Aangezien er weer een erg lange rit op het programma stond, begon ik er vanmorgen weer goed op tijd aan. Het er overigens geen best weer voor, de dag begon al eerder grijs en winderig en zou nog grijzer en winderiger worden. Bovendien was de wind gedraaid, de wind van gisteren had een handlanger kunnen zijn maar die van vandaag was dat zeker niet. Het werd me ook al vlug duidelijk dat ik het vandaag niet helemaal droog zou houden maar dat viel uiteindelijk nog best mee, af en toe waaide er wat nattigheid over maar niets om een regenjas voor aan te doen. Tegen de middag werd het grijs wat vriendelijker, en droger, en zou later ook stilletjes aan verdwijnen maar de wind was niet te vermurwen, die bleef stevig door doen.
Een lange rit dus, zo’n 150 Km en allemaal over dezelfde weg. De rit was echter onontkoombaar, er was gewoon niets tussen Melingie en Kingston. Het “Salt Creek Cafe” was, na 60 Km, de enige mogelijkheid om te pauzeren. Ik ontmoette er ook 2 jonge Melbourners, één ervan kwam ik eergisteren al eens tegen. De gasten kamperen wild en zijn dus niet aan accommodaties gebonden. Mijn gids zag hier ook een mogelijkheid om te overnachten in een hostel maar online kon ik daar niets van terugvinden en dat risico heb ik dus niet genomen. Ik zag vandaag wel het gebouw maar de zaak was schijnbaar ook één van die covid slachtoffers, niet meer actief dus.
Ik passeerde ook de streek van de “Pink Lakes”. Door algen in het water kleurt dit roos maar onder de grijze hemel van vandaag leek dat toch maar beperkt. Ik zag mogelijk ook niet het meest explicite van de meren, niet datgene waarnaar men vanuit Adelaide uitstappen organiseert.
De laatste uren was het dikwijls echt “tsjolen” met vals plat en de wind pal op de neus. Vanaf nu zouden de ritten terug onder de grens van de 100 Km moeten blijven.
Vannacht slaap ik weer in een park, mijn goedkoopste maar zeker niet de minste.
https://www.strava.com/activities/12714153258
dannyc2018 