Vandaag was niet de mooiste rit van de reis. Zowat de hele route was grote weg en enorm druk maar ik zag niet veel alternatief. Achteraf gezien had het voor Geelong, ooit nog het theater voor het wereldkampioenschap wielrijden, nog gekund maar eenmaal daar voorbij zag ik ook achteraf niet veel. Voorbij Geelong belandde ik zelfs op de pechstrook van de snelweg. Allemaal volledig legaal overigens, er stonden zelfs speciaal verkeersborden voor fietsers om op die pechstrook te blijven en aanwijzingen om voorzichtig over te steken aan op en af ritten. Ik ben echter niet gestopt om er een foto van te nemen, zoals ik vandaag uiteindelijk nergens gestopt ben voor een foto. Niet alleen is het erg onaangenaam op de pechstrook van een snelweg maar dat is ook waar het glas en ander vuiligheid terechtkomt. Dat is misschien nog het grootste nieuws, dat ik de rit doorgekomen ben zonder lekke band 😉 . Even dacht ik om een afrit te kunnen nemen en minstens voor een tijdje een parallelweg te nemen maar net die afrit was afgesloten voor wegenwerken 😦 . Pas op zo’n 35 Km van het einde was er eindelijk mogelijkheid voor een alternatieve route. Dat was meteen ook zo’n beetje het begin van de randsteden van Melbourne, men sprak er op de wegwijzers niet meer van Melbourne maar van City. Na die afrit bij Werribee werd het nog niet meteen rustig maar het was toch al een verbetering. Voorbij Werribee kwam ik wel een tijd op een fietspad terecht maar dat was ook niet meteen het mooiste fietspad en liep door verschillende industriegebieden. Echt in de buurt van Melbourne kwam ik weer in de drukte terecht. Ik gebruikte vandaag overigens wel GPS om mijn doel te bereiken, anders zou het echt wel een probleem geweest zijn. De eerste indruk van Melbourne is niet te schitterend, het is een echte grote metropool met veel industrie in de nabije omgeving en enorme hoogbouw in het centrum. Toch zal ik hier 2 dagen blijven, 2 dagen zonder fiets!

https://www.strava.com/activities/12786390800

Het was vanmorgen zonnig maar met dreigende wolken rondom. Ik was er bij vertrek dan ook niet gerust in maar het zou in de voormiddag bij dreigen blijven en na de middag beginnen opklaren en af en toe zelfs nog eens warm worden.
De Great Ocean volgde vandaag wel grotendeels de kust. Het grote kustspektakel was dan wel voorbij maar het was nog altijd mooi om langs te rijden en ook nog altijd heuvelachtig, niet meer de grotere jongens als gisteren maar af en toe toch nog best pittig. Het maakte van vandaag toch weer een best pittige rit.
Torquay is het officiële einde, of begin 😉 , van de Great Ocean Road.
Mijn verblijf in Torquay Hotel is vrij prijzig voor vrij weinig faciliteiten.

https://www.strava.com/activities/12778440578

Het was een grijze dag vandaag maar dat maakte de omgeving er niet minder spectaculair om. Het voelt een beetje raar om te beseffen dat heel dit kustspectakel, door de natuurlijk steeds voortdurende erosie, gedoemd is om uiteindelijk helemaal te verdwijnen.
Een beetje voorbij de Twelve Apostels verliet de weg terug de kustlijn, als je het fijn bekijkt dan loopt die grote oceaan weg niet echt veel langs de oceaan 🙂 . Als je over de Great Ocean Road hoort dan gaat het steeds over het spectakel langs het stuk kust dat ik deed maar niemand heeft het over de bergen waar je over moet. De eerste was vooral lang maar de tweede was pas echt lastig, vooral in het begin bijzonder stijl en zonder enige onderbreking. Het was echt wel een stevige rit vandaag.
De Settlers introduceerden blijkbaar ook herten. Ik had al een paar verkeersslachtoffers gezien maar nu dus ook een groep levende. Er staat een omheining in de achtergrond maar ik had niet het idee dat ze in gevangenschap zaten.
Er verscheen deze namiddag zomaar een koala in de tuin van de hostel. De foto’s zijn door de glazen deur genomen maar die was blijkbaar goed proper 🙂 .

