Mijn eerste stop vandaag was de Vrbanja brug. Op deze brug lag in 1993 het jonge gemengde koppel, zij Bosnisch Moslim en hij Bosnisch Servisch, Admira Ismic en Bosko Brkic dagenlang in omhelzing dood op de weg als symbool van de zinloosheid van de oorlog, nadat ze door snipers neergeschoten waren terwijl ze samen de belegerde stad probeerden te ontvluchten. In 1996 werd de brug hernoemd maar niet naar dit jonge koppel, wel naar 2 vrouwen die op deze plaats eveneens door snipers gedood werden tijdens protesten tegen het groeiende geweld. Die dag wordt algemeen aangenomen als het begin van de belegering van Sarajevo. Het is nu dus de Suada en Olga brug. Als je in Sarajevo bent dan merk je trouwens al snel hoe makkelijk de stad eigenlijk te belegeren was, ze wordt omringd door bergen. De belegeraar heeft dus van overal overzicht op wat er gebeurd en beweegt.
Een beetje verder ging het langs het beroemde Holliday Inn hotel. Het hotel werd gebouwd voor de Olympische Winterspelen van 1984 en was tijdens de belegering van de stad, gelegen aan “Snipers Alley”, de thuishaven van zowat alle oorlogsjournalisten. Na de oorlog werd het terug opgeknapt en dient het weer als gewoon hotel, zonder de “Inn” tegenwoordig.
Ik had het nog niet vermeld maar ik was al eerder in deze streek, bijna 30 jaar geleden en in een gans andere wereld dus. In Sarajevo was ik slechts een enkele keer, in het Internationale HK dat gevestigd was in wat overbleef van het Olympisch Stadion. Het Olympisch Stadion was eigenlijk een voetbalstadion dat voor de winterspelen gerenoveerd werd. Er hadden overigens geen wedstrijden plaats maar wel de openingsceremonie. Toen ik er passeerde bleef er zowat de helft van over. Ook dit werd na de oorlog terug opgeknapt en doet weer dienst als voetbalstadion. Ik heb er aan gedacht om ook daar een langs te gaan maar het ligt een beetje uit de richting en ik zag eigenlijk geen meerwaarde om naar een voetbalstadion te gaan kijken, ook niet wanneer daar mogelijk wat Olympische ringen bij staan.
Het leek me wel een leuk idee om eens te passeren in de plaatsen waar ik destijds gelegerd was, in december 95 Busovaca en daarna tot en met april 96 Visoko. Niet dat ik verwachtte van er iets te herkennen, ons wereldje was toen nogal beperkt tot ons kamp en de zendingen die we deden. Het stadje zelf heb ik toen dus niet gezien. Veel te herkennen was er inderdaad niet maar ik herinner mij wel dat we tussen de hoofdweg en een riviertje lagen en dan komt eigenlijk alleen de open ruimte waar vandaag nog een restantje van de afgelopen kermis stond. Het is dus grotendeels een open ruimte gebleven nadat wij, en later ook de Nederlanders van naast ons, vertrokken waren.
Van Busovaca had ik graag de route gevolgd die wij toen deden om te verhuizen maar ik kon op mijn kaart zien dat een groot deel van die route autosnelweg geworden was en ik vond op het internet niet voldoende zekerheid dat er een te fietsen alternatief was. Aangezien dat het best nog een eind fietsen was voor ik voor het probleem zou komen te staan, besloot ik om die route maar niet te nemen en terug te keren naar Kiseljak om van daar naar Visoko te fietsen. Ik ben echter niet tot in Visoko geraakt, naar Visoko was nog een 15 Km verder en terug in Kiseljak vond ik het al wel genoeg. Het is nog een optie om morgen nog een ommetje langs Visoko te maken maar dat gaat ook nog in de verkeerde richting van hoe het eigenlijk verder moet, ik denk dus niet dat ik die optie ga nemen.
Op zaterdag wordt er getrouwd in Bosnië en dat gaat gepaard met veel toeters en vlaggen. Ik zag vandaag een groep uit de moskee komen, waarbij de vrouwen behoorlijk bedekkend gekleed waren maar die laag ging na buitenkomst uit om terug plaats te maken voor de onderliggende cocktailjurken met blote schouders 🙂 .
https://www.strava.com/activities/14797044041
dannyc2018 