Er kwamen gisteren in de latere namiddag en avond dan toch nog opklaringen. Ik was nog nooit zo blij met mijn tentje in de zon, het werd er aangenaam warm in. Tijdens de nacht veranderde dat wel weer naar bitter koud. Vanmorgen was alles weer overtrokken maar het bleef droog en dat is eigenlijk alles wat een mens wenst. In de namiddag kwamen er zelfs weer terug opklaringen.
Mijn vrees voor stevig stijgen, van gisteren, bleek ongegrond, de weg liep mooi door de vallei. Ik had eventueel dus wel kunnen verder gaan tot Byrkjelo, mijn halte in dat geval. Anderzijds is het misschien gewoon beter om de ritten, zeker in de omstandigheden van de vorige 2 dagen, eerder wat korter te maken dan ze wat langer uit te rekken. Je zou overigens kunnen zeggen dat ik dat van de vallei eigenlijk allemaal op voorhand moest weten. Ik volg al sinds Voss dezelfde route als in 2009 maar herinner me dus niet zomaar alle details ervan. Wel zijn er punten die je erkent wanneer je er passeert, zoals de klim naar de fjell voorbij Voss of het zicht op Vik aan het einde van de afdaling en nu ook wel die vallei, eens je er bent dus.
Ik wist wel nog dat ik vanaf Byrkjelo stevig mocht gaan klimmen maar dat komt omdat ik met Byrkjelo al wat geschiedenis van voor 2009 heb. Heel lang geleden was daar een kleine jeugdherberg waar ik tijdens mijn eerste motorreis overnacht heb. Eigenlijk was het eerder een grote B&B bij een wat ouder moedertje, wat ouder voor een dertiger in de mid negentiger jaren 😉 . Ik herinner me dat ik er een jonge Fransman als kamergenoot had en dat zowel de herberg als het plaatsje me wel bevielen, al stelt het plaatsje eigenlijk helemaal niets voor. Ik herinner me ook nog dat moedertje plots geen plaats meer had voor enkele jonge gasten, Italianen meen ik, die wat later aankwamen en daarbij echt nogal hoog van de toren bliezen. Ik veronderstel dat ze toen al beslist moet hebben dat ze die onzin helemaal niet nodig had, toen ik er een paar jaar later nog eens passeerde was er van de herberg geen sprake meer. Of hoe sommige dingen je gewoon bij blijven 🙂 .
Na de passage over de fjell mocht ik terug dalen naar zeeniveau, naar de fjord dus. Daar toonde de fjord ook welk wreed spel ze soms kunnen spelen. Na goed 50 kilometer zag ik Stryn al liggen maar toen had ik dus wel nog een kleine 30 kilometer, en dus zo’n 2 uur arbeiden, te gaan.
Ik heb het idee dat ik de vorige keer ook in Stryn kampeerde maar in mijn herinnering leek het mij allemaal veel kleiner.
https://www.strava.com/activities/11604263838
dannyc2018 