De dag begon al vroeg met een rit naar Johannesburg. Daar was nog tijd voor een bezoek aan het Apartheidsmuseum, alvorens verder te gaan naar de luchthaven, maar daar heb ik voor gepast. Ik hield het bij een bezoek aan de cafetaria, met behulp van een rolstoel.
Op de luchthaven werd de groep gesplitst over verschillende vluchten naar verschillende bestemmingen, het werd dus beetje bij beetje afscheid nemen. Voor mij was er door het reisbureau “assistence” geregeld voor mijn terugvlucht, gelukkig want zonder die vooraf geboekte ondersteuning was ik er mogelijk niet geraakt. Het reizen als “gehandicapte” was dus ook wel een ervaring maar wel eentje die ik liever overgeslagen had. Het meest opvallende was het instappen op de vlucht naar Brussel in Londen Heathrow. Het was een vlucht waarbij het vliegtuig op de tarmac staat en je dus met de bus van de gate naar het vliegtuig gaat om dan via de trap in te stijgen. Dat was in mijn conditie niet aan de orde. Ik werd dus met een liftvoertuig naar het vliegtuig gereden en omhoog gebracht aan de andere zijde van het vliegtuig, waar de chauffeur op de andere deur moest kloppen om mij binnen te laten.
Het originele plan was om met de trein naar Ieper te rijden en dan morgen voor een paar dagen bij moeder op bezoek te gaan. Alleen op een studio op de derde verdieping, zonder lift, was echter ook weer geen optie. Ik werd in Zaventem dus opgewacht door broer en zijn vriendin om mij voor onbepaalde tijd naar Vorselaar te brengen, daar kan ik de volgende dagen voor alles op het gelijkvloers terecht.
Onderweg naar huis gingen we wel eerst nog even langs de spoed in het ziekenhuis in Herentals, om mijn been nog eens te laten checken. Ook al omdat de verpleegsters in onze groep, die mij donderdag ook al verzorgden, opgemerkt hadden dat ik bij een dergelijk gips eigenlijk bloedverdunners zou moeten nemen om een mogelijke trombose te voorkomen, bloedverdunners die ik niet voorgeschreven gekregen had.
De receptioniste op de spoeddienst was niet van de vriendelijkste soort en vond dat de dienst er niet was voor een “second opinion” en dat ik dus maar een afspraak moest maken voor maandag. De spoedarts moet echter wat van mijn verhaal opgevangen hebben en was bijna nog voor ons buiten om ons toch terug naar binnen te sturen om de zaak even te bekijken. Ik was dan ook blij, de receptioniste waarschijnlijk iets minder, dat de eerste persoon waarbij ik daar terecht kwam zei dat ik er goed aan gedaan had om direct langs te komen, precies vanwege die ontbrekende bloedverdunners. Er werden ook nieuwe x-rays maakt, die bevestigden dat het een “zuivere” breuk was en dat er geen chirurgie aan te pas zou moeten komen. Ook werd er een nieuwe gips aangelegd en dus bloedverdunners voorgeschreven. Over 10 dagen zal er dan een eerste folow-up volgen.
De blog zal de volgende dagen, en weken, dus ook op een wat lager pijl staan.

