Ik had dus een goede nacht in mijn ongeplande plaatsje. Dat zijn de zaken die dit soort reizen soms extra leuk maakt, wanneer je na een zware dag ergens ongepland terecht komt en dat dan zo bijzonder goed meevalt. Soms zit je ook wel eens aan het andere einde natuurlijk, met een wel geplande tegenvaller. Ik heb gisteren inderdaad mijn kleine handicap hersteld en beschik dus terug over 3 paar ogen 🙂 . Het is weer een stuk makkelijker en heeft vandaag al wel eens zijn nut bewezen. De wegen waren vandaag beduidend beter dan gisteren maar toch probeerden ze me wel weer het veld in te sturen. Ik besloot er weer niet in mee te gaan en besloot een ommetje te maken langs Kalocsa en zijn kathedraal. Voorbij Kalocsa minderde de kwaliteit van het wegdek wel weer. Bij Fajsz vond ik de route terug. Het bleek om nog steeds dezelfde dijk te gaan maar nu met een verharde toplaag, een goed verharde toplaag. Het werd ook vandaag weer een stevige rit maar deze keer was het omdat er eerder, na de lunch, gewoon geen overnachtingsmogelijkheid was. Ik vond hier eindelijk wel nog eens een plaats voor mijn tentje. Niet het mooiste plaatsje maar wel in orde en met ruim schaduw, niet onbelangrijk op een dag waarop de temperatuur over de 30° gaat. Het doet goed nog eens mijn tentje op te stellen, en te verluchten, en mijn potje te koken in open lucht, al is het maar voor één nachtje. Om één of andere reden deed ik het vandaag nog eens in 2 ritten, eentje voor de lunch en eentje erna.
De grote stad, Boedapest, verlaten ging voor een keer erg vlot. Geholpen natuurlijk door het feit dat ook ’s zondags de linkeroever autovrij is, ook nog een heel stuk de andere richting uit. Aan het einde daarvan vond ik op de gepaste moment ook nog de wegwijzers. Ik zij eerder al dat de wegwijzers best goed waren maar dat er soms wel wat onduidelijkheden waren, zoals bij het gestopte veer waar na 2,5 jaar nog steeds wegwijzers aanwezig waren. Vandaag waren de wegwijzers weer best goed maar op een bepaald moment gingen ze, ten opzichte van mijn routeboek, de compleet verkeerde richting uit maar ik had verder geen idee hoe het van daar dan wel verder moest. Het hielp daarbij niet dat ik al een paar dagen wat gehandicapt ben, ik ben al even een paar ogen kwijt 😉 . Ik heb in principe 3 paar 😉 . Het eerste paar zijn mijn ogen die de omgeving aanschouwen, het tweede paar zijn op het kaartje van mijn routeboek gericht en het derde paar kan op het schermpje van mijn GPS de vergelijking van het wegennet met het kaartje in mijn boek maken. Het is dat derde paar dat ik dus al even kwijt ben, tegen het einde van Slovakije liepen alle wegen plots dood op een wit vlak. Het is geen levenszaak maar het bemoeilijkt de zaken toch wel wat. Toen ik eindelijk mijn positie juist kon situeren, besloot ik de pijlen te laten wat ze zijn en mijn eigen weg te gaan. Ik heb daar toch wat overbodige kilometers gedaan. Bij Rackeve vond ik de pijlen terug, geen idee langs welke weg ze daar terechtgekomen zouden zijn maar ik zag er geen logische reden voor. Ik kreeg vandaag wel mijn portie van wreed slechte wegen en paden maar ik trok de grens bij het gras, daar verliet ik de route weer. Nu moet ik zeggen dat ik de route daar sowieso zou verlaten hebben om op zoek te gaan naar mijn camping maar ook zonder die reden zou ik dus voor de omweg gekozen hebben. Ik zou dus vannacht nog eens kamperen maar het mag blijkbaar niet zijn, de camping die ik ging zoeken … ze was nergens te vinden. Er zat dus niets anders op dan verder te gaan tot de volgende overnachtingsgelegenheid maar dat bleek ook niet zo simpel, het pension dat ik in het