Gisteren hebben we onderweg ook de mensen van Malangen terug opgepikt en we zijn nu dus een groep van 25 die de dagen die ons nog resten hetzelfde programma hebben. Vandaag was dat een bustoer op de Lofoten, weer een lange busdag dus maar wel met wat meer fotogelegenheid. Toch blijft het wel een toer met een zeker schema, af en toe rij je dus toch potentieel mooie plaatjes gewoon voorbij. Nu kan je met een bus op de eerder smalle wegen natuurlijk ook niet zomaar overal stoppen. Ook zonder die extra plaatjes kom ik vandaag trouwens weer op een stevige selectie 🙂 .
Op de Lofoten gaat het vooral over bergen en vissen. De bergen rijzen hier soms recht uit zee op tot tegen de 1000 meter hoog. De vis betreft vooral kabeljauw en dan zeker deze die ze tot stokvis maken. Ik zag deze al eerder maar dan in juni, wanneer het zowat tijd is om te “oogsten”. Momenteel is het de tijd om te vangen en op te hangen. Het grootste verschil is de geur, de reeds gedroogde vis van juni is eerder geurloos terwijl er onder de vers opgehangen wel een pittig geurtje hangt.
De winter lijkt hier op veel plaatsen al bijna voorbij. Al voelde het vanmorgen, door een nog snedigere wind, wel meer winters aan dan in Tromsø. Ironisch genoeg wist de gids op onze bustoer te vertellen dat ze tot een week geleden een best stevige winter hadden met veel sneeuw en ijs. De afgelopen week kregen ze echter alleen nog veel regen, wat dus veel winter wegspoelde. Het voordeel is wel dat je gerust buiten kan komen zonder hulpstukken 🙂 .

Vandaag was weer een lange transfer dag, naar de Lofoten. Het was deze keer wel een mooie rit, door prachtige Noorse winterlandschappen. De ene moment rij je nog langs de fjorden en even later zit je volop in de bergen of op de toendra, en dat wisselt allemaal even vlotjes af. Het bleef echter wel gewoon een verplaatsing en dus zonder foto’s, behalve enkele tijdens een korte lunchstop.
Het was dus een prachtige rit, ze toonde Noorwegen in zowat al zijn (winter) variëteiten, maar 8 uur op de bus blijft wel lang.

Gisteren in de latere namiddag ging de regen over op lichte sneeuw. Niets dat bleef liggen maar het gaf tenminste een meer winterse sfeer. Ook vanmorgen voelde het nog best wel winters.
Ik stak vandaag de brug naar het vaste land over, 2 maal. Op de brug was het echt wel winters met een stevige kruiswind. Die wind was meteen de reden waarom ik de brug 2 maal overstak. Ik wou aan de overkant ook met het kabelspoor naar boven maar die bleek gesloten vanwege de hevige wind. Volgens mijn weer-app zou de wind in de namiddag afnemen en dus maakte ik de wandeling nogmaals maar tevergeefs, ze was nog steeds dicht. Ik trof er wel één van de medewerkers en die wist me te vertellen dat er vandaag waarschijnlijk toch geen verandering in de windsituatie zou komen en de kans om nog te starten dus erg klein werd. Geen reden meer om te blijven plakken dus.
Nog wat nota’s bij de foto’s: centraal tussen de 2 boten op de eerste foto ligt het hotel waar ik verblijf, één van de moderne nieuwbouwen langs het water dus. De voorlaatste foto toont het plaatselijke openluchtzwembad 🙂 . Niet op de foto maar er wordt wel degelijk in het water gesprongen, meestal toeristen die voor even hun durf willen tonen 🙂 .

Vandaag was terug super grijs met geregeld wat regen en af en toe een snedig windje.
Ik bracht de dag gewoon in Tromsø door, en kwam daar ook weer mijn vriend Roald tegen 🙂 . Ik hou wel van Tromsø en was hier ook al meerdere keren, de eerste keer in 1991 maar van dat stadje van toen schiet niet zo heel veel meer over. Van de essentie in het centrum is er wel gebleven. Vanuit het centrum de berg op staan er ook nog volop klassieke oude, houten huizen maar met name langs het water is er veel moderne nieuwbouw gekomen en wordt er nog meer bij gebouwd.
Net zoals op de wegen ligt er ook, zeker buiten het centrum, nog veel hard ijs op het pad. Sommigen schijnen daar totaal geen problemen mee te hebben maar anderen gaan wel dikwijls op de sukkel. Ikzelf schafte mij een setje “spijkerzolen” aan. Zoals alles wat bolt dat hier op spijkerbanden doet, inclusief de tweewielers. Die “spijkerzolen” trek je over je schoenzolen en zorgen met ijzeren punten voor grip op ijs en sneeuw. Zonder die dingen zou ik niet ver komen. Zelfs met die zolen vind ik het soms nog lastig maar dat is dan echt meer een mentale zaak, het helpt natuurlijk ook niet als je nog vrij recent ervaren hebt dat je toch wat breekbaarder wordt 🙂 . De overtrekken zorgen echter echt wel voor stevige grip. Je moet ze wel steeds weer uit doen om ergens binnen te gaan.

