thuis, bij moeder

De dag begon al vroeg met een rit naar Johannesburg. Daar was nog tijd voor een bezoek aan het Apartheidsmuseum, alvorens verder te gaan naar de luchthaven, maar daar heb ik voor gepast. Ik hield het bij een bezoek aan de cafetaria, met behulp van een rolstoel.
Op de luchthaven werd de groep gesplitst over verschillende vluchten naar verschillende bestemmingen, het werd dus beetje bij beetje afscheid nemen. Voor mij was er door het reisbureau “assistence” geregeld voor mijn terugvlucht, gelukkig want zonder die vooraf geboekte ondersteuning was ik er mogelijk niet geraakt. Het reizen als “gehandicapte” was dus ook wel een ervaring maar wel eentje die ik liever overgeslagen had. Het meest opvallende was het instappen op de vlucht naar Brussel in Londen Heathrow. Het was een vlucht waarbij het vliegtuig op de tarmac staat en je dus met de bus van de gate naar het vliegtuig gaat om dan via de trap in te stijgen. Dat was in mijn conditie niet aan de orde. Ik werd dus met een liftvoertuig naar het vliegtuig gereden en omhoog gebracht aan de andere zijde van het vliegtuig, waar de chauffeur op de andere deur moest kloppen om mij binnen te laten.
Het originele plan was om met de trein naar Ieper te rijden en dan morgen voor een paar dagen bij moeder op bezoek te gaan. Alleen op een studio op de derde verdieping, zonder lift, was echter ook weer geen optie. Ik werd in Zaventem dus opgewacht door broer en zijn vriendin om mij voor onbepaalde tijd naar Vorselaar te brengen, daar kan ik de volgende dagen voor alles op het gelijkvloers terecht.
Onderweg naar huis gingen we wel eerst nog even langs de spoed in het ziekenhuis in Herentals, om mijn been nog eens te laten checken. Ook al omdat de verpleegsters in onze groep, die mij donderdag ook al verzorgden, opgemerkt hadden dat ik bij een dergelijk gips eigenlijk bloedverdunners zou moeten nemen om een mogelijke trombose te voorkomen, bloedverdunners die ik niet voorgeschreven gekregen had.
De receptioniste op de spoeddienst was niet van de vriendelijkste soort en vond dat de dienst er niet was voor een “second opinion” en dat ik dus maar een afspraak moest maken voor maandag. De spoedarts moet echter wat van mijn verhaal opgevangen hebben en was bijna nog voor ons buiten om ons toch terug naar binnen te sturen om de zaak even te bekijken. Ik was dan ook blij, de receptioniste waarschijnlijk iets minder, dat de eerste persoon waarbij ik daar terecht kwam zei dat ik er goed aan gedaan had om direct langs te komen, precies vanwege die ontbrekende bloedverdunners. Er werden ook nieuwe x-rays maakt, die bevestigden dat het een “zuivere” breuk was en dat er geen chirurgie aan te pas zou moeten komen. Ook werd er een nieuwe gips aangelegd en dus bloedverdunners voorgeschreven. Over 10 dagen zal er dan een eerste folow-up volgen.
De blog zal de volgende dagen, en weken, dus ook op een wat lager pijl staan.