Ik heb me gisteren blijkbaar wat laten overdonderen door mijn eerste indruk terwijl dat niet echt nodig was, het viel allemaal nog best mee. Ik zal vandaag uiteraard wel niet alles gezien hebben maar toch een behoorlijk deel. Aan “de overkant” ben ik wel niet naar alle details gaan zoeken, één en ander bevindt zich daar “op den berg” en daar had ik de motivatie niet voor 🙂 . Wat wel klopte van mijn voorspelling van gisteren was dat ik veel te veel foto’s heb 🙂 . Mooi detail: de weg langs de linkeroever van de Donau, die gisteren bij het toekomen nog super druk was, is ’s zaterdags blijkbaar autovrij. Er werd gejogd, gefietst, … gelanglauft 🙂 . Het werd best wel warm vandaag.
De regen is gisteren achterwege gebleven maar de wind heeft aangehouden. Vanmorgen was hij wel weg. In Hongarije staat de route weer groot en duidelijk aangegeven. De rit begon over een behoorlijk drukke weg. Na 13 Km wou ik het veer naar de overkant nemen, om daar op rustigere wegen en paden verder te gaan, maar van dat veer was niets te zien. Al ruim 2,5 jaar niet meer, zo bleek na een korte speurtocht. Zat dus niets anders op dan op de drukke weg verder te gaan. Er hingen overigens nog wel bordjes van de route, tot zover de duidelijkheid van de markering dus 🙂 . Een eind verder, bij Visegrad ben ik dan toch nog overgestoken. Op dat veer was nog een Belgisch koppel. Zij fietsten van Wenen naar Boedapest op huurfietsen en met bagagetransport. Gisteren zag ik ook al iemand met hetzelfde labeltje aan de fiets. Aan de overkant was het inderdaad een stuk rustiger maar ik kwam er wel zowaar in de file te staan. Ik passeerde één van de plaatsjes schijnbaar net na schooltijd, ook op de fiets was er geen doorkomen aan. Bij Vacs parkeerde ik even mijn fiets om er wat rond te wandelen, best een interessant stadje. Het is hier, en eigenlijk ook al wel in Slovakije, een stuk lastiger om ’s middags wat te eten. IJskreem en taart zoveel je wil en ook alle soorten hotdogs, hamburgers, pizza’s, kebabs, … vind je langs alle kanten maar een gewoon broodje kaas? Ik leerde vandaag wel het woord voor pannenkoek, dat vind ik wel nog te doen, en in Vacs vond ik zowaar toch een broodje met kip en kaas. De laatste kilometers richting Boedapest gingen langs een erg onaangename weg maar Boedapest binnenrijden was dan weer wel best te mooi. Ik kreeg ook al een eerste indruk van de stad: ze is gigantisch groot, ook al omdat ze zich langs beide kanten van de rivier uitstrekt. Ik ga morgen zeker de helft niet zien en toch weer veel te veel foto’s hebben 🙂 .
Vandaag geen mooi fietsweer met overwegend wolken en een stevige wind. Die wind stond ook niet zomaar meer in het voordeel, af en toe wel eens maar meestal in de flank en ook wel eens op de kop. Bij het naderen van Sturovo zag ik een grote kathedraal, waar ik wel eens langs zou gaan, maar het bleek al die van Esztergom, Hongarije, te zijn. Hier kon en wou ik nog wel eens kamperen, in Hongarije blijken er wel weer campings te zijn, maar vanwege het weer, die stevige wind en ondertussen dikwijls erg dreigende wolken, besloot ik dat toch maar niet te doen voor dat ene nachtje. Morgen Boedapest en dan zit ik sowieso weer in hostel. Ik ging dus maar weer op zoek naar een pension, of hier een pansio. Vanwege de stevige kruiswind besloot ik overigens ook om de brug met de fiets aan de hand over te steken, ik had er geen aangenaam gevoel bij om er gewoon over te fietsen. Ik moet vanaf nu ook met wisselkoersen rekenen om te weten hoeveel iets kost.
