Het begon vandaag niet zozeer grijs maar wel zwaar bewolkt. Ondertussen, terwijl ik al lang terug binnen zat, vielen er ook enkele pittige buien.
Ik heb er enige tijd aan gedacht om op deze tweede dag hier een fietsuitstapje naar Port Stephens, heen en terug goed voor zo’n 100 Km. Gaandeweg begon ik echter te twijfelen aan de meerwaarde van de fietstocht en vond ik ook dat ik die 100 Km extra eigenlijk niet meer nodig had. Port Stephens is eigenlijk geen plaats maar een regio die erg gepromoot wordt voor zijn natuurschoon maar die schoonheid lijkt zich, net als op Phillip Island, vooral in betalende “parken” te bevinden. Er is vanuit Nelson Bay ook mogelijkheid om op dolfijn cruise te gaan, dat zou ik eventueel wel overwegen maar dat kon vandaag pas ten vroegste om 14u30 en om dan daarna nog goed 50 Km terug te fietsen leek me toch geen goed idee.
Het werd dus een wandeling om Newcastle zelf in beeld te brengen, te beginnen met de hostel en het aangrenzende voormalige hospitaal. Verder ging ik ook nog eens bij de dolfijnen langs en naar Bogey Hole, voor een andere kijk die het zwembad gehalte wat beter in beeld brengt.
Er is wel enige leegstand en verval in “oud” Newcastle en er wordt ook wat aan gevelbescherming gedaan, waarbij je dan merkt dat de bovenste verdieping eigenlijk een open dakterras geworden is of er een hoger gebouw op groeit, maar ik vind dat het hier best met goede smaak gebeurt.
Als chauffeur kan je hier wel best het bergop vertrek onder de knie hebben 😉 .
Ik maakte weer een behoorlijk wandeling maar die zou allicht wat minder geconstrueerd verlopen en daarom heb ik ze niet geregistreerd.
Zaterdagochtend is hier blijkbaar ook trainingsdag voor de “lifeguards”.

Vanmorgen had weer een erg grijze start. Toch begon ik op tijd aan mijn wandeling, de gastheer had gezegd dat er meestal ’s morgens dolfijnen te zien zijn in de baai en dat bleek ook zo. Ik zou er naar het einde van mijn wandeling nog enkele terugzien in de riviermonding.
Verder ging ik naar “Bogey Hole”, het eerste zwembad van Australië. Het werd in 1819, op order van de plaatselijke commandant en voor zijn persoonlijk gebruik, door dwangarbeiders uit de rotsgrond uitgehakt.
Newcastle heeft een enorme omliggende agglomeratie en ook groot industriegebied maar het centrum is een best aangenaam plaatsje, met een geschikte mix van oud en nieuw, dat ik echter niet in beeld heb. Een goed voorbeeld van het oude is de herberg. Ze werd in 1910 gebouwd als een “gentlemen’s club”. Tijdens de eerste wereldoorlog bouwden de gentlemen wat verderop een nieuwe club en stonden de oude af om de verpleegsters van het ernaast gelegen hospitaal te huisvesten. In 1990 kocht het YHA het gebouw en vormde het om tot een jeugdherberg, een erg aangename verblijfplaats overigens.

https://www.strava.com/activities/13055403467

Vandaag begon erg grijs, met 200 meter hoogte kwam ik zelf in de wolken, en wat minder warm dan de afgelopen dagen. Na de middag kwam wel stilaan de zon door.
De makkelijkste keuze zou vandaag gewoon een snelweg route, rechtstreeks naar Newcastle, geweest zijn maar ik koos eerst toch nog voor een paar kleinere wegen. Na 55 Km was er echter geen ontsnappen meer aan, er was geen alternatief meer. Het zijn niet de mooiste fietsmomenten maar het is wel makkelijk om naar een stad te rijden. Bij ons wijzen de wegwijzers meestal naar wegen waar je als fietser niet op mag, terwijl je ze hier gewoon mee mag volgen 🙂 .
Ik zal hier 2 dagen blijven, niet omdat ik die 2 dagen zodanig nodig heb maar om te temporiseren richting Sydney. Ik heb de aankomst in Sydney al 2 dagen naar voor geschoven maar ben nog altijd toch wat vroeg. Ik had eigenlijk met een weekje minder gekund voor deze reis.