volgende plaatsje dacht te vinden dat was er ook niet. Blijven doorgaan dus, uiteindelijk zou ik er nog een 25 Km bovenop doen. Dat is toch een afstand die in de omstandigheden begint te tellen. Uiteindelijk werd alles wel goedgemaakt bij de aankomst. Ten eerste was er de ontvangst waarbij me direct een biertje of koffie aangeboden werd maar eerlijk gezegd kon ik op die moment alleen maar aan water denken, het kwam lekker fris en met een schijfje citroen 🙂 . Ten tweede kreeg ik hier voor 30€ geen mooi kamertje maar meteen een klein appartementje met keukenhoekje met waterkoker en kookplaat. Het was maar een enkelvoudige kookplaat maar ik kon er dus wel, zoals op camping, mijn eigen potje koken in plaats van nog 2 Km verder een restaurant op te zoeken. Nu zijn de prijzen hier sowieso wel wat gunstiger dan thuis maar 30€ voor dit is echt wel vrij extreem. De zomer begint hier op 1 juni 😉 , de temperatuur ging vandaag richting 30°. Ik denk dat ik mijn kleine handicap opgelost heb, ik zit hier rustig en heb stabiele wifi, maar zal dat pas morgen met zekerheid weten.
Ik heb me gisteren blijkbaar wat laten overdonderen door mijn eerste indruk terwijl dat niet echt nodig was, het viel allemaal nog best mee. Ik zal vandaag uiteraard wel niet alles gezien hebben maar toch een behoorlijk deel. Aan “de overkant” ben ik wel niet naar alle details gaan zoeken, één en ander bevindt zich daar “op den berg” en daar had ik de motivatie niet voor 🙂 . Wat wel klopte van mijn voorspelling van gisteren was dat ik veel te veel foto’s heb 🙂 . Mooi detail: de weg langs de linkeroever van de Donau, die gisteren bij het toekomen nog super druk was, is ’s zaterdags blijkbaar autovrij. Er werd gejogd, gefietst, … gelanglauft 🙂 . Het werd best wel warm vandaag.
De regen is gisteren achterwege gebleven maar de wind heeft aangehouden. Vanmorgen was hij wel weg. In Hongarije staat de route weer groot en duidelijk aangegeven. De rit begon over een behoorlijk drukke weg. Na 13 Km wou ik het veer naar de overkant nemen, om daar op rustigere wegen en paden verder te gaan, maar van dat veer was niets te zien. Al ruim 2,5 jaar niet meer, zo bleek na een korte speurtocht. Zat dus niets anders op dan op de drukke weg verder te gaan. Er hingen overigens nog wel bordjes van de route, tot zover de duidelijkheid van de markering dus 🙂 . Een eind verder, bij Visegrad ben ik dan toch nog overgestoken. Op dat veer was nog een Belgisch koppel. Zij fietsten van Wenen naar Boedapest op huurfietsen en met bagagetransport. Gisteren zag ik ook al iemand met hetzelfde labeltje aan de fiets. Aan de overkant was het inderdaad een stuk rustiger maar ik kwam er wel zowaar in de file te staan. Ik passeerde één van de plaatsjes schijnbaar net na schooltijd, ook op de fiets was er geen doorkomen aan. Bij Vacs parkeerde ik even mijn fiets om er wat rond te wandelen, best een interessant stadje. Het is hier, en eigenlijk ook al wel in Slovakije, een stuk lastiger om ’s middags wat te eten. IJskreem en taart zoveel je wil en ook alle soorten hotdogs, hamburgers, pizza’s, kebabs, … vind je langs alle kanten maar een gewoon broodje kaas? Ik leerde vandaag wel het woord voor pannenkoek, dat vind ik wel nog te doen, en in Vacs vond ik zowaar toch een broodje met kip en kaas. De laatste kilometers richting Boedapest gingen langs een erg onaangename weg maar Boedapest binnenrijden was dan weer wel best te mooi. Ik kreeg ook al een eerste indruk van de stad: ze is gigantisch groot, ook al omdat ze zich langs beide kanten van de rivier uitstrekt. Ik ga morgen zeker de helft niet zien en toch weer veel te veel foto’s hebben 🙂 .