De temperaturen zaten vandaag een ietsje boven het vriespunt maar een snedige wind gaf het af en toe toch wel een winters gevoel.
Vandaag stond er rendier voederen op het programma. Niet het type uitstap waarvoor ik normaal zou inschrijven maar deze keer zat hij in het pakket en het viel uiteindelijk best wel mee. Het begon met een mooie busrit van een 45 minuten, ook over landelijke wegen die nog veelal uit hard ijs bestaan. De omgeving was prachtig maar ik bleef bij mijn principe van geen foto’s vanuit een rijdende bus. Ook de omgeving van de rendierboerderij was erg mooi. Het voederen zelf heb ik aan me laten voorbijgaan. Normaal zit er in het programma ook nog een korte rit met de rendierslee maar kon niet doorgaan vanwege de slechte sneeuwconditie, de rendieren zouden in de omstandigheden een te groot risico op verwondingen oplopen. Wel stond er als lunch nog een rendier stoofpotje op de menu en daarna volgde nog een uitleg van de Sami rendierherder over zijn cultuur. Al bij al een geslaagde uitstap dus, in mooie condities.
Na terugkomst ging ik ook nog eens bij mijn vriend Roald langs 😉 .

Vandaag werd dus, zoals gisteren al aangekondigd, een lange reisdag. Dat die reisdag zo lang werd is ook een klein beetje mijn schuld. Ook als het maar een kwartiertje sporen is, dan nog heb ik te weinig vertrouwen in het openbaar vervoer om gewoon op tijd te komen. Bovendien sta ik toch om 7 uur op en dan kan ik even goed op de luchthaven rondhangen als gewoon op mijn kamertje. Ik kwam dus weer erg vroeg op de luchthaven.
Daar nam ik de Brussels Airlines vlucht naar Evenes. Hij staat tenminste genoteerd als Brussels Airlines maar het schijnt een beetje een open charter van Nordic te zijn, ook mijn “Winter Scandinavië” reisbureau. Het eerste winter gevoel viel wel een beetje tegen. Er lag wel overal sneeuw maar het was vooral erg grijs, winderig en eerder zacht.
In Evenes volgde dan nog een lange bustransfer naar Tromsø. Er is ook een internationale luchthaven in Tromsø zelf maar Nordic biedt hier meerdere pakketten aan het het is voor hen dan waarschijnlijk makkelijker en voordeliger om al die passagiers te verzamelen in één gecharterde vlucht en van daar te laten verspreiden dan allemaal individuele vluchten naar verschillende plaatsen te boeken.
De transfer naar Tromsø had waarschijnlijk ook wel een stukje korter gekund. Nordic bedient vanaf Evenes 2 bestemmingen met de bus. Volgens mijn interpretatie gebeurt dat normaal met 2 bussen maar bij te weinig deelnemers, zoals vandaag, voegt men die 2 bussen samen tot 1 en dan moeten die voor Tromsø, uiteindelijk nog 12 personen, eerst de passagiers voor Malangen gaan afzetten om dan van daar verder naar Tromsø te rijden. Als compensatie kregen de Tromsø reizigers van Nordic in Malangen wel een 3-gangendiner aangeboden. En zo werd het dus een heel lange reisdag.
Nu is zo’n lange bustransfer ook geen gehele ramp. Het voordeel van in deze periode te reizen is dat je al een behoorlijke portie daglicht krijgt, tenslotte moet het over goed 3 weken overal gelijk staan. Het begint dus als een mooie rit door een winters Noors landschap. Niet alleen de uitzichten waren erg mooi maar vooral de ijsvallen/-wallen die over de rotsen vielen vond ik ook prachtig en indrukwekkend. Vooral de propersten, die waren bij gletsjerblauw. De meer vervuilde waren eerder vaal bruin maar toch ook nog indrukwekkend. Jammer genoeg betreft het wel een echte transferbus en neem ik, een vliegtuig niet te na gesproken, geen foto’s in de beweging. Na het donker had de rit ook nog wel wat maar dan begon ze toch vooral lang en vervelend te worden.

