Gisterenvoormiddag, om 9u30, op mijn laatste bus gestapt en er vanmorgen, om 6u, uiteindelijk ook definitief terug afgestapt. De lange busritten zitten er dus op.
Het werd al snel stevig bewolkt in de woestijn. Je zult zomaar de halve wereld rondvliegen, een dagje Uluru boeken en net dan die regendag treffen 😦 .
Tegen 7 uur was ik bij mijn hostel. Het is zo ver niet, integendeel, maar omdat het zo vroeg was besloot ik om tenminste in het busstation te wachten tot het licht werd. Ik ging dan de hostel binnen met de bedoeling om mijn bagage in storage te plaatsen en later terug te komen om in te checken. Mijn bed was echter al vrij en ze hebben me dan maar meteen ingecheckt, zo was ik dus meteen op mijn gemak. Mijn fiets stond nog netjes op zijn plaats, ook wat dat betreft was ik dus meteen op mijn gemak.
Tegen de middag ging ik wel even iets eten en wat inkopen doen maar verder was ik, na de stevige verplaatsing van de voorbije 24 uren, weinig actief. Verder hield ik me bezig met het wat verder plannen, van deze reis maar potentieel ook de eerste stap gezet voor een volgend, korter, reisje 🙂 . Dat gaat tegenwoordig allemaal ook vanop afstand natuurlijk 🙂 .

Origineel had ik voor vandaag nog een daguitstap naar de West MacDonnel Ranges geboekt maar die werd gecanceld bij gebrek aan deelnemers. Ik ging maandag nog langs bij het toeristen informatiebureau om te zien of er misschien een alternatief was, met een andere operator of een andere bestemming, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik kreeg er ook te horen dat het seizoen zo stilaan ten einde liep en er niet zoveel meer in de aanbieding was, iets wat ik later nog wel eens hier en daar hoorde. “The Red Centre” is dus duidelijk geen zomerbestemming 😉 en dat kan ik ondertussen ook best begrijpen. Het is momenteel te vergelijken met april bij ons en wanneer ik dan de huidige temperaturen voel, dan begrijp ik dus dat je verderop in de zomer niet veel meer aan toerisme doet. Als ik aan mijn originele plan, Sydney naar Adelaide, vastgehouden had dan zou ik hier waarschijnlijk niet te veel meer kunnen uitsteken hebben.
Bij gebrek aan uitstap besloot ik dan maar, langs de “rivier”, naar de oude telegraafpost te wandelen. In de rivier staat echter alleen bij echt recente regen water. Onder de rivier zou schijnbaar wel zitten, het water zou sneller in de grond zakken dan wegstromen.
De oude telegraafpost is het prille begin van Alice Springs. In 1870 begon men met het aanleggen van een telegraaflijn tussen Adelaide en Darwin. Daarbij stuitte men hier op een bron en dus vond men het een goed idee om hier een tussenpost te plaatsen. Die post werd Alice Springs genoemd naar de vrouw van de toezichthouder op de aanleg van de lijn en de bron die men hier vond. In 1933 werd het in de buurt gevormde Stuart Town ook naar Alice Springs hernoemd. Alice is overigens nooit in Springs geweest 🙂 .
De wandeling bleek boven verwachting interessant, ten eerste door de omgeving maar ook omdat ik er mijn eerste kangoeroes in beeld kon brengen. Het leken me 2 verschillende soorten, een kleinere soort op de rotsen en een grotere op de vlakte, maar ik kon niet uitvinden welke het precies zijn. Ondanks de droge omgeving blijken er ook nog ijsvogels in de omgeving te zijn. Laat je trouwens niet misleiden door het “ijs” in de naam, de vogel heeft helemaal niets met ijs maar dat is weer een heel ander verhaal. Met water heeft hij normaal wel te doen maar deze dus niet noodzakelijk. Het zou gaan om de Sacred Kingfisher, kingfisher is de Engelse benaming van de ijsvogel, die ook kan overleven op insecten en kleine reptielen.
Zo bleek de gecancelde uitstap uiteindelijk eerder een zegen. De West MacDonnell Ranges zullen ongetwijfeld erg mooi zijn maar dat vond ik van deze omgeving ook en ik twijfel er sterk aan dat ik daar kangoeroes zou gezien hebben. Bovendien leverde het, na 5 dagen, eens een dagje zonder bus op 🙂 .
Voor de terugweg naar de stad vond ik bij de telegraafpost een alternatieve route. De wandelroutes zijn trouwens allemaal degelijk gemarkeerd, elk met zijn eigen kleur. De laatste halte van mijn wandeling was Anzac Hill, met monument en uitzicht over de stad.
Na de middag bracht ik met minder inspannende zaken door zoals de was en de laptop.
Met de omgeving en de kangoeroes en vogels kwam ik alweer op 45 foto’s en daar heb ik nog stevig moeten selecteren.

