Het was vandaag best mooi weer maar de wind blijft me tarten. Voorbij Robe, waar ik mijn lunchbreak nam, ging het beter. Ik leek de wind er eerder in het voordeel te hebben en ook het asfalt liep er wat beter. Tot aan het slot, de laatste 6 Km, toen ik terug richting zee moest. Daar kreeg ik de wind weer op de neus en zag ik ook van over zee een grijze hemel naderen. Die grijze hemel naderde snel en de laatste 1,5 Km kreeg ik nog regen, ik deed er mijn regenjas niet meer voor aan maar werd op dat stukje toch nog behoorlijk nat. De plotse regen op een mooie was ook gespreksonderwerp in de receptie en later ook, onder de locals, in de supermarkt. Het scheelde niet veel maar ik bleef vandaag toch terug onder de 100 Km 🙂 .
Aangezien er weer een erg lange rit op het programma stond, begon ik er vanmorgen weer goed op tijd aan. Het er overigens geen best weer voor, de dag begon al eerder grijs en winderig en zou nog grijzer en winderiger worden. Bovendien was de wind gedraaid, de wind van gisteren had een handlanger kunnen zijn maar die van vandaag was dat zeker niet. Het werd me ook al vlug duidelijk dat ik het vandaag niet helemaal droog zou houden maar dat viel uiteindelijk nog best mee, af en toe waaide er wat nattigheid over maar niets om een regenjas voor aan te doen. Tegen de middag werd het grijs wat vriendelijker, en droger, en zou later ook stilletjes aan verdwijnen maar de wind was niet te vermurwen, die bleef stevig door doen. Een lange rit dus, zo’n 150 Km en allemaal over dezelfde weg. De rit was echter onontkoombaar, er was gewoon niets tussen Melingie en Kingston. Het “Salt Creek Cafe” was, na 60 Km, de enige mogelijkheid om te pauzeren. Ik ontmoette er ook 2 jonge Melbourners, één ervan kwam ik eergisteren al eens tegen. De gasten kamperen wild en zijn dus niet aan accommodaties gebonden. Mijn gids zag hier ook een mogelijkheid om te overnachten in een hostel maar online kon ik daar niets van terugvinden en dat risico heb ik dus niet genomen. Ik zag vandaag wel het gebouw maar de zaak was schijnbaar ook één van die covid slachtoffers, niet meer actief dus. Ik passeerde ook de streek van de “Pink Lakes”. Door algen in het water kleurt dit roos maar onder de grijze hemel van vandaag leek dat toch maar beperkt. Ik zag mogelijk ook niet het meest explicite van de meren, niet datgene waarnaar men vanuit Adelaide uitstappen organiseert. De laatste uren was het dikwijls echt “tsjolen” met vals plat en de wind pal op de neus. Vanaf nu zouden de ritten terug onder de grens van de 100 Km moeten blijven. Vannacht slaap ik weer in een park, mijn goedkoopste maar zeker niet de minste.
Het was vanmorgen weer een erg frisse start en mogelijk had het vannacht ook geregend, de omgeving leek nogal vochtig. Omdat er vandaag een nogal stevige rit op de menu stond, begon ik er wat vroeger aan. Ik was toch al wakker voor de wekker. Vandaag dus een rit rond Lake Alexandrina, een meer dat je overigens amper te zien krijgt onderweg, terwijl ik eigenlijk toch gehoopt had om de weg tussen meer en zee te kunnen nemen maar dat kon dus niet. Vroeger is het schijnbaar wel mogelijk geweest maar nu dus niet meer. Het scheelt wel zo’n 50 Km. Gelukkig stond tijdens die laatste 50 Km de wind wel in de rug, dat scheelt een slok op de borrel. Vandaag heb ik gewoon een kamer in een motel. Hier krijg ik het meer wel te zien, gezien ook de naam van het motel, maar hier heet het dan weer Lake Albert, terwijl ze eigenlijk gewoon één geheel zijn. Iets wat niet op mijn verwachtingslijstje voor Australië stond dat is de vos maar ze zijn hier dus toch, ik zag er nog een tweede maar die zat vlak naast de weg en verdween zodra ik naar mijn cameratas reikte. Morgen staat er een nog wat langere rit op het programma.