Ik ben nog altijd niet helemaal wijs uit de situatie van mijn overnachting van gisteren. Het was Hotel Kormoran en is nu Campus River Academy, die schijnbaar opleidingen voor zoetwatermatrozen geven. Het hotel is dus niet meer maar er verbleven wel meerdere gasten, River Academy is het wel maar ik zag geen enkele kandidaat zoetwatermatroos 🙂 . Omdat er, op uitzondering van de kamers dus, verder niets beschikbaar was, ging ik wat verderop om te eten in Restaurant Olym Pic, het buffet restaurant van het Olympic Training Center Slovakia. Er is ook een hotel aan verbonden maar ik vrees dat dat wat boven mijn prijsklasse ligt. Het avondbuffet bood wel goed waarde voor het geld. Ik keerde vanmorgen ook nog eens terug om te ontbijten, dat vond ik wat duurder maar het was wel het meest uitgebreide ontbijt dat ik had in een heel lange tijd. De mensen die ik aan het ontbijt zag, vrij vroeg gisteravond zat ik nog alleen, leken me eerder van het BoBo type dan de actieve sporter maar de nationale volleybalsters waren er wel voor een trainingsstage. Er hing ook ergens één van Sagan’s wereldkampioentruien tegen de muur. Na dat uitgebreid ontbijt ging het terug naar de dijk langs de Donau, nog steeds met de wind in de goeie richting. Makkelijker wordt fietsen niet: extreem vlak, goed asfalt en de wind van achter 🙂 . Ik week wel eens af van die dijk in een poging om wat meer van Slovakije te zien dan Bratislava, de Donau en het olympisch trainingscenter. Blijkt dat er op het platte land in Slovakije niet zo echt veel te zien is, buiten wat wildlife af en toe 🙂 . Zo bereikte ik vandaag mijn bestemming van gisteren. Ook hier zit ik op een kamer, campings blijken niet dik gezaaid te zijn in Slovakije. Het pension waar ik aanvankelijk voor wou kiezen was volzet maar er is hier wel meer keuze, derde keer was de goeie keer 🙂 . Komarno is duidelijk een stadje met geschiedenis. Aan de overkant ligt zijn Hongaarse tegenpool Komaron, waarschijnlijk met een samenlopende geschiedenis. Beiden hebben alvast een stevige oude vestiging.
Ik had gisteren geluk dat ik de gewoonte heb van vroeg aan mijn bezoeken te beginnen, in de loop van de namiddag begonnen er pittige buien over te trekken. Ook vannacht, omstreeks 4 uur, hoorde ik het nog stevig regenen maar toen ik opstond was het droog. De dag begon overwegend bewolkt, met af en toe nog wat dreiging, maar het zou snel beginnen opklaren. Het begin was weer even lastig toen ik tussen de grote wegen en de haven toestanden door moest navigeren om op de juiste weg te komen. Ik zag ook nergens aanwijzingen dus moest het op basis van routeboek en GPS-scherm gebeuren. Al bij al ging het wel vlotjes. Aan de rand van de stad zag ik dan toch een bordje maar het blijkt niet zozeer om richtingaanwijzers te gaan dan wel om bordjes die bevestigen dat je op de route zit 🙂 . Ik weet nu ook meteen wat de EuroVelo 6 precies inhoud. Ik had al een hele tijd door dat die samenliep met de Donauradweg maar wist niet precies waar hij begon of eindigde. Helemaal weet ik het nog niet maar hij gaat dus van Atlantische Zee naar Zwarte Zee. Lijkt me ook een mooie rit maar, met mijn principe van in Europa thuis te beginnen en te eindigen, misschien net te veel van het goede 🙂 . Eens ik Bratislava helemaal achter me gelaten had werd het helemaal gemakkelijk. Gewoon dezelfde fietsweg langs de Donau blijven volgen, met de wind in de goede richting 🙂 . De Donau ging wel meestal schuil achter de bomen. Na bijna 30 Km merkte ik plots een detail op, ik was mijn voortassen vergeten op te laden. Bij mijn normale routine is mijn achter boventas de laatste die ik oplaad maar vanmorgen liep dat even anders en dat was ik na het laden van die boventas schijnbaar al vergeten en dus dacht ik dat ik klaar voor vertrek was. Zat dus niet anders op dan terugkeren voor die achtergebleven tassen, met de wind uit de verkeerde richting nu 😦 . Zo merkte ik meteen het verschil 😉 . Mijn tassen stonden nog precies waar ik ze achtergelaten