De afgelopen dagen heb ik onder andere gevuld met het virtueel herdoen van enkele reizen, aan de hand van foto’s (op www.pbase.com/dannyc) maar ook met het herlezen van mijn allereerste blog (www.bloggen.be/dannyc).
Vandaag mocht ik weer naar het hospitaal voor een nieuwe controle. Helemaal goed was het nog niet maar er was wel beterschap, ik ben tenminste van het gips verlost. In de plaats kreeg ik een “boot” waarop ik tenminste mag steunen en die ik mag uitdoen om te slapen en te wassen. Dat laatste was ook het eerste dat ik deed nadat ik thuis kwam, een bad nemen. Dat voelde best goed, na 6 weken van kattenwasjes met een kom water. Verder kan ik nu dus vrij bewegen thuis maar gaan wandelen werd me nog afgeraden. Ik ben dus nog even aan thuis in de Kempen gebonden, Ieper moet nog even wachten. Over 3 weken mag de “boot” weg en dan word ik in principe niet meer voor een controle verwacht, definitief vrij dus.

Officieel worden de dagen nog steeds korter maar de mijne worden steeds langer 😉 . De eerste week had ik nog mijn foto’s om te bewerken en te selecteren maar dat is ook alweer een tijdje gedaan (https://pbase.com/dannyc/root&page=4) . Ondertussen bestaan mijn dagen dus uit wat TV, wat cijferpuzzels (sudoku en tectonic) en vooral veel platliggen.
Vrijdag zijn we er wel even uit geweest. Mijn broer werkt al een tijdje 4/5, vrijdag niet, en dus maakten we van de gelegenheid om, met moeder en tante, een ijsje te gaan eten bij het IJsloeberke in Tielen.
Moeder had ook al wel eens een tochtje met de rolstoel voorgesteld maar mij laten rondduwen door een 89 jarige vond ik toch wat beneden mijn waardigheid. Waar ik wel stilaan zin in kreeg was om mezelf rond te rijden in de rolstoel, met af en toe een steuntje van moeder bij eventuele hindernissen. Vandaag leek daarvoor een goede gelegenheid. Onze rolstoel bleek echter niet echt geschikt om zelf rond te rijden, het is niet bepaald een sportstoel en blijkt ook een duidelijk afwijking naar rechts te hebben. Ik heb me uiteindelijk dus toch moeten laten rondrijden. Het was goed om even buiten te zijn maar verder had ik er zelf weinig aan. Onze timing bleek niet zo goed, we troffen de enige bui van de dag. Gelukkig was ik wel zo vooruitziend geweest om een plastic zak mee te nemen om eventueel mijn gips te beschermen, die mag tenslotte niet nat worden.
Normaal had ik vandaag overigens in het vliegtuig naar Bangkok moeten zitten om van daar naar Saigon te fietsen. Dat is dus voor onbepaalde tijd uitgesteld.

https://www.strava.com/activities/10222755114

Donderdag ben ik met mijn broer even naar Ieper geweest om een en ander te regelen bij de verzekering. Ik dacht om ook even bij mij naar boven te gaan maar dat heb ik na 5-6 treden opgegeven, het was echt niet te doen.
Deze namiddag zijn we dan naar het ziekenhuis in Herentals geweest voor een follow-up. Ik had gehoopt op minstens een “stapgips” maar het verdikt kwam op nog 4 weken “rustgips”, waarop ik niet mag steunen dus. Dat betekent dus ook nog 4 weken als gehandicapte bij moeder op hotel.

Het leven is momenteel erg vermoeiend. Ik doe niet zo veel maar wat ik doe is, op 1 been en 2 krukken, dus wel allemaal erg vermoeiend. Niets is eenvoudig en alles is sport 😉 . Verder is een hele dag in een zetel liggen en verzorgd moeten worden door je 89 jarige moeder ook niet zo prettig, eigenlijk hoort dat andersom te zijn 🙂 . Gelukkig zijn tenminste de weersomstandigheden er niet naar om veel buiten te komen.
Vandaag was er wel even een onderbreking in de sleur met een deelname aan het jaarlijkse eetfestijn ten voordele van het Vorselaars Wielercomité en een bezoekje aan het kerkhof. Dat ging met behulp van de rolstoel die mijn vader nog diende, net zoals ik momenteel in zijn ziektebed slaap.
Ik maakte zondag ook nog een première. De bloedverdunner die ik moet nemen komt in de vorm van een spuit en dus zette ik zondag mijn eerste spuit. Diabetici zijn dit gewoon maar ik vond die eerste keer toch wat bangelijk.