Vandaag weer een behoorlijk frisse en heldere dag maar wel weer met stevige wind, bovendien kwam die wind uit de verkeerde richting en was er deze keer geen terugweg om te recupereren 😉 . Vandaag begon ik echt richting Melbourne en Sydney te fietsen. Ik begon met over de berg te gaan, het eerste half uur was gewoon wreed. Verder bleef het weer op en af gaan en dus met overwegend tegenwind. Ik bereikte de kust terug bij Victor Harbour, vanwaar er een fietsroute richting mijn bestemming Goolwa liep. In Goolwa ging het eerst naar de toeristische dienst voor een infootje voor morgen. Er loopt vanuit Goolwa een op het zicht zeer interessante route naar mijn volgende bestemming maar ik wist niet of ik die wel kon of mocht nemen. Ze hadden geen goed nieuws voor mij, het kan en mag niet. Dat betekent dat ik morgen de langere omweg moet nemen en dus voor een zeer lange dag sta. Na de info ging het naar de supermarkt en dan op zoek naar mijn accommodatie. Ook vandaag overnacht ik weer in een park en weer een beetje anders. Wel mooi ruim en met alle faciliteiten. Hoewel het ook nog een behoorlijk groot park is had ik wel wat moeite om het te vinden.
Nog even een leuke van gisteravond: toen ik naar het sanitair ging, ik deel het sanitair van de camping, hupte er voor mijn neus een kleine kangoeroe over de camping 🙂 . Vanmorgen wel weer erg fris bij het opstaan maar onder een stralend blauwe hemel. Zo zou het ook gedurende de dag blijven, mooi blauw maar zonder erg warm te worden. Ik zou het grootste deel met lange mouwen fietsen en trok die bij aankomst in Penneshaw ook terug aan. Ik was wel blij dat ik ze voor die laatste klim wel al uitgedaan had. Zoals de rit naar Penneshaw eigenlijk eindigde in Cape Jervis, zo eindigde die naar Cape Jervis eigenlijk al in Penneshaw. Al moest ik deze keer aan de overkant wel nog een 3 Km fietsen maar die registreerde ik niet meer. Ik zag vandaag wel een paar andere fietsers, een lokaal koppel op de gravelfiets. Ik zag ook een auto wegwijzers aanbrengen, wegwijzers van het type die men bij ons ook wel eens gebruikt om een parcours aan te duiden. Toen ik in Penneshaw eerst nog ging lunchen, hoorde ik van enkele mensen dat ze met de volgende veerboot een 200tal fietsers verwachtten. Die zouden hier een week gaan rondtoeren. Dat leek me wel iets om te zien, 200 fietsers die van de boot kwamen, maar het werd een teleurstelling. De fietsen bleken in een vrachtwagen gezet voor de overtocht en al wat er van de boot kwam waren veel passagiers met een helm aan hun rugzakje 🙂 . Terwijl ik op die boot stond te wachten zag ik wel een groepje dolfijnen passeren 🙂 . Ik verblijf weer in een “park” maar wel met een beetje een upgrade tegenover de vorige 2.
Het weer is even echt niet plezant meer 😦 . Gisterenavond zetten de druppels uiteindelijk toch door, het viel vannacht met bakken uit de hemel. Vanmorgen was het koud, winderig, grijs en nat, niet meer de zware regen van vannacht maar wel nog echt nat. Dat weerhield me echter niet om een stevige daguitstap te maken. Ik hoopte dat het wel beter zou worden. Dat deed het uiteindelijk ook maar het zou nog wel 2 uur duren en dan spreken we nog niet van de wind. Die zou pas in de namiddag beter worden, toen ik hem op de terugweg in de rug kreeg 🙂 . De bestemming van vandaag was Seal Bay. Seal Bay is de thuis van een behoorlijke kolonie van “Australian Sea Lion”. De Australische zeeleeuw is een soort die inderdaad alleen in Australië voorkomt en behoorlijk onder druk staat, vroeger vanwege de jacht en nu vooral als “collatoral damage” bij de visvangst en vervuiling. Verder hebben ze een erg lange zwangerschap, 18 maanden, waardoor er een beperkt aantal geboortes zijn en staan ze zelf op de menu van vooral haaien en orca’s. Eén van de redenen waarom er hier nog een behoorlijke populatie is, zou zijn omdat de baai beschermd wordt door een rif waardoor de jagers er destijds niet bij konden komen met hun boten. Wanneer de zeeleeuwen zelf op jacht gaan kunnen ze makkelijk vier dagen weg blijven, ondertussen eventuele jongen alleen en zonder voedsel achterlatend. Als ze dan terug aan land komen is het dus echt om te rusten en eventuele jongen te zogen. Jagen doen ze individueel maar om te rusten kunnen ze schijnbaar wel wat gezelschap appreciëren 🙂 . Bij de begeleide, en betalende, wandelingen kan je ze, onder toezicht van een ranger, redelijk dicht benaderen. Een andere optie is de “boardwalk”, overigens ook betalend maar dan minder, maar dan blijf je toch wel op ruime afstand. Ik had geluk, toen ik aankwam in het center stond er net een groep klaar om te vertrekken en er was nog een plaats beschikbaar. Ik kon dus meteen aansluiten 🙂 .