https://www.strava.com/activities/13049579973

Het was vanmorgen al drukkend warm maar toen ik dichter langs de zee kwam, voelde ik af en toe toch een wat koelende zeebries. Verder werd het wisselend bewolkt en na de middag terug weer warmer, zeker toen er weer wat moest geklommen worden en dat moet schijnbaar altijd onder een stralende zon gebeuren 😉 .
Kort na vertrek moest ik weer de snelweg op maar bij de eerste gelegenheid ging ik daar ook weer terug af, om voor de langere route langs de Lakeside Drive te kiezen. Op zeker moment reed ik over een smalle landstrook tussen zee en meer maar ik kreeg geen van beiden echt te zien, langs beide kanten zat er een dik bos in de weg.
Helemaal aan het einde moest ik nog even terug op de snelweg maar dat was maar voor een paar kilometer. Het blijft toch een beetje vreemd dat autobestuurders aan een afrit gewaarschuwd worden om voorzichtig te zijn voor overstekende fietsers.
Ik zit vanavond in een leuk motel maar wifi hebben ze niet.

https://www.strava.com/activities/13042557362

Vandaag werd weer een warme dag maar schijnbaar is de atmosfeer wel wat stabieler want buien zijn er nog niet geweest.
Ik had vandaag een prachtig moment toen enkele dolfijnen, ik dacht een vijftal, naast me mee zwommen. Ze zwommen in een doorgang van de zee naar een meer. Ik mistte wel de mooiste foto’s. Aangezien ze naast me zwommen, waren ze al vlug een eindje verder weg wanneer ik stopte en helemaal tegen dat ik ook nog mijn camera vast had en klaar was voor de foto. Bovendien blijven ze natuurlijk niet boven water zwemmen en moet je ze eerst spotten voor je kan richten, waarna ze dan al vlug weer onder zijn. Eentje voelde zich even als een walvis, met een fonteintje bij het uitademen en een mooie “staart omhoog” duik erna 🙂 . De mooiste foto’s heb ik dus niet maar het was wel een prachtig moment.
Een eind verder werd het een heel stuk minder prachtig, toen ik weer op een onverharde weg terecht kwam. Dat was eigenlijk niet de bedoeling maar het leek me een mooi alternatief voor de drukke hoofdweg, en dat was het aanvankelijk ook, tot het asfalt plots verdween. 22 Km duurde het, sommige stukken vielen nog wel mee maar andere waren echt verschrikkelijk. Het hangt allemaal af van de ribbels in de ondergrond, het befaamde wasbord effect. Het asfalt bracht in eerste instantie nog geen verlichting, je weet niet hoe ze het presteren maar dat was nog erger dan het onverhard. De verlichting kwam er op de grote weg, hier weer op de pechstrook van wat zowat een snelweg was. Ook niet echt aangenaam om te fietsen maar wel een mooi wegdek en de wind vanachter, het ging hier dus een stuk vlotter vooruit 🙂 .
Taree is een typisch “doorrij stadje”. De hoofdweg is afgelijnd met handelszaken, waarvan de meesten één of andere link met auto’s hebben, motels en restaurants. Achter die zaken gaat dan een wat afgeleefd stadje schuil maar wel met een paar grote scholen en sportterreinen.

https://www.strava.com/activities/13034644634

Vanmorgen vielen er nog steeds druppels op het dak maar die kwamen van de mist die door de bladeren van de bomen gevangen werd en druppels vormde. Het duurde even voor die mist echt wegtrok maar daarna werd het snel warm.
Het terug bereiken van de kust leek me een gelegenheid om nog eens een fietsbreak te nemen. Vanmorgen maakte ik een wandelingetje maar daarmee zat de fysieke arbeid er wel op, het werd al snel te warm om bijzonder actief te zijn. Eén van de attracties van Port Macquarie is het Breakwalpad. Het is een deel van de “coastal walk” waar mensen de rotsstenen beschilderd hebben. Sommigen zijn mooie kunstwerkjes terwijl andere gewoon familieherinneringen of gedenkstenen vormen. Port Macquarie zelf stelt als stad weinig voor om te bezoeken, een moderne kustplaats zonder meer.

https://www.strava.com/activities/13027115179

Om 5 uur gingen gisteren de hemelsluizen open en ze bleven voor de rest van de dag open. Vanmorgen kon het 2 kanten uitgaan, zon of grijs, maar het werd al vlug duidelijk dat het naar zonnig en warm zou kantelen.
Ook deze tweede “minder inspannende dag” viel nog best tegen. Om te beginnen lag het resort langs een riviertje en moest ik al direct stevig klimmen om terug de weg te bereiken. Daarna bleef er ook niet zoveel dalen meer te resten dan dat ik aanvankelijk verwacht had, na de stevige start ben ik gisteren toch ook nog stevig gedaald. Bovendien ging de weg ook vandaag natuurlijk weer klassiek op en af, zo verzamelde ik ook nu weer bijna 1.000 hoogtemeters.
Warm weer met een onstabiele atmosfeer is zelden goed nieuws, om 3 uur brak vandaag de hel los. Ik was echt wel blij dat ik niet meer op de fiets zat.

https://www.strava.com/activities/13019883234