had, waarschijnlijk had nog niemand iets mis opgemerkt 🙂 . Na dat ik eerst nog even bij de bakker halt hield voor koffie en koek, kon ik dus terug op weg. Terug met de wind in de goede richting maar ik had ondertussen toch een tandje teruggeschakeld 🙂 . Mijn oorspronkelijk voorziene doel bereiken was ondertussen geen optie meer maar even voor mijn keerpunt had ik een aanwijzing gezien naar een hotel en dat leek me dan uiteindelijk wel een geschikte afstand. Het hotel blijkt ondertussen eigenlijk geen hotel meer te zijn maar naar een school omgevormd, ik veronderstel iets in toerisme. Ze bieden wel nog kamers aan, mooie kamers, maar verder is er niets meer. Omdat ik er vanmorgen vroeg aan begonnen was, er stond normaal een erg lange rit op het programma, en de wind meestal goed stond, en ik op het stuk tussenin gewoon stevig doorgefietst heb, was het toch nog een erg vroege stop, wat tijdstip betreft, maar de gelegenheid was er en om tot aan het einde gaan was dus sowieso geen optie meer.
Ik had het gisteren nog niet als dusdanig vermeld maar ook hier nam ik uiteraard een dag om de stad te bezoeken. Bratislava heeft allicht niet de grandeur van Wenen maar is zeker ook een bezoek waard. Ik had alvast weer het probleem om tot een aanvaardbare fotoselectie te komen … en ben er dus weer niet in geslaagd, ik eindigde zelfs met nog enkele extra tegenover Wenen. Nogmaals dat een bezoek dus zeker de moeite is.
Vandaag was het prachtig fietsweer. Een rit van Wenen naar Bratislava is op zich eerder kort. Ik begon echter met eerst nog even de andere kant op te rijden, naar Schloss Schönbrunn. Dat lag wat ver uit de weg om gisteren te doen maar het leek me toch de moeite om zo Wenen af te sluiten en dat was het ook, echte liefhebbers kunnen waarschijnlijk hier alleen al een dagje vullen 🙂 . Verder was vertrekken uit Wenen een stuk makkelijker dan aankomen maar toch weer net niet zo makkelijk als ik gedacht had. Toen ik eindelijk terug de Donau bereikte, daarvoor fietste ik zoals gepland langs het Donaukanaal dat dichter langs het centrum van Wenen ligt, besloot ik eens op mijn routeboek te checken hou het verder ging. Bleek dat ik gisteren niet goed opgelet had bij de voorbereiding, ik had bij vertrek rechtstreeks naar de Donau moeten fietsen en deze oversteken om langs de andere oever verder te gaan. Ik was dus voor even op mezelf aangewezen. Aanvankelijk ging dat erg goed, tot ik besloot om de grote weg te verlaten en het weggetje langs het water te volgen. Dat weggetje werd een gravelpad maar dat was nog geen probleem, dat had ik al wel meer gehad. Dit pad werd echter alsmaar slechter tot ik me volledig vastreed in het bos, het weggetje – gravelpad – karrenspoor – bospaadje was dus doodlopend en ik mocht kilometers terugkeren. Ik was langs die route verschillende mensen tegengekomen die er een stekje hadden, je zou denken dat er wel eentje me zou verwittigd hebben over het doodlopende pad. Ik dacht dat Oostenrijkers sympathieker waren 😉 . Er waren nog wat alternatieve mogelijkheden maar ik had ondertussen genoeg van het avontuur en keerde terug naar de weg. Later zag ik op Strava dat ook deze alternatieven allemaal dood liepen op een beekje zonder brug. Het avontuur zat er echter nog niet helemaal op. Die weg bleek langs de luchthaven te passeren en ik moest me een weg tussen parkings en andere toestanden door navigeren. Al bij al ging dat wel best goed. Mijn eerder kortere rit groeide zo wel uit tot een behoorlijk stevige rit. Gelukkig was mijn hostel in Bratislava wat gemakkelijker te vinden dan dat in Wenen 🙂 . Tijdens al dat gedoe had ik wel geen zin om foto’s te nemen, uiteindelijk zou de volgende foto pas bij het naderen van Bratislava komen. Om te sluiten nog even opmerken hoe en waar Wenen zich situeert. Bij het verlaten van Wenen zag ik, boven de ringweg langs mij, een bord met richtingsaanwijzingen naar plaatsen in Slovakije, Hongarije, Tsjechië, Slovenië, Italië en Duitsland. Allemaal samen op één bord 🙂 .