Het was vandaag wat frisser, ik fietste met lange mouwen. Er vielen ook de hele tijd wel eens wat druppels maar die zetten nooit door, een regenjasje droeg ik dus niet. Ik fietste vandaag een eindje verder, naar de “hoofdstad” van het eiland. Ik was weer goed op tijd en deed dus eerst een rondje, onder andere langs de “old mulberry tree”. De old mulberry tree is de enige overlevende van een boomgaard die door de eerste Europese settlers aangelegd werd in 1836 en zou nog steeds vruchten dragen, al heb ik die niet gezien. Het is waarschijnlijk ook nog wel wat vroeg op het seizoen, uiteindelijk is het nog maar lente. Mijn accommodatie ligt een beetje buiten de stad en is weer een “park”, gisteren holiday en vandaag tourist 🙂 , deze keer wel in een cabin in plaats van een tent. De lokale overheid plaatste onderweg een verkeersbord voor mij alleen. Ik zag vandaag geen, levende, kangoeroes en al evenmin andere fietsers, ik alleen dus 🙂 .
Het was mooi om nog eens tussen de vogels te slapen, vogels die ik goed hoorde maar zelden zag en helemaal niet in beeld kreeg 😦 . Soms mis ik mijn zoomlens wel maar het is gewoon niet te doen om die op dit soort reizen mee te nemen. Vandaag maakte ik een daguitstap, een veel gematigder ritje dan gisteren maar toch wel weer met enkel pittige klimmetjes. Ook het weer was wat gematigder. Na de middag passeerde er een buitje maar toen was ik al even terug thuis. Mijn bestemming was Cape Willoughby en daarmee meteen ook de eerste vuurtoren van Australië. De oude vuurtorenwachtershuisjes doen nu dienst als een museumpje en 2 vakantiewoningen. Tijdens een wandelingetje, na het buitje, kreeg ik toch enkele van die vogels behoorlijk in beeld.
Gisteren schreef ik dat vandaag het echte werk zou beginnen en dat is zo ook wel gebleken. Het was vanmorgen in Adelaide weer grijs en winderig maar onderweg klaarde het dan vrij snel op en werd het warm, echt warm. De wind bleef wel maar die stond voor mij in de goede richting 🙂 . Dat zorgde dan wel eens voor een steuntje op de toch wel pittige klimmetjes buiten Adelaide. Op de laatste klim werd het echt wreed warm, er was ook nergens schaduw. Het doet dan deugd wanneer je eindelijk een benzinestationnetje tegenkomt. Hoe klein ook, bij een benzinestation hoort hier vrijwel altijd ook een winkeltje en dat kon ik wel even gebruiken. De rit eindigde eigenlijk in Cape Jervis, het stukje aan de overkant was niet te meten 😉 . Ik had eigenlijk, met toch wat reserve, geboekt voor de overtocht van 6 uur maar was nog net op tijd voor die van 3 uur en mocht zo toch direct aan boord. Het was eigenlijk niet de bedoeling maar ik kampeer dus toch op deze reis, al is de tent wel wat groter dan gebruikelijk 🙂 . Verder is het toch vrij veel geld voor vrij weinig service maar het was wat beschikbaar was. Covid heeft er in Australië schijnbaar toch stevig ingehakt en er lijken nogal wat zaken over de kop gegaan te zijn. Daarom zoek en boek ik toch maar op voorhand, momenteel zelfs al voor de rest van de maand.
Adelaide was vanmorgen weer grijs en eerder winderig maar ik begon de dag toch met een ochtendritje. Kwestie van de benen en de fiets nog eens te testen, morgen begint tenslotte eindelijk het echte werk. Het werd vandaag een ritje naar de zee. Ik kreeg al vlug wat nattigheid maar tegen dat ik aan zee kwam, was het droog en begon het enigszins op te klaren. Ik bereikte de zee in Glenelg, een behoorlijk populair kuststadje, en volgde dan de kust tot bij Exeter om daar Port Adelaide en de al bekende route terug naar de stad op te zoeken. Na de middag wandelde ik dan nog even door de stad. Het was ondertussen behoorlijk opgeklaard en warm.
dannyc2018 