Ondanks het weer grijze weer maakte ik vandaag toch een ritje, blijkbaar raak ik na meer dan 3 weken toch wat uitgekeken op wandelen 🙂 . De lucht was overigens grijs maar het zicht was wel best goed. Aan de Blankaart was niet bijzonder veel bijzonders te zien maar op het kanaal was het wel mooi druk met onder andere opvallend veel grote zaagbekken, toch een vogel die je niet alle dagen ziet 🙂 .
Vandaag weer een grijze, en ook wat vochtig aanvoelende, dag. Ik kwam niet verder dan een, iets uitgebreid, rondje langs de Vesten maar ik ben blij dat ik tenminste dat deed, ik vond het vandaag lastig om uit mijn luie zetel te komen. De muurschildering van Meesseman is er al een tijdje maar ik moet bekennen dat het de eerste keer was dat ik ze echt zag.
Van aanvriezen was vanmorgen, toen ik ging winkelen, geen sprake maar het was en bleef wel erg grijs en dus koos ik toch weer voor een wandeling. In de Palingbeek wil het met de reeën maar niet meer lukken.
Ondanks mijn pessimistische bericht van gisteren ben ik vandaag toch op de fiets geraakt, het klaarde tegen de middag mooi op. In de omgeving van Stavele hing er wel plots weer mist, ik heb dan maar het hoekje langs het centrum afgesneden. Tegen het einde was het niet de mist die weer kwam opzetten maar wel de bewolking. Ik mocht gelukkig net op tijd afslaan om niet echt naar het donkere te moeten rijden. Ik kon onderweg vaststellen dat de wegen dikwijls wel vochtig en vettig lagen, er worden in de Westhoek veel wintergroenten geteeld en dus momenteel geoogst. Als we, zoals voorspeld, weer nachtvorst krijgen dan zal het voorlopig allicht bij dit ene ritje blijven. Ik geloof dat het de eerste keer was dat ik een fazant in een boom zag zitten. De reeën trof ik vandaag eerder onverwacht, in het midden van nergens. Ze stonden wel behoorlijk ver, de kwaliteit van de foto’s is dan ook in verhouding.
Vandaag zou ik dus mijn eerste ritje maken maar nu bleef het weer zo grijs dat dit weinig zin leek te hebben, zeker als je ook gaat fietsen om van de omgeving te genieten. Zo kwam ik weer langs de Verdronken Weide terecht, waar ik overigens ook niet zoveel van zag 🙂 . De ijsvogel wou vandaag weer niet meewerken voor de foto. Ik kon hem mooi zien zitten maar net toen ik aanlegde, vloog hij op om een eindje verder te gaan zitten. Ik kon hem zo volgen en vond hem enkele keren terug, weer mooi zittend, maar telkens met hetzelfde resultaat: richten en wegvliegen 😦 . Als je heel goede ogen hebt dan kan je hem misschien herkennen in het vlekje op foto 20 🙂 . Dat was het eerste dat ik van hem zag, voor ik hem even later een eerste keer zag zitten dus. Naar het einde leek de lucht toch stilaan op te klaren maar met deze korte dagen is 4 uur ook geen tijdstip meer om met de fiets te vertrekken. Ook de vooruitzichten voor de volgende dagen neigen weinig naar fietsen, ik lijk momenteel meer wandelaar dan fietser te zijn 🙂 .
Ik heb er lang aan gedacht om vandaag mijn eerste rit te maken, het leek wel geschikt te zijn, maar omdat mijn rit sowieso langs de Ieperleevaart, met veel schaduwplekken, zou passeren, besloot ik om toch nog een dagje te wachten en vandaag nog een stevige wandeling te maken. Ik deed een andere combinatie van Gasthuisbossen en Palingbeek, een combinatie die ik sowieso niet vaak meer doe omdat het altijd wel een behoorlijk stevige wandeling is. De inspiratie voor de route van vandaag deed ik vorige week op, bij mijn vorige wandeling naar de Gasthuisbossen. Ik geloof dat ik deze verbinding al wel één keer eerder deed maar kan me zelfs niet meer herinneren wanneer dat geweest zou zijn. Ik werd wel beloond voor mijn stevigere wandeling met mijn eerste reeën van het jaar, precies langs die verbinding tussen Gasthuisbossen en Palingbeek. Het werd overigens wel tijd voor die reeën, het jaar is tenslotte toch al twee weken bezig 🙂 . De bok droeg iets rond zijn nek maar ik had niet meteen een idee wat. Het enige waar ik kon aan denken was eigenlijk een zendertje. Wat zoeken op internet leerde later dat gewonde reeën, die opgevangen en weer vrijgelaten worden, nogal eens gezenderd worden om ze op te volgen maar ik weet niet of dat inderdaad zo’n geval betreft. Het leek aanvankelijk overal wel goed te liggen maar het Bijlanderpad bewees dat er op sommige schaduwplekken toch nog wat moet uitgekeken worden.
Vandaag ben ik dus toch weer langs de Verdronken Weide terechtgekomen. Ik deed dat terug langs mijn klassieke route. Het was op de weg al een stuk comfortabeler, lees droger, wandelen dan de afgelopen dagen. Langs de Verdronken Weide was het nog wel een beetje schaatsen maar dat was niet meer vanwege ijsvorming, de modder had het terug overgenomen. Het water van de Verdronken Weide is ondertussen vrijwel volledig dichtgevroren. Het worden moeilijke dagen voor de ijsvogels, die open water nodig hebben om te jagen.
Ik hou van de Verdronken Weide maar had geen zin om ze weer te doen en dus stond er ook vandaag weer een behoorlijke wandeling op de menu. Ik wist bij vertrek nog niet of ik aan de vijver voor de lange of de korte kant zou kiezen maar uiteindelijk vond ik de korte optie wel genoeg voor vandaag. Ik zag enkele herten maar het waren damherten en dus in gevangenschap.
Vandaag mocht het weer een beetje verder gaan. Het was nochtans niet overal even aangenaam om te wandelen, op sommige plaatsen was het best nog verraderlijk. Er was één stuk waar ik ook vooraf al niet echt gerust op was, het smalle asfaltbaantje bergaf net na het hoogste punt. Uit ervaring weet ik dat het daar onder de huidige omstandigheden behoorlijk slecht kan liggen, met hard aangereden sneeuw en ijs. Het deed me zelfs twijfelen over het al dan niet doen van deze wandeling maar ik besloot dan om mijn “spijkerzolen”, die ik vorige winter in Noorwegen kocht, met te nemen voor dat stukje. Zo doen die ook in België nog dienst 🙂 , al is het maar voor een paar honderd meter. Ik kon vandaag eindelijk nog eens een ijsvogel in beeld brengen. Ik zie ze nog, letterlijk, wel meer passeren, op verschillende plaatsen, maar dus nooit met een fotogelegenheid. Toen ik hem vandaag binnen beeld bereik zag landen, nam ik de kans dan ook meteen te baat. Het is niet mijn beste foto maar toen ik even later wat dichterbij kwam en een betere hoek had, toen vloog hij alweer op.
Na de 16 Km van gisteren mocht het vandaag weer wat minder zijn en dan kom ik bijna automatisch weer bij de Verdronken Weide terecht. Ik nam vandaag wel nog eens een wat alternatieve route. Op mijn normale aanloop liggen een paar punten waarop ik bij potentiële gladheid weinig vertrouwen heb en potentiële gladheid was er wel degelijk nog. Vroeger hield ik dan toch, met de nodige voorzichtigheid, die klassieke route aan maar tegenwoordig zal ik toch al eens makkelijker naar een alternatief grijpen.