Vandaag geen mooi fietsweer met overwegend wolken en een stevige wind. Die wind stond ook niet zomaar meer in het voordeel, af en toe wel eens maar meestal in de flank en ook wel eens op de kop. Bij het naderen van Sturovo zag ik een grote kathedraal, waar ik wel eens langs zou gaan, maar het bleek al die van Esztergom, Hongarije, te zijn. Hier kon en wou ik nog wel eens kamperen, in Hongarije blijken er wel weer campings te zijn, maar vanwege het weer, die stevige wind en ondertussen dikwijls erg dreigende wolken, besloot ik dat toch maar niet te doen voor dat ene nachtje. Morgen Boedapest en dan zit ik sowieso weer in hostel. Ik ging dus maar weer op zoek naar een pension, of hier een pansio. Vanwege de stevige kruiswind besloot ik overigens ook om de brug met de fiets aan de hand over te steken, ik had er geen aangenaam gevoel bij om er gewoon over te fietsen. Ik moet vanaf nu ook met wisselkoersen rekenen om te weten hoeveel iets kost.
Ik ben nog altijd niet helemaal wijs uit de situatie van mijn overnachting van gisteren. Het was Hotel Kormoran en is nu Campus River Academy, die schijnbaar opleidingen voor zoetwatermatrozen geven. Het hotel is dus niet meer maar er verbleven wel meerdere gasten, River Academy is het wel maar ik zag geen enkele kandidaat zoetwatermatroos 🙂 . Omdat er, op uitzondering van de kamers dus, verder niets beschikbaar was, ging ik wat verderop om te eten in Restaurant Olym Pic, het buffet restaurant van het Olympic Training Center Slovakia. Er is ook een hotel aan verbonden maar ik vrees dat dat wat boven mijn prijsklasse ligt. Het avondbuffet bood wel goed waarde voor het geld. Ik keerde vanmorgen ook nog eens terug om te ontbijten, dat vond ik wat duurder maar het was wel het meest uitgebreide ontbijt dat ik had in een heel lange tijd. De mensen die ik aan het ontbijt zag, vrij vroeg gisteravond zat ik nog alleen, leken me eerder van het BoBo type dan de actieve sporter maar de nationale volleybalsters waren er wel voor een trainingsstage. Er hing ook ergens één van Sagan’s wereldkampioentruien tegen de muur. Na dat uitgebreid ontbijt ging het terug naar de dijk langs de Donau, nog steeds met de wind in de goeie richting. Makkelijker wordt fietsen niet: extreem vlak, goed asfalt en de wind van achter 🙂 . Ik week wel eens af van die dijk in een poging om wat meer van Slovakije te zien dan Bratislava, de Donau en het olympisch trainingscenter. Blijkt dat er op het platte land in Slovakije niet zo echt veel te zien is, buiten wat wildlife af en toe 🙂 . Zo bereikte ik vandaag mijn bestemming van gisteren. Ook hier zit ik op een kamer, campings blijken niet dik gezaaid te zijn in Slovakije. Het pension waar ik aanvankelijk voor wou kiezen was volzet maar er is hier wel meer keuze, derde keer was de goeie keer 🙂 . Komarno is duidelijk een stadje met geschiedenis. Aan de overkant ligt zijn Hongaarse tegenpool Komaron, waarschijnlijk met een samenlopende geschiedenis. Beiden hebben alvast een stevige oude vestiging.
