Een pittig onweertje spoelde gisteren de mooie zomer even weg. Vanmorgen was het nog altijd stevig bewolkt maar die wolken verdwenen stilaan tijdens mijn ontbijt. Het werd dus weer een mooie dag maar wel met een goed voelbare wind, die in de namiddag heel goed voelbaar werd. Over de rit valt weinig te zeggen, het is nog altijd op en af 😉 . Soms heb je echt het idee dat je in de bergen zit met rotsen en bossen en meren maar dan zit je toch maar op zo’n 50 meter hoogte 🙂 . In één trek tot in Kristiansand leek me nogal ambitieus dus laste ik nog een stop in, iets voorbij halfweg schat ik.
Vandaag weer een zomerse dag maar af en toe dreven er wel wolken over. De eerste 25 Km van vandaag waren nog erg druk en soms wat ingewikkeld, daarna kon ik op kleinere wegen terecht. Ik moest daarvoor wel een kleine technische ingreep doen. Volgens mijn kaart moest er in Feset een afslag zijn en volgens mijn schermpje was ik precies op de juiste plaats maar er was geen zijweg te zien. Er was wel een gat in de vangrails, naar de parking van een kerk, maar die was afgesloten met een ijzeren ketting. Aan de andere kant van die parking liep wel weg die de goeie richting leek uit te gaan. Mogelijk was er dus een beetje verder, achter de bocht, wel een kruispunt maar ik besloot niet te gaan zoeken en opende, en sloot, dus maar even de ketting naar de parking. Vanaf dan kwam ik weer in het echte Noorwegen terecht en hier is dat het Noorwegen van de fjorden en dus ook van de veerboten. Bij de eerste kwamen we net op tijd aan en konden zo de boot op, ikzelf en een Nederlands koppel dat de noordzeeroute aan het rijden is. De noordzeeroute neemt de veerboot vanuit Frederikshavn naar Goteborg en vervolgt van daar ver zijn weg richting Oslo en verder naar Bergen, vanwaar je even moet vliegen naar de Shetlandeilanden omdat er geen boot meer vaart. Dit terzijde, verder dan wij 3 waren er nog 4 voetgangers aan boord. De auto’s stonden blijkbaar aan te schuiven voor een andere bestemming. Ook voor de 2de veerboot was ik net op tijd en daar was het mogelijk nog belangrijker want die vaart met een beperkte dienstregeling: om het uur, ’s zaterdags maar 3 keer en ’s zondags niet. Bovendien vaart hij dit jaar nog maar sinds maandag, gelukkig dat ik niet wat rapper gereisd heb 🙂 . Het alternatief is een hele rit rond enige fjorden. Ik had voor vandaag net de voorlaatste overvaart. Na de 2de overtocht werd het tijd om een camping op te zoeken. Ik had een paar mislukkingen maar kwam uiteindelijk goed terecht. Ik kwam vandaag niet hoger dan 100 meter maar verzamelde wel weer ruim meer dan 1.000 hoogtemeters. De laatste loodjes wegen ook in Noorwegen zwaar 🙂 .
Weer een zomerse dag. Het zou vandaag nog eens een stevige rit worden, de hele tijd op en af wat cumuleerde in meer dan 1.000 hoogtemeters. Vanaf Skien werd het fysiek wat makkelijker maar qua route wat moeilijker met 2 aansluitende agglomeraties, Skien en Porsgrunn, en daarna een industriezone. De verwachting was dat de rit nog zeker 10 Km langer zou worden maar dan diende er zich een onverwachte gelegenheid aan en ik vond het zo al wel lastig genoeg geweest. Het is wel een camping van veel geld voor weinig service 😦 .
Het was gisteren nog eens echt mooi kamperen: lekker weertje, geen storende besstjes en een leuke omgeving. Vandaag was weer zomers en na de middag werd het bij momenten, vooral bergop 😉 , echt wel warm. Het was vandaag weer mooi fietsen maar wat minder spectaculair. Het begon door golvende heuvels tussen gecultiveerde velden, heel mooi om door te fietsen maar weinig fotogeniek dus. Kongsberg passeren was even lastig maar met de nodige aandacht op de kaart kwam het wel weer goed. Het schermpje van mijn GPS was voor de gelegenheid nutteloos, die was totaal niet op de hoogte van de huidige wegensituatie. Voorbij Kongsberg kwam ik dan terug in het ruigere Noorwegen, in de versie met veel bos. In Notodden ging ik eerst nog even een kijkje nemen naar nog eens een staafkerk, de staafkerk van Heddal, alvorens de camping op te zoeken. Om op de camping te geraken moest ik eerst wel even de start-/landingsbaan van het lokale vliegplein oversteken. Voor een goed begrip, het is een klein vliegpleintje dat vooral voor zweefvliegen gebruikt lijkt te worden en de baan die ik over moest is de verlengde baan die afgesloten is voor het hier normale luchtverkeer. Kamperen is dus wel weer iets minder leuk: niet zo’n leuke, storende muggen en een onaangenaam windje.