Op onze laatste volledige dag maakten we een wandeling, op de Drakensberg. Daarbij ging het dan om het grotere overzicht en de kleinere details.
De wandeling verliep voor mij uiteindelijk niet helemaal goed. Even voor ons keerpunt schoof mijn rechtervoet uit op wat los grint/stof bovenop de harde ondergrond terwijl er onder mijn linkervoet schijnbaar geen stof was. Het gevolg was zo’n beetje een spreidstand waarbij een luide krak te horen was, die ook door enkele mensen op een paar meter afstand gehoord werd. In onze groep zitten ook enkele medereizigers met enige medische kennis en o.a. verbindingsmateriaal. Met een stevig ingepakte enkel raakte ik nog wel op eigen kracht terug beneden maar helemaal pijnloos was dat niet. Het was echter vooral vanwege de luide krak dat we besloten om toch maar naar een hospitaal te gaan voor x-rays en daar bleek dat ik een breuk in mijn had opgelopen, een beetje boven de enkel. Ik zit nu dus in een “half-gips” om de zaak te stabiliseren. Het zou wel om een “clean break” gaan.
Daarmee zit de reis er zo’n beetje op. Als fietsreis vond ik ze niet echt uitzonderlijk, en ze liep voor mij een beetje met een domper af, maar voor de fotograaf was ze fantastisch.
Het was ook mooi om de solidariteit van mijn medereizigers in de moeilijke momenten te mogen ervaren, als ook de grote inzet van de organisatie “op de grond en het bureel”.

Vanmorgen weer een lange transfer alvorens onze laatste rit te beginnen. Deze keer ging de rit wel overwegend bergop en ze liep meteen verder tot ons laatste hotel, waar we 2 nachten blijven. Het fietsen zit er dus op en de reis nadert snel zijn einde. Een erg kort reisje voor mijn doen dus 🙂 .
Ik raakte vandaag op een bepaald moment in mijn eentje een heel eind voorop maar wachten was nog nooit zo aangenaam, ik stuitte op een broedkolonie ibissen en koereigers en het was leuk om deze een tijd lang rustig te aanschouwen.

We begonnen vandaag met een lange bustransfer. De afstanden in Zuid Afrika zijn groot, te groot om met een groep te overbruggen.
We begonnen weer te fietsen boven op een pas en gingen dus weer overwegend naar beneden. Dat betekent echter niet dat er helemaal niet moet geklommen worden, er zat nogal eens een heuveltje tussen. We fietsten door een mooie omgeving maar wel wat minder spectaculair, er zijn dus een keer weinig foto’s.
Pietermaritzburg is een behoorlijk grote stad maar we logeren duidelijk in de betere buurt, met grote villa’s met stevige muren eromheen. Ook de villa waar we overnachten is een klein paleisje, duidelijk wat hoger dan de gemiddelde standaard die ik gewoon ben 🙂 .
Eten deden we vanavond in zeer waarschijnlijk het luidruchtigste restaurant waar ik ooit was.

Vandaag begonnen we met krokodillen en nijlpaard safari per boot maar er waren ook wel wat leuke vogels te zien onderweg. Na de middag waren we “vrij”. Omdat de wifi in de lodge het plots fantastisch deed, werkte ik eerst een paar dagen achterstand weg. Daarna ging ik voor een wat latere lunch met aansluitend een, niet geregistreerd, wandelingetje. De foto oogst was vandaag weer bijzonder groot en de selectie moeilijk, bleef dus een erg groot aanbod.

Ook vandaag begon ik met een vroeg ochtendwandelingetje. Het was wat minder spectaculair dan gisteren maar toch weer mooi. Na het ontbijt passeerde de grote apen horde. Gisteren, toen ik mijn camera op die moment niet bij had, waren ze overigens vroeger. Ik vreesde al even dat ze vandaag zouden overslaan.
Het grijze weer was weer terug, met na de middag af en toe een buitje. Dat was wat minder erg omdat er toch een grote bustransfer, terug naar Zuid Afrika, op het programma stond. We reden daarbij wel nog even om langs het Hluwehluwe Park om daar een picknick lunch te nemen, een lunch die wel stevig verstoord werd door enkele almaar opdringerigere apen. Overigens hoorde deze die zijn tanden liet zien daar niet bij, die zat maar verveeld gapend toe te kijken 🙂 .
We zitten nu in een lodge waar er ik terug elektriciteit heb en er wifi is, maar niet op mijn laptop. Ik heb wel verbinding met het lokale netwerk maar met mijn laptop kom ik niet verder. Het begint behoorlijk frustrerend te worden 😦 .