Ik had gisteren geluk dat ik de gewoonte heb van vroeg aan mijn bezoeken te beginnen, in de loop van de namiddag begonnen er pittige buien over te trekken. Ook vannacht, omstreeks 4 uur, hoorde ik het nog stevig regenen maar toen ik opstond was het droog. De dag begon overwegend bewolkt, met af en toe nog wat dreiging, maar het zou snel beginnen opklaren. Het begin was weer even lastig toen ik tussen de grote wegen en de haven toestanden door moest navigeren om op de juiste weg te komen. Ik zag ook nergens aanwijzingen dus moest het op basis van routeboek en GPS-scherm gebeuren. Al bij al ging het wel vlotjes. Aan de rand van de stad zag ik dan toch een bordje maar het blijkt niet zozeer om richtingaanwijzers te gaan dan wel om bordjes die bevestigen dat je op de route zit 🙂 . Ik weet nu ook meteen wat de EuroVelo 6 precies inhoud. Ik had al een hele tijd door dat die samenliep met de Donauradweg maar wist niet precies waar hij begon of eindigde. Helemaal weet ik het nog niet maar hij gaat dus van Atlantische Zee naar Zwarte Zee. Lijkt me ook een mooie rit maar, met mijn principe van in Europa thuis te beginnen en te eindigen, misschien net te veel van het goede 🙂 . Eens ik Bratislava helemaal achter me gelaten had werd het helemaal gemakkelijk. Gewoon dezelfde fietsweg langs de Donau blijven volgen, met de wind in de goede richting 🙂 . De Donau ging wel meestal schuil achter de bomen. Na bijna 30 Km merkte ik plots een detail op, ik was mijn voortassen vergeten op te laden. Bij mijn normale routine is mijn achter boventas de laatste die ik oplaad maar vanmorgen liep dat even anders en dat was ik na het laden van die boventas schijnbaar al vergeten en dus dacht ik dat ik klaar voor vertrek was. Zat dus niet anders op dan terugkeren voor die achtergebleven tassen, met de wind uit de verkeerde richting nu 😦 . Zo merkte ik meteen het verschil 😉 . Mijn tassen stonden nog precies waar ik ze achtergelaten had, waarschijnlijk had nog niemand iets mis opgemerkt 🙂 . Na dat ik eerst nog even bij de bakker halt hield voor koffie en koek, kon ik dus terug op weg. Terug met de wind in de goede richting maar ik had ondertussen toch een tandje teruggeschakeld 🙂 . Mijn oorspronkelijk voorziene doel bereiken was ondertussen geen optie meer maar even voor mijn keerpunt had ik een aanwijzing gezien naar een hotel en dat leek me dan uiteindelijk wel een geschikte afstand. Het hotel blijkt ondertussen eigenlijk geen hotel meer te zijn maar naar een school omgevormd, ik veronderstel iets in toerisme. Ze bieden wel nog kamers aan, mooie kamers, maar verder is er niets meer. Omdat ik er vanmorgen vroeg aan begonnen was, er stond normaal een erg lange rit op het programma, en de wind meestal goed stond, en ik op het stuk tussenin gewoon stevig doorgefietst heb, was het toch nog een erg vroege stop, wat tijdstip betreft, maar de gelegenheid was er en om tot aan het einde gaan was dus sowieso geen optie meer.
Ik had het gisteren nog niet als dusdanig vermeld maar ook hier nam ik uiteraard een dag om de stad te bezoeken. Bratislava heeft allicht niet de grandeur van Wenen maar is zeker ook een bezoek waard. Ik had alvast weer het probleem om tot een aanvaardbare fotoselectie te komen … en ben er dus weer niet in geslaagd, ik eindigde zelfs met nog enkele extra tegenover Wenen. Nogmaals dat een bezoek dus zeker de moeite is.