Ik had vanmorgen graag nog een wandelingetje gemaakt maar vond het weer uiteindelijk toch te wisselvallig.
Na de middag nam ik dan de trein richting Leuven, vanwaar het morgenochtend nog wat verder gaat naar Zaventem om daar het vliegtuig te nemen.
Nadat ik mijn lange Azië reis moest annuleren vanwege mijn breuk had ik toch iets anders nodig om op korte termijn te kunnen naar uitkijken. Toen ik eenmaal overtuigd was dat ik voldoende mobiel zou zijn, boekte ik dan maar een weekje naar de sneeuw. Dat gaat voor mij niet zoals anderen naar Oostenrijk of Zwitserland maar naar het hoge noorden, naar Noorwegen. Mijn lange warme reis is dus vervangen door een korte koude reis 😉 . Een korte reis die weleens evenveel zou kunnen kosten als dat die langere zou gedaan hebben. Een koude reis maar nu is de kustregio, waar mijn bestemmingen liggen, vanwege de golfstroom ook weer niet de regio van de meest extreem koude temperaturen. Daarvoor moet je toch wat meer naar het binnenland.
In Gent moest ik overstappen op de trein richting Leuven. Het leek me een goed idee om daarvan gebruik te maken om er eerst wat te eten, ik had toch tijd en er rijden genoeg treinen in die richting. Achteraf bleek dat idee niet zo goed geweest te zijn. Net voor mijn volgende aankwam werden er net voorbij het station spoorlopers gemeld en gingen alle signalen op rood, vooral de treinen richting Brussel werden getroffen. Met 45 minuten vertraging konden we uiteindelijk verder, nog altijd met ruime tijd dus.
Morgen volgt een veel langere reisdag.

Gisteren voormiddag had ik een buitenhuis karweitje dat ik liever nog voor de regen deed. Na die karwei kwam inderdaad de regen en volgde er dus niets meer. Vandaag had ik geen karwei meer en kon er dus wel weer gewandeld worden. Na die regen van gisteren verwachtte ik dat sommige stukken langs de Verdronken Weide wel echt slecht zouden zijn, en dat bleek ook zo, maar het spoor van dinsdag intrigeerde me toch voldoende om ernaar terug te keren, zonder succes overigens. Ofwel zit ik gewoon fout, ofwel was het gewoon een passant die onderweg was, ofwel is er gewoon toch plaats om goed te schuilen 🙂 .

https://www.strava.com/activities/10813293760

Eigenlijk was het mijn bedoeling om vandaag nog eens te gaan fietsen maar omdat het toch nogal grijs bleef, en het daarenboven ook ietwat winderig werd, werd het toch weer een wandeling. Ik trok daarbij nog eens naar de modder, de modder rond de Verdronken Weide. Gezien het weer van de afgelopen weken viel dat eigenlijk nog best mee, al was het af en toe toch wel een beetje schaatsen. Ik merkte op verscheiden plaatsen rondom de Verdronken Weide afdrukken in de modder op, die me van tweehoevige dieren leken te zijn. Nu zijn reeën het eerste, en eigenlijk enige, waar ik aan denk bij tweehoevige dieren. Een paar jaar geleden hebben we een hele zomer een paar reeën rond de Verdronken Weide gehad maar sindsdien heb ik er niets meer van gezien en het lijkt me dat er in de winter onvoldoende schuilplaats is in de bosjes. Anderzijds is het, door de weiden, ook weer niet zo heel ver van de Palingbeek naar de Verdronken Weide. De vraag blijft dus open maar ik ben toch eerder sceptisch, al kan ik bij het spoor niets anders bedenken.

https://www.strava.com/activities/10800633978

Vandaag weer terug de verplaatsing naar Ieper gemaakt. Ik begon voor een keer met een wat langere wandeling naar het station van Herentals. De Dijkbaan is, zoals ik zaterdag merkte, in het weekend wel vrij maar op werkdagen lijkt het me toch niet aan te raden. Het nieuwe pad langs de “herstelde meander” van de Nete was vorige keer al maar amper meer te doen en wilde ik, na de nog extra regen van de afgelopen weken, vandaag dus helemaal niet proberen. Het werd dus een combinatie van 2 mogelijke routes, langs de Watermolen en het Heiken.
Reeën zag ik vandaag al voor ik de grote baan naar Grobbendonk overstak, 2 stuks maar ik kreeg er maar eentje in beeld, in een bosje net achter de huizen van de Kempenlaan. Ik speur al jaar en dag, zonder succes, de vlakte aan de overkant van die grote weg af, omdat het daar volgens mij echt geschikt ree gebied moet zijn, maar zo dicht bij huis had ik er echt geen verwacht. Ik moet wel toegeven dat ik er ook op voorhand al op gewezen was door een vrouw die met de fiets uit de andere richting kwam en mijn camera opmerkte. Toen de reeën mij opmerkten verdwenen ze als snel wat dieper het bosje in. Ik keerde nog even terug naar de Kempenlaan om te zien of ik ze van daar zou terugvinden maar dat bleek niet het geval. Ik kan me wel moeilijk voorstellen dat het hier om permanente gasten zou gaan.
Verder kreeg ik weinig in beeld. Het werd ook al gauw weer donker en grijs, wat het niet makkelijker maakt om iets te zien en ook niet om, als je dan iets ziet, het op tijd in focus te hebben om af te drukken.

https://www.strava.com/activities/10793230877