Vandaag was het echt zomer, zonnig en warm. De oude gasten waren niet allemaal even gehaast om plaats te maken maar de nieuwe waren vanmorgen al stevig bezig om de camping naar hun hand beginnen te zetten. Uiteindelijk was ik blij om vandaag al te vertrekken. Zaterdag, in de regen, waren ze nog niet te zien geweest maar sinds gisterenmorgen lag ik onder aanval van een heel leger mieren, grote bijtmieren en veel. Onvermijdbaar heb ik er vanmorgen een aantal mee ingepakt maar ik geloof niet dat er eentje de reis overleefd heeft. Ik zou me vandaag laten gidsen door de wegwijzers. Drammen, het volgende doel, stond al aangegeven van in het centrum van Oslo, het zou dus geen problemen mogen opleveren 🙂 . We weten ondertussen echter dat het met die wegwijzers zelden goed blijft lopen. Bij het verlaten van Oslo verdween Drammen uit beeld. Nu wist ik natuurlijk ook dat ik via Sandvika en Asker moest en die stonden er, voorlopig, nog wel bij. In Sandvika verdwenen echter plots alle aanwijzingen, ook al niet geholpen door werkzaamheden. Op gevoel en richting, nog even verder langs de kust, kwam ik wel snel terug in de goede richting maar de wegwijzers werden erg wisselvallig. Helemaal zonder wegwijzers zou het echter moeilijk geweest zijn. Ik reed goed 30 Km door de stad, Sandvika sloot aan bij Oslo en Asker sloot dan weer aan bij Sandvika, met grote wegen waar ik niet op mocht en veel kleine wegen eromheen. Pas voorbij Asker werd de situatie weer normaal. Ik had in Drammen eigenlijk het centrum willen bezoeken, ik zag er al wel eens winterse beelden van, maar de stad blijkt uitgestrekt langs 2 kanten van de rivier te liggen en ik vond niet echt een centrum. Even voorbij Drammen zou ik een camping opzoeken maar blijkbaar gokte ik op de verkeerde kant van de rivier, zo gedetailleerd is mijn informatie dus niet 🙂 . Ik zag de camping wel liggen aan de overkant en kon dus terugkeren tot de dichtstbijzijnde brug. Ik kan niet schatten hoeveel boten en bootjes ik vandaag zag maar met 3 cijfers kom ik er niet, denk ik.
Buiten het feit dat er momenteel 2 grote podia en een reuzewiel langs staan, is camping Ekeberg nog helemaal hetzelfde als dat ze 33 jaar geleden was. Ik zou zo nog kunnen zeggen waar we met onze bus en groep tenten stonden, centraal op het middengedeelte, en waar ik mijn auto, gedurende de 3 weken dat de groepsreis duurde, mocht parkeren. Ik weet niet wanneer het gestopt is, alleszins na middernacht, maar vanmorgen was het droog. Tijdens mijn ontbijt trokken zelfs de wolken weg maar ze kwamen al even snel terug. Het zou echter droog blijven en in de namiddag kwamen er weer opklaringen. Wat te doen wanneer je voor één dag in Oslo bent? Je zou naar Bygdøy kunnen gaan en daar een serie museums bezoeken die allemaal stuk voor stuk de moeite zijn, en die ik ook allemaal al wel eens bezocht, je zou het Akershus slot kunnen bezoeken, wat ik ook al deed, of je zou gewoon in de stad en rondom Aker Brygge kunnen rondhangen. Ik koos er echter voor om naar Holmenkollen te rijden, dat deed ik ook al eerder maar daar wou ik dus nog wel eens naartoe. In Lillehammer zei ik nog dat het Olympisch Park me wat ver en hoog leek om te bezoeken, al zou ik dat met een extra dag daar waarschijnlijk ook wel gedaan hebben, maar dat gold dus zeker niet voor Holmenkollen. Holmenkollen is dan ook een beetje een bedevaartsoord voor de nordic sports liefhebber. Het meest opvallend is natuurlijk de skischans, een nieuwe sinds de vorige keer dat ik hier was, maar die doet me persoonlijk minder, voor mij is het de plaats van de langlauf en biatlon wedstrijden. Koning Olav is er blijkbaar ook nog altijd onderweg met zijn hond. Op de heenweg stopte ik nog even voor een foto van het Koninklijk paleis en op de terugweg ging ik door het Vigelandpark. Het Vigelandpark is een groot park met beelden van de Noorse beeldhouwer Gustav Vigeland. Ik ben er eigenlijk nooit door aangetrokken maar nu ik er geweest ben moet ik toegeven dat het toch wel de moeite is, ook het park op zich trouwens. Het is er, op de centrale as, wel behoorlijk druk.
