Van de sluitingsplechtigheid van vorige week kon geen sprake zijn maar een daguitstapje met broer en moeder ging vandaag wel. We gingen op de eerste plaats om enkele zaken weg te brengen en mijn post op te halen maar maakten ook een wandelingetje langs de vesten, waarbij ik mij wel nog in de rolstoel liet rondrijden. Binnenshuis kan ik mezelf wel goed te behelpen maar een wandeling van goed 3 kilometer is met mijn laars wel wat onpraktisch. Voor een foto was ik bij de ijsvogel net te laat maar ik ben wel blij dat ik hem mijn broer tenminste kon aanwijzen, zodat die nu zeker weet dat ik die foto’s niet zomaar “fabriceer” 😉 .

Ik was vorige week niet zo blij met de nieuwe röntgenfoto, er leek weinig vordering op te zien te zijn. Dat de specialist wel een verwijderbare “laars” en geen nieuwe afspraak voorschreef, stemde dan wel weer een beetje optimistischer. Ondertussen heb ik ook zelf wel het gevoel dat er wat beterschap is. Het is nog niet voorbij maar er lijkt wel wat licht aan het einde van de tunnel te verschijnen.
Van een wandeling kan nog geen sprake zijn maar ik zag toch een mogelijkheid voor wat beweging. Er staat hier nog een “hometrainer” en daar kan, met de enkel stevig ingesnoerd in de laars, af en toe toch al wat op gefietst worden. Druk levert dat sowieso toch niet op en het zorgt toch wel voor wat bloedcirculatie.
Ook kom ik al wel eens buiten. Ik neem dan een stoel en zet me met zicht op de tuin neer, eventueel onder een afdakje. Veel spectaculairs is er natuurlijk niet te zien maar het is wel telkens even buiten zijn en een mooie afwisseling voor het “kastje kijken” 🙂 .
Morgen is er een sluitingsplechtigheid in de Kazerne in Ieper. Met bijna 22 jaar dienst heb ik daar toch een behoorlijk hoofdstuk van mijn leven geschreven. Toen ik mijn geplande reis moest annuleren, schreef ik me dan ook in voor deze plechtigheid. Ik had toen nog het optimistische idee dat ik daar dan al wel weer klaar voor zou zijn maar dat blijkt dus niet het geval, ik ben toch nog niet voldoende mobiel daarvoor 😦 .

De afgelopen dagen heb ik onder andere gevuld met het virtueel herdoen van enkele reizen, aan de hand van foto’s (op www.pbase.com/dannyc) maar ook met het herlezen van mijn allereerste blog (www.bloggen.be/dannyc).
Vandaag mocht ik weer naar het hospitaal voor een nieuwe controle. Helemaal goed was het nog niet maar er was wel beterschap, ik ben tenminste van het gips verlost. In de plaats kreeg ik een “boot” waarop ik tenminste mag steunen en die ik mag uitdoen om te slapen en te wassen. Dat laatste was ook het eerste dat ik deed nadat ik thuis kwam, een bad nemen. Dat voelde best goed, na 6 weken van kattenwasjes met een kom water. Verder kan ik nu dus vrij bewegen thuis maar gaan wandelen werd me nog afgeraden. Ik ben dus nog even aan thuis in de Kempen gebonden, Ieper moet nog even wachten. Over 3 weken mag de “boot” weg en dan word ik in principe niet meer voor een controle verwacht, definitief vrij dus.

Officieel worden de dagen nog steeds korter maar de mijne worden steeds langer 😉 . De eerste week had ik nog mijn foto’s om te bewerken en te selecteren maar dat is ook alweer een tijdje gedaan (https://pbase.com/dannyc/root&page=4) . Ondertussen bestaan mijn dagen dus uit wat TV, wat cijferpuzzels (sudoku en tectonic) en vooral veel platliggen.
Vrijdag zijn we er wel even uit geweest. Mijn broer werkt al een tijdje 4/5, vrijdag niet, en dus maakten we van de gelegenheid om, met moeder en tante, een ijsje te gaan eten bij het IJsloeberke in Tielen.
Moeder had ook al wel eens een tochtje met de rolstoel voorgesteld maar mij laten rondduwen door een 89 jarige vond ik toch wat beneden mijn waardigheid. Waar ik wel stilaan zin in kreeg was om mezelf rond te rijden in de rolstoel, met af en toe een steuntje van moeder bij eventuele hindernissen. Vandaag leek daarvoor een goede gelegenheid. Onze rolstoel bleek echter niet echt geschikt om zelf rond te rijden, het is niet bepaald een sportstoel en blijkt ook een duidelijk afwijking naar rechts te hebben. Ik heb me uiteindelijk dus toch moeten laten rondrijden. Het was goed om even buiten te zijn maar verder had ik er zelf weinig aan. Onze timing bleek niet zo goed, we troffen de enige bui van de dag. Gelukkig was ik wel zo vooruitziend geweest om een plastic zak mee te nemen om eventueel mijn gips te beschermen, die mag tenslotte niet nat worden.
Normaal had ik vandaag overigens in het vliegtuig naar Bangkok moeten zitten om van daar naar Saigon te fietsen. Dat is dus voor onbepaalde tijd uitgesteld.

