De eerste 20 Km gingen vandaag weer over een brede, grote weg. Na 20 Km volgde de enige afslag van vandaag en ging het over op een smallere grote weg 🙂 . Het werd er wel aangenamer van omgeving om door te fietsen.
Ik zag vandaag nog 3 fietsreizigers, 2 bij het verlaten van Pakse en eentje verderop onderweg, en één lokale wielertoerist, warmpjes ingepakt op een mooie Trek. Ook kruiste ik verderop nog een georganiseerde fietstoer, eentje van de soort die ik vroeger ook wel deed. Verder passeerden mij veel witte mensen op scooters en dat is niet noodzakelijk goed nieuws als je bedenkt dat die waarschijnlijk allemaal naar hetzelfde doel gaan en je daar geen reservatie hebt. Er is daar echter een ruime keuze aan accommodatie in alle categorieën en er waren er ook wel zonder bagage, met de scooter is het waarschijnlijk wel te doen als daguitstap vanuit Pakse.
Met 28€ is mijn verblijf hier pokkeduur, naar lokale standaard 😉 , maar locatie is alles 🙂 . Ik was hier overigens al wel eens eerder, in dezelfde lodge, 22 jaar geleden bij mijn eerste Laos reis maar dat was met zo’n georganiseerde rondreis. De bungalows hebben waarschijnlijk ondertussen al wel eens een opknapbeurt gehad 😉 , ze zijn nog steeds dik in orde. Er staan hier bij nog 2 bungalowtjes fiets(en) op het balkon, mountainbikes, ik ben dus schijnbaar ook hier niet de enige fietser.
Het was vandaag een behoorlijk stevige rit met kilometers, hoogtemeters (1.000 m) en warmte.

Het ontbijt was vanmorgen eens stuk uitgebreider dan dat ik de afgelopen dagen gewoon was 🙂 .
Pakse mag dan misschien niet de meest interessante stad in Laos zijn maar ik vind het toch zijn charme hebben, met name de buurt rond het hotel. Het lijkt me dat dit het oude Franse Quartier was. Verder is er natuurlijk ook de obligate Wat in de buurt 😉 .
Na de middag reed ik naar Wat Phousalao, waar de grote Boeddha over de Mekong uitkijkt. Nu, dat was dus echt een berg waar het sterk was om hem omhoog te fietsen. Dat was de Vlaamse Ardennen op zijn best 🙂 . De Wat is nog vrij nieuw. Het begon met de aanleg van een veldweg naar de locatie in 2006, ondertussen een gebroken betonnen weg. In 2007 werd begonnen aan een tempel en verscheidene boeddhistische beelden lager op de berg. Aan de grote Boeddha werd in 2010 begonnen.
Ik ben ondertussen ook miljonair geworden, ik wisselde wat geld en voor 50€ ben je hier miljonair 😉 .

Gisteren klaagde ik nog over de staat van de wegen. Vandaag waren de wegen dan wel goed maar ook wat vervelend 🙂 , eigenlijk de hele tijd over dezelfde grote weg zonder afwisseling.
Na 25 Km bereikte ik mijn eerste grensovergang, Thailand was maar van korte duur dit jaar 🙂 . Bij een grensovergang verwacht je altijd wel wat oponthoud maar hier ging het opvallend vlot en vlug, ik geloof dat ik in 10 minuten Thailand uit en Laos in ging. Net na de grens stopte ik dan even bij een Amazon Cafe, mijn favoriete koffieketen in de regio. Langs de Thaise kant had je ze ook al, ook bijvoorbeeld in Ubon Ratchathani, maar daar kwam het er niet van. In Pakse ben ik trouwens ook kleiner lokaal gegaan. Vandaag duurde het in de Amazon overigens langer om mijn koffie te krijgen dan om de grens over te komen, er waren net voor mij 2 super grote bestellingen met de nodige mixen en mengingen. Voorbij de grens werd de weg echt groot maar gelukkig niet drukker, het vee wandelde er overigens gewoon over de weg. Het was wel weer even wennen om terug rechts te rijden 🙂 , voor de rest van de reis hoef ik niet meer te wisselen.
In Pakse bereikte ik terug de Mekong, een beetje de rode, of moet ik zeggen de blauwe 😉 , draad van deze reis 🙂 . Mijn hotel hier is net zo oud als ik. Het was destijds de eerste “hoogbouw” in Pakse. Het heeft waarschijnlijk wel enkele stevige opknapbeurten gehad, er zit nog niet zoveel sleet op 🙂 .
Morgen blijf ik nog een dagje hier. Er schijnt wel niet zo bijzonder veel te zien te zijn maar het leek me toch geschikt om eens te stoppen.