Vanochtend weer begonnen met een stevig ontbijt maar deze keer was het niet de start van een mooie fietsdag. Het was vanmorgen terug overtrokken en van tegen de middag ging het regenen, toch nog geen definitieve kentering dus. De route leek vandaag af en toe ingewikkeld maar eigenlijk was het simpel, als het naar het zuiden ging en ik mocht er fietsen dan was het OK 🙂 . De eerste 10 Km kreeg ik trouwens cadeau, terug de berg af. Er stonden al vroeg, sporadisch, wegwijzers maar van op 60 Km zou ik toch met mijn kind niet te voet naar Oslo wandelen 😉 . Noorwegen heeft ook reeën, daar leek ze me toch op. Ik zag er een paar dagen geleden al eentje, vlak voor mijn neus de weg door het bos oversteken, maar nu zag ik er eentje rustig in het gras. Ik zag er later nog eentje vlak bij de weg maar die liep al weg toen ze het geluid van mijn remmen hoorde. Een metropool als Oslo gaat altijd moeilijk worden met de fiets maar het ging toch lange tijd behoorlijk goed. Het was pas op het einde, toen ik echt richting camping ging, dat het toch moeilijk werd. Het helpt ook al niet als je het in de regen moet doen. Ik wou Oslo eigenlijk wel 2 dagen maar dat kon hier niet. Volgend weekend is op de locatie een rockfestival en die hebben vanaf maandag de hele camping geboekt. Achteraf gezien is het misschien wel best want het is een best prijzige camping en ze levert niet echt extra. Toen ik hier aankwam zag ik trouwens het podium al staan, ik vreesde al dat er van slapen niet veel in huis zou komen. Ik sta hier op Ekeberg Camping, zoals de naam al suggereert: op een berg. Ik koos voor deze camping om nostalgische redenen, het is hier dat 33 jaar geleden mijn reizigers loopbaan begon. Ik had daarvoor natuurlijk al wel één en ander gedaan, inclusief een fly and drive in Florida, maar het echte reizen begon voor mij met mijn, in Røros al genoemde, eerste Scandinavië reis die op 06 juni 1991 op deze camping begon. Ik ben dus precies op 29 jaar echt beginnen reizen 🙂 . Het was een kampeerreis met een internationale groep in een oude, omgebouwde bus en die groep kwam dus hier samen voor de eerste overnachting. Ik slaap schijnbaar precies op de E6, die wel een heel stuk lager door een tunnel loopt 🙂 .
Slapen in het station van Lillehammer is echt wel top, vanmorgen een ontbijtbuffet gehad zoals ik er in lange tijd geen meer gehad heb 🙂 . Een goede start voor alweer een heel mooie fietsdag, zou het nu dan toch echt een nieuwe kentering van het weer zijn 🙂 ? De rit begon naast de drukke E6. Voor een keer was ik er niet rouwig om wanneer mijn weg al eens wat verder op de flank ging, het ging niet te hoog of te steil en het was er een stuk rustiger. Na een kleine 30 Km verdween de E6 naar de andere kant van het water maar toen kwam ik op de bijna even drukke weg 4 terecht, waar ik liever niet bleef maar geen alternatief voor zag. Alles wat er van weg ging was steil en gravel. Nu maakte zich er overigens niemand druk over dat ik er in de weg reed, ook de politie niet, en de “sykkelritt” van zaterdag en zondag passeert er ook over, ik ging dus rustig verder tot ik wel een deftig alternatief vond. Bij Eina had ik eigenlijk liever voor de rustigere, andere kant van het meer gekozen maar ik zag daar nergens campings in het vooruitzicht dus koos ik terug voor de drukkere weg 4. Daar zag ik de camping die op mijn kaart aangekondigd was echter ook niet. Blijven doorgaan tot er zich iets anders aandient dus en dat “iets anders” werd een hotel boven op de berg, een goede 15 Km verder. Een hotel waar mogelijk ook al Olympiërs verbleven, ergens in een ver verleden 🙂 . Een tijd geleden schreef ik “een hotel alleen in noodgeval” maar met 90 Km op de teller en niets anders in het vooruitzicht voor de volgende 20 Km, kwam dit toch vrij dicht in de buurt van een noodgeval 🙂 . Mijn slotzin had vandaag moeten zijn: “Morgen wacht een eerder kleine, niet waarschijnlijk, of een heel lange rit, tenzij er tussenin zich iets onverwacht aanbiedt.” Met die extra 15 Km van vandaag wordt het morgen echter waarschijnlijk een gewoon lange rit, iets zoals vandaag.