https://www.strava.com/activities/12770165264

De avondwandeling is er gisteren niet meer van gekomen. De wind trok aan en de bewolking kwam ook opzetten, het eerste betekende dat het wat minder aangenaam werd en het tweede betekende dat het licht niet beter zou worden dan de avond ervoor.
Omdat ik vandaag een klein omweggetje zou maken door het Tower Hill Reserve, begon ik er nog eens wat vroeger aan. Tower Hill is een inactieve vulkaan waarin een natuur reservaat gevestigd is en het werd me zaterdag al aangewezen als een “to do” door mijn gastvrouw. Heen en terug zou het echter een rit van zo’n 35 Km worden en dat zag ik gisteren dus niet zitten maar vandaag een klein ommetje leek me wel mogelijk. Het opmerkelijke is dat het Tower Hill Reserve eigenlijk niet op een hill ligt maar vooral in een put, in de krater dus. Je moet dus wel even over die kraterwand om er te geraken en ook om er weer weg te komen. Ik ben enorm blij met mijn ommetje. Het is om te beginnen een prachtige omgeving maar ik zag er bovendien, uiteraard, kangoeroes maar ook een koppel emoes en een dozijn of wat koala’s 🙂 . Het was lastig om er weg te komen, door een wel heel pittig klimmetje om terug uit de krater te geraken, maar het was dus zeker de moeite waard.
Rond de middag begon ik aan mijn “Great Ocean Road”, hoewel het wel nog even zou duren voor ik die “ocean” ook te zien kreeg. Toen ik ze echter eindelijk bereikte was het wel meteen raak met een behoorlijk spectaculaire omgeving.
Aan de Great Ocean Road werd begonnen in 1919, door uit wereldoorlog 1 teruggekeerde soldaten, en er werd tot 1932 aan gewerkt. Ze werd opgedragen aan de gesneuvelde soldaten van die eerste wereldoorlog en geldt daardoor als het langste oorlogsmonument. Ook nu wordt er weer aan gewerkt. Op 4 november wordt een groot stuk, van het deel dat ik vandaag deed, afgesloten voor onderhoudswerken. Best dat ik geen week later ben dus 🙂 .
Ik ben vandaag dus niet alleen erg blij met mijn ommetje door het Tower Hill Reserve, ook het slot langs de kust was erg bijzonder.

https://www.strava.com/activities/12762405489

Op deze fietsloze zondag begon ik wel met een ochtendwandelingetje. Een wandeling waarvan ik het grootste deel, rond Griffiths Island, gisterenavond ook al eens deed. Vandaag maakte ik er een kleine verlenging aan langs het stadje. Eigenlijk was de avondversie beter, in geval van een heldere hemel doe ik ze vanavond ook nog eens over. De rest van de dag wordt vooral rustig relaxen.
Op zondagvoormiddag wordt er hier nog redelijk gefietst, dat merkte ik vorige week ook al enigszins.

https://www.strava.com/activities/12752718102

Vandaag was mooi blauw maar erg fris in de morgen. De weg was een stuk rustiger dan gisteren, misschien ook wel omdat het weekend is.
Ik logeer nog eens in een hostel. Port Fairy leek me een leuk plaatsje om, eindelijk, eens een fietsbreak te houden, hier voor 2 nachten en morgen geen fiets dus.

https://www.strava.com/activities/12745274890

Het was vandaag weer wisselend bewolkt en deze keer bleef het zo, geen overtrekkende grijze wolken met regen deze keer. Het leek ook dat er wat minder wind was dan de voorbije dagen.
Vandaag weer een stevige rit en het was daar geen aangename route voor. Hoewel het eigenlijk een kleinere weg was, was het er relatief druk en met een vrij groot aandeel vrachtverkeer. Bovendien bolde de weg ook niet echt door het constant op en neer golven van de weg. Even voor Nelson stak ik de staatsgrens over, van South Australia naar Victoria. Het was meteen ook het einde van de Southern Ocean Drive, die de afgelopen dagen zowat mijn vaste companion was, die hoort bij South Australia. Ik ging er ook meteen een half uur in de toekomst, een nieuwe tijdszone 🙂 .
Ondanks de lange lastige weg kon ik toch mijn geluk niet op vandaag. Wanneer je naar Australië komt dan reken je erop om kangoeroes te zien, ze zijn wel eerder nocturnel maar ze zijn zowat overal en behoorlijk goed zichtbaar. Bovendien zullen ze wel wat drukker zijn bij avondschemering en ochtendgloren maar zijn, zoals de reeën bij ons, toch ook gewoon overdag actief. Koala’s zijn een andere zaak. Ook die hoop je stilletjes wel te zien maar die zitten overdag wel rustig hoog in hun boom en de kans om ze daar te spotten is echt wel klein en net dat is me vandaag dus wel gelukt 🙂 .
Vandaag slaap ik nog eens in een motel.