https://www.strava.com/activities/10222755114

Donderdag ben ik met mijn broer even naar Ieper geweest om een en ander te regelen bij de verzekering. Ik dacht om ook even bij mij naar boven te gaan maar dat heb ik na 5-6 treden opgegeven, het was echt niet te doen.
Deze namiddag zijn we dan naar het ziekenhuis in Herentals geweest voor een follow-up. Ik had gehoopt op minstens een “stapgips” maar het verdikt kwam op nog 4 weken “rustgips”, waarop ik niet mag steunen dus. Dat betekent dus ook nog 4 weken als gehandicapte bij moeder op hotel.

Het leven is momenteel erg vermoeiend. Ik doe niet zo veel maar wat ik doe is, op 1 been en 2 krukken, dus wel allemaal erg vermoeiend. Niets is eenvoudig en alles is sport 😉 . Verder is een hele dag in een zetel liggen en verzorgd moeten worden door je 89 jarige moeder ook niet zo prettig, eigenlijk hoort dat andersom te zijn 🙂 . Gelukkig zijn tenminste de weersomstandigheden er niet naar om veel buiten te komen.
Vandaag was er wel even een onderbreking in de sleur met een deelname aan het jaarlijkse eetfestijn ten voordele van het Vorselaars Wielercomité en een bezoekje aan het kerkhof. Dat ging met behulp van de rolstoel die mijn vader nog diende, net zoals ik momenteel in zijn ziektebed slaap.
Ik maakte zondag ook nog een première. De bloedverdunner die ik moet nemen komt in de vorm van een spuit en dus zette ik zondag mijn eerste spuit. Diabetici zijn dit gewoon maar ik vond die eerste keer toch wat bangelijk.

De dag begon al vroeg met een rit naar Johannesburg. Daar was nog tijd voor een bezoek aan het Apartheidsmuseum, alvorens verder te gaan naar de luchthaven, maar daar heb ik voor gepast. Ik hield het bij een bezoek aan de cafetaria, met behulp van een rolstoel.
Op de luchthaven werd de groep gesplitst over verschillende vluchten naar verschillende bestemmingen, het werd dus beetje bij beetje afscheid nemen. Voor mij was er door het reisbureau “assistence” geregeld voor mijn terugvlucht, gelukkig want zonder die vooraf geboekte ondersteuning was ik er mogelijk niet geraakt. Het reizen als “gehandicapte” was dus ook wel een ervaring maar wel eentje die ik liever overgeslagen had. Het meest opvallende was het instappen op de vlucht naar Brussel in Londen Heathrow. Het was een vlucht waarbij het vliegtuig op de tarmac staat en je dus met de bus van de gate naar het vliegtuig gaat om dan via de trap in te stijgen. Dat was in mijn conditie niet aan de orde. Ik werd dus met een liftvoertuig naar het vliegtuig gereden en omhoog gebracht aan de andere zijde van het vliegtuig, waar de chauffeur op de andere deur moest kloppen om mij binnen te laten.
Het originele plan was om met de trein naar Ieper te rijden en dan morgen voor een paar dagen bij moeder op bezoek te gaan. Alleen op een studio op de derde verdieping, zonder lift, was echter ook weer geen optie. Ik werd in Zaventem dus opgewacht door broer en zijn vriendin om mij voor onbepaalde tijd naar Vorselaar te brengen, daar kan ik de volgende dagen voor alles op het gelijkvloers terecht.
Onderweg naar huis gingen we wel eerst nog even langs de spoed in het ziekenhuis in Herentals, om mijn been nog eens te laten checken. Ook al omdat de verpleegsters in onze groep, die mij donderdag ook al verzorgden, opgemerkt hadden dat ik bij een dergelijk gips eigenlijk bloedverdunners zou moeten nemen om een mogelijke trombose te voorkomen, bloedverdunners die ik niet voorgeschreven gekregen had.
De receptioniste op de spoeddienst was niet van de vriendelijkste soort en vond dat de dienst er niet was voor een “second opinion” en dat ik dus maar een afspraak moest maken voor maandag. De spoedarts moet echter wat van mijn verhaal opgevangen hebben en was bijna nog voor ons buiten om ons toch terug naar binnen te sturen om de zaak even te bekijken. Ik was dan ook blij, de receptioniste waarschijnlijk iets minder, dat de eerste persoon waarbij ik daar terecht kwam zei dat ik er goed aan gedaan had om direct langs te komen, precies vanwege die ontbrekende bloedverdunners. Er werden ook nieuwe x-rays maakt, die bevestigden dat het een “zuivere” breuk was en dat er geen chirurgie aan te pas zou moeten komen. Ook werd er een nieuwe gips aangelegd en dus bloedverdunners voorgeschreven. Over 10 dagen zal er dan een eerste folow-up volgen.
De blog zal de volgende dagen, en weken, dus ook op een wat lager pijl staan.

