Sinds 1 juli 2018 ben ik een jong gepensioneerd ex-militair, vandaar de 2018 in de titel.
Sindsdien vul ik mijn dagen met fietsen, wandelen, reizen en fotografie, liefst in combinatie met elkaar.
Ik had reeds een blog lopen maar ben daar schijnbaar op de limieten gelopen.
Wat vooraf ging: www.bloggen.be/dannyc2018
Vandaag begonnen met een ochtendwandeling, voor de regen zou komen. Ik was ook maar net voor de eerste druppels terug thuis. Ik ging nog eens naar de Verdronken Weide maar dan op een andere manier en met vooral een langere terugweg, langs het Bijlanderpad en de Komense Vaart tot aan het Ieperleekanaal. Hier en daar lopen de vogels toch nog over het water š .
Tegen de middag klaarde het mooi op maar rukwinden tot 60 KmH leek me toch wat veel voor een aangename rit en dus werd het weer een wandeling, de klassieke langs de Verdronken Weide en Vesten. Rond de Verdronken Weide is altijd wel wat te zien, de ene keer al wat meer en interessanter dan de andere keer maar altijd wel iets. De tafeleend en pijlstaart waren vandaag, voor mij en voor zover ik me herinner, nieuwe waarnemingen. Vooral de pijlstaart vond ik wel mooi. Het was leuk om terug te kunnen wandelen zonder tussenin over ijs te moeten schaatsen maar in de plaats daarvan was het nu wel af en toe in de modder schaatsen š .
Vandaag ging het weer wat verder. Het ging dus nog eens naar de Palingbeek en ik ging er ook al wat verder in het bos. Het was ook nodig vandaag, het was aan het einde van die extra lus dat ik deze keer reeĆ«n zag š . De dooi maakte het op sommige plaatsen al wat vettig maar op andere plaatsen, waar de sneeuw steviger tot ijs aangereden was, bleef het toch nog wat glad. Vooral het asfaltweggetje richting Palingbeek was precair, wat het daar trouwens altijd wel is in gelijke omstandigheden. Ik zag er ook een paar wielertoeristen het zekere voor het onzekere nemen en terug naar de grote weg draaien maar te voet was het nog net te doen.
Vandaag hield ik het wat korter met de gewone wandeling rond de Verdronken Weide. Met een wat minder stralende zon en een toch wel wat snijdend windje voelde het vandaag een stuk kouder dan dat het de afgelopen dagen deed. Ook de Verdronken Weide leek me veel meer dicht bevroren dan donderdag nog.
Vandaag kon het weer wat vroeger en dus ook wat verder. De hoofdvogel van vandaag is de putter of distelvink. Ik kreeg ze al wel eens eerder in beeld maar nog nooit zo mooi zuiver š .
Het was wat later dan gemiddeld maar ik zag uiteindelijk toch een kans voor een wandelingetje. Je kan tenslotte niet alle jaren meer door de sneeuw wandelen š .
Ook vandaag was het weer erg frisjes maar de wolken waren weg en de wind een stuk minder, en ik had niet het idee dat de weg ergens glad zou zijn, dus maakte ik deze keer wel nog eens een ritje. Ik reed eigenlijk in een grote lus rond de Abdij van West Vleteren.
Vanmorgen was er nog veel twijfel, wel koud maar ook mooi, maar na de middag zorgden wolken en wind er toch voor dat ik maar weer voor een wandeling koos, de klassieke Verdronken Weide.
Na een echt vochtige ochtend hield ik het vanmiddag bij een klein wandelingetje, voor het weer terug echt vochtig werd. Ik werd bij mijn wandeling wel wat āgehinderdā door een veldloop.