Vanmorgen bleek nog maar eens hoe verlaten Bleumoon Riverside Resort wel geworden is, ik geloof dat ik er vannacht de enige gast geweest ben. Daarom is waarschijnlijk ook de restaurant activiteit geschrapt en moest ik dus vanmorgen eerst een stukje terugkeren om te ontbijten.
Vandaag een behoorlijke rit gemaakt om maar weinig verder te komen. Je merkt ook aan de infrastructuur dat het hier een beetje een achtergebleven regio is. Vanaf dat je de hoofdweg verlaat, laten de wegen al snel te wensen over. Ook als ze wel verhard, geweest, zijn.
In het National Park kwam ik zowaar nog eens 3 westerse toeristen tegen. Eén ervan vond het sterk dat ik helemaal de berg op gefietst was, ik heb hem maar niets gezegd over mijn verdere plannen 😉 . Er moeten in het park nog meerdere rotsformaties te zien zijn maar ik kwam ze niet tegen en ben ze ook niet gaan opzoeken, de watervallen overigens ook niet. De “paintings” die ik trok waren replica’s, de originelen bevonden zich een stuk lager langs de klif over een “slippery surface” en daar ben ik met mijn fietsschoenen dus niet aan begonnen. Aan het bezoekerscentrum van het park zie je als eerste in Thailand de zon opkomen maar dat moet dan gelijk zijn met Kong Chiam want daar claimen ze dat ook 🙂 .
Kong Chiam ligt aan de samenvloeiing van de Mun en de Mekong. Daarbij zou de Mun helderder van kleur zijn en de Mekong bruiner. Er is een “Two-color River View Point” maar ik heb van die 2 kleuren eerlijk gezegd niet veel opgemerkt. Het is er ook zodanig wijds dat zelfs de samenvloeiing moeilijk op te merken is 🙂 .
In Kong Chiam moest ik even zoeken naar mijn accommodatie. Het is er behoorlijk toeristisch en het zit vol met hotels van alle niveaus. Ik had niets geboekt, en er waren dus mogelijkheden genoeg, maar ik had er op Google wel eentje uitgezocht dat me wel leek te bevallen en daar wou ik dus wel naar toe. Kong Chiam is dus toeristisch maar niet noodzakelijk westers toeristisch, het Engels is nog steeds weinig verspreid. Gisteren werd ik in de receptie overigens ontvangen via het schermpje van de GSM met vertaal-app.
Ik heb ondertussen wel een foto probleem, ik heb er telkens veel te veel 🙂 .

Vandaag de eerste echte rit gemaakt en dan voel je toch de directe overgang van winter naar zomer wel een beetje 🙂 .
Naast niet echt de meest toeristische is de streek ook niet echt de meest fotogenieke 🙂 . Ik reed wel zowat de hele dag tussen de rijstvelden maar in het droge seizoen zijn dat ook maar dorre stoppelvelden 🙂 . Ook de rubberplantages vielen wel op maar maakten niet echt indruk. Wel is er, zoals gisteren al verwittigd, altijd wel een Wat links of rechts 🙂 . Toch was het trouwens wel een leuke rit om mee te beginnen, door landelijk gebied. Achteraf moet ik overigens misschien wel gelukkig zijn dat het niet de meest fotogenieke streek is, ik eindigde toch weer met een karrenvracht aan foto’s 🙂 .
Eindigen deed ik in het Bluemoon Riverside Resort, een klinkende naam met mooie bungalowtjes maar verder nogal verlaten. Het ligt wel zo’n beetje in de natuur en je hoort dan ook roepen die je thuis niet te horen krijgt. Ik heb echter niet mijn zoomlens ter beschikking om op jacht te gaan 🙂 .