https://www.strava.com/activities/12625963305

Ook vandaag weer een vroege start, om 5 uur, deze keer voor de zonsopgang. Het was rond die tijd erg druk met vertrekkende bussen. Ik was zoals gewoonlijk goed op tijd, ik moest voor vertrek ook eerst nog uitchecken, en zag er op een half uur toch wel een stuk of 8 vertrekken. Allemaal vertrokken ze voor een verschillende tour of touroperator, al namen ze er waarschijnlijk op dit tijdstip wel allemaal de zonsopgang bij.
Ons doel, na de zonsopgang, was Kata Tjuta of de Olgas, de laatste van de 3 bergen in de streek. Fooluru, officieel Artilla of Mount Conner, is een geval apart, en een paar miljoen jaar ouder, maar Uluru en Kata Tjuta zijn aan elkaar verbonden. Van de 3 uitstappen was deze toch wel de minste maar meteen ook de kortste. Het leek me dat dit programma speciaal samengesteld was om nog in een voormiddag te kunnen doen, voordat mensen in de namiddag dan hun reis naar andere oorden verderzetten. Alle vluchten, en één bus, lijken omstreeks de middag te vertrekken. Voor mij volgde om 12u45 dus weer de lange rit terug naar Alice Springs. Ik geloof niet dat ik op zo’n korte tijd al zo veel op de bus gezeten heb en zaterdag begint er nog een heel lange rit, die pas zondag zal eindigen.

Vandaag een vroege start, om 4u15, en weer een stevige busrit van een kleine 3 uur. In het hart van Australië ga je pas beseffen wat afstand betekent 😉 . Gelukkig kunnen ze hier behoorlijk zeker de reistijd bepalen, files of opstoppingen zijn hier waarschijnlijk totaal onbekend. Dat maakt het wel makkelijker om een timing te houden. Het was echter niet die stevige rit op zich dat de oorzaak was van die vroege start. Het doel van vandaag was Watarrka, of Kings Canyon, waar we de Kings Canyon Rim Walk zouden doen. Dat is een wandeling van 6 Km over de rand van de canyon, van noord naar zuid, waarvoor 3 à 4 uur gerekend wordt. Het is op zich al een stevige wandeling dus maar nog meer de huidige warme omstandigheden. Daarom sluiten ze bij een voorspelling van 36+ °C om 9 uur de poort aan het begin van de wandeling. Daarna mag je er om veiligheidsredenen dus niet meer aan beginnen, niet in het minst omdat er in de tweede helft helemaal geen schaduw meer is. Die voorspelling van 36 °C was vandaag zeker van toepassing, we moesten dus voor 9 uur op de wandeling zijn en daarom zo vroeg vertrekken. We werkten onze wandeling tegen de middag af en voelden dan al zwaar de hitte op het tweede deel. Bij enkele stops op de terugweg konden we dan voelen hoeveel warmer het nog werd.
Kings Canyon valt van ver minder op dan Uluru maar is van dichtbij al zeker zo indrukwekkend. Ik heb dus terug een gelijke serie foto’s om door te bladeren 🙂 .
Ik boekte deze 3daagse excursie bij Emu Run en ging er dan ook vanuit dat ik 3 dagen door hen zou rondgevoerd worden maar dan blijkt weer de flexibiliteit hier. Nadat ik de eerste dag met hen deed, leverden ze me voor de 2 andere dagen af in de handen van hun conculega’s van AATKings.

