Van de sluitingsplechtigheid van vorige week kon geen sprake zijn maar een daguitstapje met broer en moeder ging vandaag wel. We gingen op de eerste plaats om enkele zaken weg te brengen en mijn post op te halen maar maakten ook een wandelingetje langs de vesten, waarbij ik mij wel nog in de rolstoel liet rondrijden. Binnenshuis kan ik mezelf wel goed te behelpen maar een wandeling van goed 3 kilometer is met mijn laars wel wat onpraktisch. Voor een foto was ik bij de ijsvogel net te laat maar ik ben wel blij dat ik hem mijn broer tenminste kon aanwijzen, zodat die nu zeker weet dat ik die foto’s niet zomaar “fabriceer” 😉 .

Ik was vorige week niet zo blij met de nieuwe röntgenfoto, er leek weinig vordering op te zien te zijn. Dat de specialist wel een verwijderbare “laars” en geen nieuwe afspraak voorschreef, stemde dan wel weer een beetje optimistischer. Ondertussen heb ik ook zelf wel het gevoel dat er wat beterschap is. Het is nog niet voorbij maar er lijkt wel wat licht aan het einde van de tunnel te verschijnen.
Van een wandeling kan nog geen sprake zijn maar ik zag toch een mogelijkheid voor wat beweging. Er staat hier nog een “hometrainer” en daar kan, met de enkel stevig ingesnoerd in de laars, af en toe toch al wat op gefietst worden. Druk levert dat sowieso toch niet op en het zorgt toch wel voor wat bloedcirculatie.
Ook kom ik al wel eens buiten. Ik neem dan een stoel en zet me met zicht op de tuin neer, eventueel onder een afdakje. Veel spectaculairs is er natuurlijk niet te zien maar het is wel telkens even buiten zijn en een mooie afwisseling voor het “kastje kijken” 🙂 .
Morgen is er een sluitingsplechtigheid in de Kazerne in Ieper. Met bijna 22 jaar dienst heb ik daar toch een behoorlijk hoofdstuk van mijn leven geschreven. Toen ik mijn geplande reis moest annuleren, schreef ik me dan ook in voor deze plechtigheid. Ik had toen nog het optimistische idee dat ik daar dan al wel weer klaar voor zou zijn maar dat blijkt dus niet het geval, ik ben toch nog niet voldoende mobiel daarvoor 😦 .