Ubon Ratchathani

Om te beginnen: ik houd van verre reizen maar de vluchten worden er toch een beetje teveel aan. Singapore Airlines is best een goede maatschappij en, aangezien ze door de reisagent geboekt worden, waarschijnlijk ook prijs gunstig. Het nadeel voor Zuidoost Azië is wel dat je dan eerst je bestemming voorbij vliegt om dan te moeten terugkeren en die vlucht van 12 uur naar Singapore is echt wel lang.
De laatste dagen voor en de eerste dagen van een reis zijn altijd de ergste. Die ervoor onder andere door de vrees dat er nog iets zou mislopen, bijvoorbeeld een enkelbreuk 😉 , en die eerste van de reis dus omdat ze zo lang zijn.
Dit jaar werd het echter wel erg extreem. Het begon eigenlijk al ruim een half jaar geleden. Het plan was om van Bangkok naar Saigon te fietsen maar door de grensperikelen tussen Thailand en Cambodja kon dat dus niet. Toen er 2 maanden voor het voorziene vertrek nog geen beterschap in zicht was, werd de route aangepast en kreeg ik van het reisbureau een extra vlucht tot Ubon Rachathani om van daar via Laos naar Cambodja te fietsen, het oosten van Cambodja is wel goed te reizen.
Dan volgden dinsdag dus de winterperikelen om op Schiphol te geraken. De perikelen van woensdag leken aanvankelijk wel meet te vallen, de boarding had gewoon op schema plaats, het laden van de cargo duurde door de gladde ondergrond echter wel wat langer. Daarna moest dan nog de “de-icing” plaats hebben en dat leek wel een eeuwigheid te duren. Alles samen zaten we al een 2 uur in het vliegtuig alvorens we de gate verlieten. Normaal had ik in Singapore ruim 3 uur om over te stappen, daar bleef uiteindelijk nog een 1,5 uur over. Wel ruim genoeg om een vlotte verbinding te maken en ook voor de bagage wel, dacht ik. In Bangkok bleek echter dat mijn fiets wel meegekomen maar mijn tas in Singapore achtergebleven was. Mijn buurman op de vlucht naar Bangkok was één van die andere fietsers van de vorige vlucht, hij kreeg wel alles mee. Op de “lost lugage” zagen ze dat mijn tas met de volgende vlucht, een paar uur later, zou meekomen. Ik had er misschien gewoon op kunnen wachten, ik had ruim tijd om de overstap te maken al nam het passeren van de immigratie daar al een heel stuk van af. Doordat de extra vlucht later apart geboekt was, waren die echter niet aan elkaar gelinkt en het zou mogelijk toch wat krap kunnen geworden zijn om, met een fietsdoos, van “arrivals” door de luchthaven en 2 verdiepen hoger naar de “check in” te gaan en ik wou toch zeker die vlucht niet missen. Eigenlijk ben je op zo’n moment wel gewoon te moe om zulke instant beslissingen te nemen 😉 .
Ik zag aan de gate in Bangkok alvast wel mijn fiets aan boord gaan en ondertussen heb ik ook bericht gekregen dat mijn tas morgenvoormiddag in het hotel zou geleverd worden, duimen maar 🙂 .

Plaats een reactie