Vanmorgen was er terug een stralend blauwe hemel met een loodzware zon.
Ik nam de oude weg naar Podgorica, waardoor ik alle drukte op de weg ontweek. In de eerste helft van de rit zaten nog enkele pittige klimmetjes maar het slot ging in dalende lijn.
Die klimmetjes brachten me ook langs het Ostrogklooster, uit de 17de eeuw. Het laatste stukje, heen en terug vanaf de doorgaande weg, fietsen leek me geen goed idee. Ik ging dus een stukje te voet. Ook te voet kwam ik echter niet helemaal tot boven. Ik heb dus geen details gezien, waarvan ik achteraf wel wat spijt had. Ik was er echter ook niet op gekleed, shorts en T-shirts niet toegelaten. Daar had ik me eventueel vooraf wel kunnen instellen door mijn lichte trainingsbroek en een vestje dichter bij de hand te steken maar ik had dat echter niet voorzien en eerlijk gezegd was het toch vooral de inspanning die me ervan weerhield om door te gaan, wat natuurlijk ook niet helemaal de goede instelling is maar het zij zo.
Podgorica is de grootste en de hoofdstad van Montenegro maar, hopelijk 😉 , niet de bijzonderste. Er schijnt een “oude stad” restant te zijn maar die heb ik niet gevonden. Hetzelfde geldt voor de Basiliek en een voormalig winterpaleis van Koning Nikola, je zou nochtans denken dat deze er op één of andere manier ergens uitspringen maar ik vond ze dus niet. Ik vond wel Koning Nikola zelf, op zijn paard. Ook trof ik de oude klokkentoren uit de 17de eeuw, een vierkanten stenen toren die volgens de reisgids “één van de weinige goed bewaarde voorbeelden van islamitische architectuur”. Veel architectuur kwam er volgens mij niet bij kijken 🙂 . Ook een moskee uit dezelfde periode passeerde ik wel. Mogelijk was dit toch de “oude stad”.
https://www.strava.com/activities/14848172994
dannyc2018 