Op onze laatste volledige dag maakten we een wandeling, op de Drakensberg. Daarbij ging het dan om het grotere overzicht en de kleinere details.
De wandeling verliep voor mij uiteindelijk niet helemaal goed. Even voor ons keerpunt schoof mijn rechtervoet uit op wat los grint/stof bovenop de harde ondergrond terwijl er onder mijn linkervoet schijnbaar geen stof was. Het gevolg was zo’n beetje een spreidstand waarbij een luide krak te horen was, die ook door enkele mensen op een paar meter afstand gehoord werd. In onze groep zitten ook enkele medereizigers met enige medische kennis en o.a. verbindingsmateriaal. Met een stevig ingepakte enkel raakte ik nog wel op eigen kracht terug beneden maar helemaal pijnloos was dat niet. Het was echter vooral vanwege de luide krak dat we besloten om toch maar naar een hospitaal te gaan voor x-rays en daar bleek dat ik een breuk in mijn had opgelopen, een beetje boven de enkel. Ik zit nu dus in een “half-gips” om de zaak te stabiliseren. Het zou wel om een “clean break” gaan.
Daarmee zit de reis er zo’n beetje op. Als fietsreis vond ik ze niet echt uitzonderlijk, en ze liep voor mij een beetje met een domper af, maar voor de fotograaf was ze fantastisch.
Het was ook mooi om de solidariteit van mijn medereizigers in de moeilijke momenten te mogen ervaren, als ook de grote inzet van de organisatie “op de grond en het bureel”.

Vanmorgen weer een lange transfer alvorens onze laatste rit te beginnen. Deze keer ging de rit wel overwegend bergop en ze liep meteen verder tot ons laatste hotel, waar we 2 nachten blijven. Het fietsen zit er dus op en de reis nadert snel zijn einde. Een erg kort reisje voor mijn doen dus 🙂 .
Ik raakte vandaag op een bepaald moment in mijn eentje een heel eind voorop maar wachten was nog nooit zo aangenaam, ik stuitte op een broedkolonie ibissen en koereigers en het was leuk om deze een tijd lang rustig te aanschouwen.

We begonnen vandaag met een lange bustransfer. De afstanden in Zuid Afrika zijn groot, te groot om met een groep te overbruggen.
We begonnen weer te fietsen boven op een pas en gingen dus weer overwegend naar beneden. Dat betekent echter niet dat er helemaal niet moet geklommen worden, er zat nogal eens een heuveltje tussen. We fietsten door een mooie omgeving maar wel wat minder spectaculair, er zijn dus een keer weinig foto’s.
Pietermaritzburg is een behoorlijk grote stad maar we logeren duidelijk in de betere buurt, met grote villa’s met stevige muren eromheen. Ook de villa waar we overnachten is een klein paleisje, duidelijk wat hoger dan de gemiddelde standaard die ik gewoon ben 🙂 .
Eten deden we vanavond in zeer waarschijnlijk het luidruchtigste restaurant waar ik ooit was.