temperatuur op mijn GPS weer richting 1°C. Dat is dan natuurlijk wel niet de officiële temperatuur maar eerder de gevoelstemperatuur. Ik raakte dan ook al vlug vrij verkleumd, ook volle handschoen helpen niet als ze doorweekt worden. Uiteraard was het de bedoeling om vandaag wat verder te fietsen maar toen ik, nog steeds op de fjell, een gelegenheid voor een hut zag, moest ik niet lang twijfelen: toch minstens eens naar de prijs informeren. Die prijs bleek erg schappelijk en zo werd het dus een kort ritje. Een warme douche deed zelden zoveel deugd en ik heb zelfs wat verwarming in mijn hutje. De laatste 3 foto’s zijn vanop mijn locatie.