Vandaag was het prachtig fietsweer. Een rit van Wenen naar Bratislava is op zich eerder kort. Ik begon echter met eerst nog even de andere kant op te rijden, naar Schloss Schönbrunn. Dat lag wat ver uit de weg om gisteren te doen maar het leek me toch de moeite om zo Wenen af te sluiten en dat was het ook, echte liefhebbers kunnen waarschijnlijk hier alleen al een dagje vullen 🙂 . Verder was vertrekken uit Wenen een stuk makkelijker dan aankomen maar toch weer net niet zo makkelijk als ik gedacht had. Toen ik eindelijk terug de Donau bereikte, daarvoor fietste ik zoals gepland langs het Donaukanaal dat dichter langs het centrum van Wenen ligt, besloot ik eens op mijn routeboek te checken hou het verder ging. Bleek dat ik gisteren niet goed opgelet had bij de voorbereiding, ik had bij vertrek rechtstreeks naar de Donau moeten fietsen en deze oversteken om langs de andere oever verder te gaan. Ik was dus voor even op mezelf aangewezen. Aanvankelijk ging dat erg goed, tot ik besloot om de grote weg te verlaten en het weggetje langs het water te volgen. Dat weggetje werd een gravelpad maar dat was nog geen probleem, dat had ik al wel meer gehad. Dit pad werd echter alsmaar slechter tot ik me volledig vastreed in het bos, het weggetje – gravelpad – karrenspoor – bospaadje was dus doodlopend en ik mocht kilometers terugkeren. Ik was langs die route verschillende mensen tegengekomen die er een stekje hadden, je zou denken dat er wel eentje me zou verwittigd hebben over het doodlopende pad. Ik dacht dat Oostenrijkers sympathieker waren 😉 . Er waren nog wat alternatieve mogelijkheden maar ik had ondertussen genoeg van het avontuur en keerde terug naar de weg. Later zag ik op Strava dat ook deze alternatieven allemaal dood liepen op een beekje zonder brug. Het avontuur zat er echter nog niet helemaal op. Die weg bleek langs de luchthaven te passeren en ik moest me een weg tussen parkings en andere toestanden door navigeren. Al bij al ging dat wel best goed. Mijn eerder kortere rit groeide zo wel uit tot een behoorlijk stevige rit. Gelukkig was mijn hostel in Bratislava wat gemakkelijker te vinden dan dat in Wenen 🙂 . Tijdens al dat gedoe had ik wel geen zin om foto’s te nemen, uiteindelijk zou de volgende foto pas bij het naderen van Bratislava komen. Om te sluiten nog even opmerken hoe en waar Wenen zich situeert. Bij het verlaten van Wenen zag ik, boven de ringweg langs mij, een bord met richtingsaanwijzingen naar plaatsen in Slovakije, Hongarije, Tsjechië, Slovenië, Italië en Duitsland. Allemaal samen op één bord 🙂 .
Het voordeel van gisteren dat kleine straatje te zoeken, was dat het dicht bij het centrum lag. Ik moest dus vandaag mijn fiets niet nemen. Er was nog een alternatieve herberg, die zeer waarschijnlijk makkelijker te bereiken zou geweest zijn, maar die lag nogal wat van het centrum verwijderd. Ik zou dan vandaag dus de fiets of de tram hebben moeten nemen. Wenen is gigantisch. Je treft er natuurlijk een massa historische gebouwen en paleizen maar eigenlijk straalt elke straat wel geschiedenis uit. De echte liefhebber kan hier makkelijk een paar dagen vullen, zeker als hij ook nog een aantal van de museums gaat bezoeken, maar voor mij was één dag wel genoeg. Ik zal wel één en ander gemist hebben met mijn ongeorganiseerde manier van bezoeken maar was zo toch ook al onder de indruk. Het moeilijkste was vandaag de fotoselectie maken. Ik heb mijn best gedaan maar ze is toch nog te groot gebleven.
dannyc2018 