Het voordeel van gisteren dat kleine straatje te zoeken, was dat het dicht bij het centrum lag. Ik moest dus vandaag mijn fiets niet nemen. Er was nog een alternatieve herberg, die zeer waarschijnlijk makkelijker te bereiken zou geweest zijn, maar die lag nogal wat van het centrum verwijderd. Ik zou dan vandaag dus de fiets of de tram hebben moeten nemen. Wenen is gigantisch. Je treft er natuurlijk een massa historische gebouwen en paleizen maar eigenlijk straalt elke straat wel geschiedenis uit. De echte liefhebber kan hier makkelijk een paar dagen vullen, zeker als hij ook nog een aantal van de museums gaat bezoeken, maar voor mij was één dag wel genoeg. Ik zal wel één en ander gemist hebben met mijn ongeorganiseerde manier van bezoeken maar was zo toch ook al onder de indruk. Het moeilijkste was vandaag de fotoselectie maken. Ik heb mijn best gedaan maar ze is toch nog te groot gebleven.
De regen bleef gisteren nog een hele tijd doorgaan maar moet in de vroege ochtend dan toch gestopt zijn, bij het wakker worden was hij er alleszins niet meer. In combinatie met een windje kon ik mijn tentje zelfs nog redelijk droog inpakken. Mijn kleren waren niet helemaal droog, vooral kousen en schoenen waren nog echt doorweekt. Vandaag twijfelde het weer tussen blauwe hemel of lichtgrijs maar het bleef vooral terug droog. Er stond wel een koude wind, die nu duidelijk vanuit noordelijke richting kwam. Het was nog een korte rit naar Wenen. Aankomen in een grote stad is nooit aangenaam en een druk Wenen vol éénrichtingstraten, voetgangerszones en af en toe wat werken bevestigde dat alleen maar. Als je dan in die grote, drukke stad ook nog op zoek moet naar een klein straatje dan is het helemaal niet leuk meer. Ik heb echter mijn bestemming gevonden en ze hadden er ook nog plaats voor mij. Uiteraard neem ik hier morgen een pauzedag. Ik heb nog aan 2 dagen gedacht maar daarvoor heb ik, alvast voorlopig, toch maar gepast. Oostenrijkse jeugdherbergen bieden, net als hun Duitse collega’s, ook een stevige avondmaaltijd aan. Het heeft gesmaakt met echte aardappelen, echte groenten en zowaar vis. Dit alles in “all you can eat” buffet. Jammer genoeg doen ze dat hier enkel op weekdagen, morgen zal ik het dus met minder voor meer geld moeten doen 😦 .
Vandaag was niet zo mooi. Even voor het opstaan begon het te regenen, het begin van een natte dag. In de voormiddag viel het nog wel mee, lichte regen met af en toe zelfs een onderbreking. De zaken veranderde echter toen ik, even na de middag, inkopen deed in Mautern. Toen ik de winkel buitenkwam viel er een stevige duurregen, geen zware regen maar wel constant doorregenen. Van foto’s schieten was toen geen sprake meer. Gelukkig had ik toen de mooiste beelden al achter de rug, ik had in de namiddag niet het gevoel dat ik veel miste. Op een dag als vandaag hoop je dan op een goede camping maar helemaal scoren doet ze niet, het is zo’n beetje het niveau van die bij Linz eergisteren. Ik heb er wel een overdekte tafel met banken, waar ik op de rand van de banken ook wat kleren te drogen kan hangen. Een tijdje na mij kwam er nog een tweede fietser en maakte ik maar een helft van de tafel vrij. Receptie of personeel is er niet, om 8 uur komt de “manager” zijn ronde doen om te ontvangen.
dannyc2018 