Vandaag begon weer met een stevige busreis van een kleine 500 Km naar Yulara, vroeger bekend als Ayers Rock Resort. De eerste 200 Km liepen over dezelfde weg als waar ik gisteren over kwam. De organisatie was bij deze trip erg flexibel. Sommigen deden alleen de busreis, om dan een tijd in Yulara te verblijven, terwijl deze rit voor anderen een deel was van een daguitstap en dan was er ook nog de mogelijkheid om deze daguitstap te doen als onderdeel van een 3daagse uitstap, dat was ik dus en schijnbaar ik alleen 🙂 . Voor de daguitstappers was Uluru, vroeger bekend als Ayers Rock, de eigenlijke bestemming. Onderweg naar Yulara stopten ook al eens bij een uitzicht op Fuluru, ofte “Fake Uluru”, een berg die er enigszins gelijkaardig uitziet als Uluru maar eigenlijk totaal anders is. Aan de overkant van de weg lag daar ook nog een zoutmeer, het resultaat van een uitgedroogde binnenzee … enkele honderdduizenden jaren geleden. Er schijnen er zo nog een aantal te zijn in Australië. In Yulara werden de busreizigers naar hun respectievelijke hotels gebracht terwijl de daguitstappers hun lunch namen. Ikzelf bleef bij de daguitstappers om dan pas vanavond in te checken in mijn hotel. Na onze lunch was het dan tijd om Uluru te bezoeken. Ik heb lang gedacht dat het er nooit van zou komen maar ik kan hem dan dus toch van de bucketlist schrappen. Ik moet zeggen dat hij niet teleurgesteld heeft, het is echt wel een indrukwekkende verschijning. De dag eindigde met een “Sunset BBQ”, Aussie style 😉 . Voor de daguitstappers volgde dan nog wel de lange weg terug naar Alice Springs, daar worden zij niet voor middernacht verwacht.
Bij mijn eerste plannen voor deze reis zou ik ze in omgekeerde richting maken, van Sydney naar Adelaide fietsen en aansluitend het “Rode Centrum” te bezoeken. Rode Centrum vanwege de rode ondergrond hier. Dat betekende dan dat ik dit deel in december zou doen, vergelijkbaar met juni bij ons, en dat wordt sterk afgeraden. Het werd dus een reis in omgekeerde richting en ik besef ondertussen maar al te best waarom, het is hier nu al wreed warm en dat zal de volgende maanden alleen maar warmer worden.
Ik ben hier, sinds gisteren al, wel verrast door de omgeving. Ik had een echte woestijn verwacht maar het ziet er naar mijn gevoel meer als een prairie uit, een prairie die hier en daar wat dunnetjes maar in het behoorlijk goed begroeid is. Blijkbaar is dat het gevolg van de vele regen van de afgelopen jaren. Vorig jaar is er bijvoorbeeld 400 mm regen gevallen terwijl het meerjaarlijks gemiddelde maar 200 mm is, ze kregen dus dubbel zoveel als normaal. De gemiddelde neerslag in België is 925 mm, veel regen blijft wel relatief dus 🙂 .
Je zal vandaag ook wat moed moeten hebben om door mijn foto’s te scrollen, dat komt ervan als je in zo’n bijzondere omgeving komt 🙂 .

Vandaag weer een lange reisdag gehad, die al begon om 7 uur gisterenavond. Om het een beetje in perspectief te plaatsen, toen we zeven uur onderweg waren zag ik langs de weg een bord met daarop: “Alice Springs 1050 Km”. In het geheel zouden we zowat 21 uur onderweg zijn. Ik geloof wel dat er maar 3 passagiers waren die de hele rit deden. Andere stapten vroeger af, vooral Cooper Pedy, of later op. Het was dus veel bussen, had ik daarover eerder niet geklaagd na de Okra reis met moeder 😉 , maar toch vond ik het wel interessant om op deze manier het hart van Australië te zien, de rest van mijn reis zal vrijwel geheel zo dicht mogelijk langs de kust passeren. Met een reguliere busdienst kan je natuurlijk niet zomaar even stoppen om dat landschap dat je ziet ook vast te leggen.
Ik zag onderweg mijn eerste kangoeroes, veel kangoeroes, in het donker langs de kant van de weg. De meesten leefden nog maar er waren toch ook nogal wat verkeersslachtoffers. Ook onze chauffeur moest er wel eens wat opjagen die midden in de weg stonden in plaats van erlangs. In Cooper Pedy begon het licht te worden en daarna heb ik er geen meer opgemerkt. Nu zag ik ook al vlug almaar minder “roadkill”, misschien dat er in die regio gewoon geen.
Verder merkte ik ook een dromedaris op. Dromedarissen werden in de 19e eeuw door de Britten, als lastdieren, in Australië geïntroduceerd. Toen de motor die last meer en meer overnam, werden de dromedarissen geleidelijk aan vrijgelaten. Zo zouden er momenteel mogelijk tot een miljoen wilde dromedarissen leven in Australië. Deze leek me wel achter een draad te zitten. Er zijn dan ook nog wel wat “Camelfarms” in de streek. Anderzijds zou je er dan meer verwachten dan gewoon een eenling.
We passeerden tijdens de rit ook een staatsgrens, van Zuid Australia naar de Northern Territories, en daarmee kwam meteen ook al terug een einde aan het zomeruur. Het zomeruur is hier een verantwoordelijkheid van de staten en de Northern Territories doen daar dus niet aan mee.
Ik heb vandaag dikwijls aan Wouter Deboot gedacht, de wereldfietser van de VRT, die deze weg wel volledig fietste. Ik kan me voorstellen dat je dan op de duur stilaan wat gek begint te worden 😉 .
Alice Springs is in grote mate een aboriginal stad.