Mijn dag was vandaag al geslaagd voor het ontbijt. Ik werd vroeg wakker en besloot dan maar een kleine wandeling te maken. Ik ontmoette daarbij, vlak bij ons overnachtingsplaats, in het bos een groep nyala’s. Eén van de vrouwtjes passeerde me zodanig dichtbij dat ik, als ik mijn arm zou uitgestoken hebben, haar had kunnen strelen.
Na het ontbijt namen we de bus naar de top van een pas, om van daar terug naar het park te rijden. In het park maakte ik nog een klein extra lusje. Voor een goed begrip: er leven geen grote jagers in het park, behalve krokodillen en nijlpaarden maar die worden pas na zonsondergang actief.

De dingen gingen niet helemaal als gepland vandaag. Het begon al met het ontbijt dat wat langer duurde dan gehoopt. Er was dan ook maar een heel kleine staf, één in de keuken en één om te beginnen. Ook onderweg zorgden wat incidenten, het ene al een ietsje dramatischer dan het andere – zoals een verloren telefoon die uiteindelijk toch nog gerecupereerd kon worden, er voor dat het niet helemaal ging zoals voorzien. Daardoor werd onze rit uiteindelijk beperkt tot 22 Km. Toch werd het weer een erg late dag, met aankomst ruim na zonsondergang, omdat er ook nog een lange transfer aan te pas kwam.
Ik heb, naast een wifi probleem, ondertussen ook een elektrisch probleem. Ik kom met mijn laptop niet meer aan de elektriciteit wegens een stopcontacten conflict. Ik heb wel een multi adapter bij maar kom ook daarmee hier niet terecht. Ik kan dus ook mijn, vele, foto’s niet behandelen.

Vandaag begon met een korte ochtendwandeling van goed 3 Km. Het doel van de wandeling is een keer niet echt om groot wild tegen te komen maar we zagen toch een familie giraffen en neushoorns. De wandeling liep wel wat uit, waardoor onze verdere plannen een klein uur vertraging hadden.
Kregen we gisteren al de kers op de taart, dan kregen we vandaag nog een extra portie slagoom er bovenop in de vorm vaan een luipaard op de weg naar de uitgang van het park. Naar mijn inschatting lag ze aanvankelijk nog te bekomen van een jacht en begon ze daarna aan haar pas gevangen lunch, eerst dacht ik aan impala maar bij het nader bezien van de foto’s lijkt het misschien meer op een jong wrattenzwijn. Daarmee heb ik de “big 5” compleet. Het Krugerpark is overigens het enige park waar je ze alle 5 kan zien. Ikzelf zag mijn nijlpaard vorig jaar al maar enige medereizigers, die vanmorgen voor de extra “game drive” gekozen hadden in plaats van de wandeling, zagen ze alle 5 hier op 3 dagen. Nog een kleine bedenking, als we geen vertraging opgelopen hadden door de uitgelopen wandeling dan hadden we nooit een luipaard gezien. Vertragingen zijn dikwijls erg irritant maar soms komen ze ook wel eens goed uit 🙂 .
Na het verlaten van het park reden we richting Eswatini, oftewel Swasiland, waar we net voorbij de grens de fiets namen voor een eerder kort ritje, maar wel bergop 🙂 .

Vandaag hebben we het park wat uitgebreider bezocht. Gelukkig hadden we niet meer hetzelfde grijze en vochtige weer als de afgelopen dagen, na de middag werd het zelfs best warm.
We begonnen met een transfer door het park, van een lodge aan de ene kant naar eentje aan de andere kant. Dat was al erg mooi maar de kers op de taart moest dan nog komen. In de latere namiddag/vooravond maakten we een rit met een echte safaritruck, met onderweg onder andere een prachtige leeuwin.
De dag was vandaag bijzonder lang en leverde bijzonder veel foto’s op, meer foto’s dan ik nog vlug even kon behandelen. Ik heb nu dus echt gewoon achterstand in posts.