De start was bitter koud maar toen kwam de zon over de berg, het begin van een mooie dag maar wel met een goed voelbare wind. Ik fietste vandaag zonder regenjasje en in korte broek! De makkelijkste route voor vandaag zou de E6 zijn maar dat was geen optie. Bij de eerste brug ging ik dus naar de overkant om daar de kleinere weg te nemen, langs de linkeroever zag ik trouwens voor dat eerste stuk geen mogelijkheid op mijn kaart. De weg aan de overkant nam echter de hoge route, weer klimmen dus. Je vraagt je af waarom. De spoorweg loopt wel mooi vlak langs het water, dan moet er toch mogelijkheid zijn om daar nog een weg naast te leggen. Hij hoeft zelfs niet verhard te zijn, de hoge weg was dat ook niet altijd. Hoe dan ook, wat een makkelijk ritje langs het water had moeten worden zou dat niet zijn. Bij de volgende brug keerde ik terug naar de andere kant om te zien of ik daar een vlakkere route kon vinden. Dat lukte bijzonder goed, tot ik met valse middelen terug naar de andere kant gestuurd werd. De Noren zetten bij elk pad of spoor dat voorbehouden is voor voetgangers en fietsers een bord maar beloven daarbij niet dat het pad of spoor ook dezelfde richting als de weg zal blijven volgen. Ik dacht bij een bepaald bord dat het fietspad onder de E6 zou duiken en deze aan de andere kant verder zou volgen. Het pad ging echter weer de rivier over en ik mocht dus terug klimmen. Achteraf bleek het misschien toch wel een meevaller. Ik zag aan de overkant grote werken rondom de E6, die de situatie daar waarschijnlijk alleen maar ingewikkelder zou maken. Ik moest dus wel weer klimmen maar vond een directe, rustige route. Vanavond slaap ik in het station van Lillehammer, in de jeugdherberg in het station van Lillehammer wel te verstaan. Dit is één van de weinige herbergen in Noorwegen die nog internationaal aangesloten is. Op de originele planning zou ik in Lillehammer een rustdag nemen maar ik had daar al mijn twijfels over. De herberg loste dit voor mij op door maar voor één nacht een kamer beschikbaar te hebben. Achteraf ook weer een meevaller, Lillehammer lijkt me een leuk plaatsje om te wonen maar om er als toerist een hele dag te spenderen hoeft voor mij precies ook weer niet. Er is wel de mogelijkheid om het Olympisch Park te bezoeken maar dat lijkt me een eindje weg en stevig de berg op. Ik heb me in Lillehammer wel even laten gaan 🙂 . Door een slechte synchronisatie krijg je op Strava een foto van de data van mijn GPS in plaats van een kaartje met route en profiel. Om één of andere reden liep de registratie op mijn GPS wel door maar stopte de synchronisatie bij mij eerste winkel stop, nog voor ik de eerste keer de rivier overstak.
De dag begon zo’n beetje zoals gisteren, met een mooie zon maar al snel donkere wolken. Het duurde wel wat langer voor de eerste bui viel en er zou ook aanzienlijk minder vallen. In de wat latere namiddag zou het zelfs mooi opklaren en uiteindelijk bleek het dus een best goede dag te zijn. De rit begon met 25 Km in noordelijke richting, langs een eerder vervelende grote weg. Ik had op de planning op mijn kaart eigenlijk een andere weg gemarkeerd, eentje die eerder noordwest ging. Ik kreeg echter mijn twijfels over die weg, ik vreesde dat het een gravelweg bergop zou zijn. Niet echt mijn ding en ik besloot dus van hem niet op te zoeken en direct de langere route te nemen. In Noorwegen weet je direct wat je te wachten staat wanneer je van het water weg draait: klimmen. Vandaag was dat nog eens echt klimmen, de eerste kilometers behoorlijk stijl maar daarna vooral erg lang. Ik kreeg tijdens die klim wel bevestiging van mijn vrees voor mijn oorspronkelijk plan toen die alternatieve weg op de hoofdweg uitkwam, inderdaad een gravelweg. Hij was wel 32 kilometer korter. Bovendien bleek het overigens ook nog een tolweg te zijn. Ik heb dat hier al wel meer gezien, eerder kleinere gravelwegen die tolwegen blijken te zijn. Het betreft dan wegen, of soms zelfs bijna paden, die als privé weg gelden. Die tol geldt overigens niet voor fietsers. Die fjells zijn dikwijls wreed zwaar om er te komen en ze over te steken maar ik houd wel van die ruwe omgeving. Toch was ik ook wel blij toen ik er over was en ook toen ik terug tussen de bomen kwam, waar de wind wat minder speelde. In de nieuwe vallei was het gewoon echt mooi weer. Ik zocht er eerst de Ringebu staafkerk op alvorens een beetje verder de camping op te zoeken.
dannyc2018 