https://www.strava.com/activities/12738600867

De voormiddag was wisselend bewolkt met nog steeds diezelfde wind. Ik ging vandaag wel een wat andere richting uit waardoor ik hem al eens eerder mee dan tegen had. Tegen de middag overtrok het volledig en op 10 Km van het einde ging het regenen, genoeg om een regenjas aan te doen. Het duurde echter niet lang en na de regen trok het weer helemaal open.
Ik verblijf vandaag in het “Blue Lake Holiday Park”. Het nabijgelegen Blue Lake is 1 van de origineel 4 kratermeren in de omgeving van Mount Gambier. Het zou zo’n 70 meter diep zijn en gevoed worden door het grondwater. Het voorziet al sinds zowat 1860 het stadje van drinkwater en dat gebeurt sinds 1930 via het nabije pompstation. 2 van de 4 meren zijn sinds de jaren 1980 opgedroogd door het zakkende grondwaterpeil.

https://www.strava.com/activities/12730583212

Het was vandaag best mooi weer maar de wind blijft me tarten. Voorbij Robe, waar ik mijn lunchbreak nam, ging het beter. Ik leek de wind er eerder in het voordeel te hebben en ook het asfalt liep er wat beter. Tot aan het slot, de laatste 6 Km, toen ik terug richting zee moest. Daar kreeg ik de wind weer op de neus en zag ik ook van over zee een grijze hemel naderen. Die grijze hemel naderde snel en de laatste 1,5 Km kreeg ik nog regen, ik deed er mijn regenjas niet meer voor aan maar werd op dat stukje toch nog behoorlijk nat. De plotse regen op een mooie was ook gespreksonderwerp in de receptie en later ook, onder de locals, in de supermarkt.
Het scheelde niet veel maar ik bleef vandaag toch terug onder de 100 Km 🙂 .

https://www.strava.com/activities/12722446540

Aangezien er weer een erg lange rit op het programma stond, begon ik er vanmorgen weer goed op tijd aan. Het er overigens geen best weer voor, de dag begon al eerder grijs en winderig en zou nog grijzer en winderiger worden. Bovendien was de wind gedraaid, de wind van gisteren had een handlanger kunnen zijn maar die van vandaag was dat zeker niet. Het werd me ook al vlug duidelijk dat ik het vandaag niet helemaal droog zou houden maar dat viel uiteindelijk nog best mee, af en toe waaide er wat nattigheid over maar niets om een regenjas voor aan te doen. Tegen de middag werd het grijs wat vriendelijker, en droger, en zou later ook stilletjes aan verdwijnen maar de wind was niet te vermurwen, die bleef stevig door doen.
Een lange rit dus, zo’n 150 Km en allemaal over dezelfde weg. De rit was echter onontkoombaar, er was gewoon niets tussen Melingie en Kingston. Het “Salt Creek Cafe” was, na 60 Km, de enige mogelijkheid om te pauzeren. Ik ontmoette er ook 2 jonge Melbourners, één ervan kwam ik eergisteren al eens tegen. De gasten kamperen wild en zijn dus niet aan accommodaties gebonden. Mijn gids zag hier ook een mogelijkheid om te overnachten in een hostel maar online kon ik daar niets van terugvinden en dat risico heb ik dus niet genomen. Ik zag vandaag wel het gebouw maar de zaak was schijnbaar ook één van die covid slachtoffers, niet meer actief dus.
Ik passeerde ook de streek van de “Pink Lakes”. Door algen in het water kleurt dit roos maar onder de grijze hemel van vandaag leek dat toch maar beperkt. Ik zag mogelijk ook niet het meest explicite van de meren, niet datgene waarnaar men vanuit Adelaide uitstappen organiseert.
De laatste uren was het dikwijls echt “tsjolen” met vals plat en de wind pal op de neus. Vanaf nu zouden de ritten terug onder de grens van de 100 Km moeten blijven.
Vannacht slaap ik weer in een park, mijn goedkoopste maar zeker niet de minste.

https://www.strava.com/activities/12714153258