Nog steeds geen fraai weer in Adelaide, schijnbaar is het er vorige week wel al geweest.
Vandaag was een dag van tijd opvullen, nadat ik in de voormiddag al uitcheckte en pas vanavond de bus naar Alice Springs neem. Ik kon ondertussen nog wel mijn bagage tijdelijk onderbrengen in de bagageruimte. Het werd dus nog wat rondwandelen in de stad en verder ook een bezoek aan de Botanic Gardens, daar ben je ook al vlug een paar uur zoet zonder drukte rondom.
Nog een klein detail vandaag, vannacht is het zomeruur begonnen! Dat betekent misschien ook wel dat mijn jetlag met nog een uur opgeschoven werd 😉 . Het betekent ook dat bij mijn terugreis, wanneer in België het winteruur geldt, het tijdsverschil 2 uur groter zal zijn dan op de heenreis.

De dag begon bepaald niet mooi, met veel wind en regen. Toch begon ik met een kleine verkenning van Adelaide. Rond 10 uur begon het daarbij ook op te klaren. De eerste indruk van Adelaide is er een van chaos van oud pionier en moderne nieuwbouw met grote wegen ertussen. Een van de eerste dingen dat ik tegenkwam, was het ANZAC Memorial. ANZAC staat voor Australian en New Zealand Army Corps, opgericht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Australië verloor tijdens die oorlog zo’n 10% van zijn bevolking. De herinnering leeft aan deze kant van de wereld, ook in Nieuw Zeeland, dan ook zeker zoveel als bij ons.
Op de terugweg deed ik ook wat inkopen, onder andere van wat dagelijkse benodigdheden die ik niet meenam van thuis om gewicht te besparen voor de vlucht. Het gewicht van de verpakte fiets zit mee in het maximum toegelaten gewicht bij het standaard ticket en ik neem liever geen risico op overgewicht. Na de middag maakte ik dan een klein ritje naar Port Adelaide. In mijn gids werd dat als mooi vermeld maar echt bijzonder vond ik het niet. Het was eigenlijk meer van hetzelfde als Adelaide zelf, een mengeling van oud en nieuw met grote wegen tussen. Toch was het wel interessant om eens door de buitenwijken van Adelaide te fietsen en ook om de benen eens te strekken, de regen was ondertussen al wel een tijdje verdwenen maar de wind duidelijk niet. Terugkomen was wel makkelijker 🙂 .
Na terugkomst parkeerde ik mijn fiets in de fietsruimte van de hostel, de volgende week ga ik me eerst even zonder bezighouden.

https://www.strava.com/activities/12577034746

Het was gisteren vroeg dag om naar Zaventem te reizen, met natuurlijk de nodige reserve ingebouwd. Met mijn fiets wou ik toch graag 3 uur op voorhand op de luchthaven zijn maar de check-in was dan al bezig en ging zodanig vlot dat ik zo’n 3 uur op voorhand al ingecheckt was en mijn fiets afgeleverd had bij de “odd size”. Ze hebben er in Zaventem waarschijnlijk niet zoveel als in Schiphol maar ik was niet de enige fietser om te vertrekken, even na mij werden er nog 2 fietsdozen afgeleverd bij de odd size. Mijn lange reisdag ging dan verder met een vlucht van een kleine 6 uur naar Doha, daar een overstap van 4 uur en dan nog een vlucht van een kleine 12 uur naar Adelaide, een vlucht die met een half uur zou uitlopen naar een dikke 12 uur. In Adelaide zette ik mijn fiets op de luchthaven al terug operationeel en fietste dan naar mijn eerste hostel, een ritje van 6 Km.

Gisteren weer de verplaatsing naar de Kempen gemaakt, weer met bagage en dus zonder wandeling. Van hieruit brengt mijn broer mij, en mijn fiets, morgenvroeg naar Zaventem als begin van nog eens een heel lange reisdag, helemaal naar “down under” 🙂 .
Vandaag begon ik met een mooie ochtendwandeling, een beetje mijn standaardwandeling hier zoals de Verdronken Weide dat is in Ieper. Vanmorgen was ze wel bijzonder mooi door de omstandigheden. Een individuele reis doe ik, vanwege plaats en gewicht, wel zonder grote zoomlens, ik moest me vandaag dus ook met mijn pocketcameraatje behelpen voor “ver weg” foto’s. Dat cameraatje zoomt ook wel goed maar, zoals al wel eens eerder gezegd, verliest dus wel vlugger aan kwaliteit van het beeld, zeker als het licht niet ideaal is. Ik zag vanmorgen 5 aparte, individuele reeën. De laatste 2 zaten wel echt ver weg. De middelste zag ik het mooist, met de zon er mooi op, maar die kreeg ik niet echt in beeld. Er hingen wat bladeren in de voorgrond, waar mijn camera op focuste, en met die kleine camera kan ik niet overschakelen naar manuele focus.
Na de middag maakte ik dan nog een wandelingetje met moeder.

https://www.strava.com/activities/12554553022
https://www.strava.com/activities/12556255373