Om te beginnen nog een kleinigheidje van gisteren dat ik nog vergeten was, mijn laatste vlucht kwam ook nog met een uurtje vertraging 🙂 .
Ik moest deze voormiddag uiteindelijk mijn tas toch zelf op de luchthaven gaan ophalen. Een groot probleem was dat nu ook weer niet, de rit duurde maar een maar minuten en kostte maar een paar euro’s heen en terug. Toen ik mijn eindelijk in handen had, vloeide het resterende beetje stress weg en kon de reis echt beginnen. Wanneer het allemaal in orde is dan kan het geklasseerd worden onder reiservaringen 🙂 .
Eerst zette ik mijn fiets terug in orde, het benodigde gereedschap zat natuurlijk in mijn hoofdbagage, en na de middag maakte ik dan een klein testritje, alles werkt zoals het moet werken 🙂 . Hoewel er wel wat toeristen in het hotel zitten, is Ubon Ratchathani nu ook weer niet de meest toeristische plaats van Thailand. Toch is er altijd wel ergens een Wat, of een tempel dus, in de buurt te vinden, of twee of drie … 🙂 . Je weet dus meteen wat je te wachten staat in de volgende weken 🙂 .
Ik doe deze reis op “roadbook” en die routes zijn dus ontwikkeld en “copyrighted” door het reisbureau. Ik kan de routes dus niet zomaar openbaar delen en dus hier niet bijvoegen. Foto’s heb ik gelukkig wel genoeg om bij te voegen 🙂 .
Mijn winterprik is alleszins volledig achter de rug, met temperatuur minima van zowat 15° en maxima tot goed 25°.
Overigens terzijde over winter gesproken, de veldcrosswereld vindt dat ze een plaats hebben op de olympische winterspelen maar als het sneeuwt moet het parcours aangepast worden vanwege te glad. LOL

Om te beginnen: ik houd van verre reizen maar de vluchten worden er toch een beetje teveel aan. Singapore Airlines is best een goede maatschappij en, aangezien ze door de reisagent geboekt worden, waarschijnlijk ook prijs gunstig. Het nadeel voor Zuidoost Azië is wel dat je dan eerst je bestemming voorbij vliegt om dan te moeten terugkeren en die vlucht van 12 uur naar Singapore is echt wel lang.
De laatste dagen voor en de eerste dagen van een reis zijn altijd de ergste. Die ervoor onder andere door de vrees dat er nog iets zou mislopen, bijvoorbeeld een enkelbreuk 😉 , en die eerste van de reis dus omdat ze zo lang zijn.
Dit jaar werd het echter wel erg extreem. Het begon eigenlijk al ruim een half jaar geleden. Het plan was om van Bangkok naar Saigon te fietsen maar door de grensperikelen tussen Thailand en Cambodja kon dat dus niet. Toen er 2 maanden voor het voorziene vertrek nog geen beterschap in zicht was, werd de route aangepast en kreeg ik van het reisbureau een extra vlucht tot Ubon Rachathani om van daar via Laos naar Cambodja te fietsen, het oosten van Cambodja is wel goed te reizen.
Dan volgden dinsdag dus de winterperikelen om op Schiphol te geraken. De perikelen van woensdag leken aanvankelijk wel meet te vallen, de boarding had gewoon op schema plaats, het laden van de cargo duurde door de gladde ondergrond echter wel wat langer. Daarna moest dan nog de “de-icing” plaats hebben en dat leek wel een eeuwigheid te duren. Alles samen zaten we al een 2 uur in het vliegtuig alvorens we de gate verlieten. Normaal had ik in Singapore ruim 3 uur om over te stappen, daar bleef uiteindelijk nog een 1,5 uur over. Wel ruim genoeg om een vlotte verbinding te maken en ook voor de bagage wel, dacht ik. In Bangkok bleek echter dat mijn fiets wel meegekomen maar mijn tas in Singapore achtergebleven was. Mijn buurman op de vlucht naar Bangkok was één van die andere fietsers van de vorige vlucht, hij kreeg wel alles mee. Op de “lost lugage” zagen ze dat mijn tas met de volgende vlucht, een paar uur later, zou meekomen. Ik had er misschien gewoon op kunnen wachten, ik had ruim tijd om de overstap te maken al nam het passeren van de immigratie daar al een heel stuk van af. Doordat de extra vlucht later apart geboekt was, waren die echter niet aan elkaar gelinkt en het zou mogelijk toch wat krap kunnen geworden zijn om, met een fietsdoos, van “arrivals” door de luchthaven en 2 verdiepen hoger naar de “check in” te gaan en ik wou toch zeker die vlucht niet missen. Eigenlijk ben je op zo’n moment wel gewoon te moe om zulke instant beslissingen te nemen 😉 .
Ik zag aan de gate in Bangkok alvast wel mijn fiets aan boord gaan en ondertussen heb ik ook bericht gekregen dat mijn tas morgenvoormiddag in het hotel zou geleverd worden, duimen maar 🙂 .

Vanmorgen eerst mijn fiets opgepikt en de verpakking nog wat bijgewerkt. Ondertussen ben ik ook ingecheckt, het vliegtuig staat aan de gate en wordt geladen. Het ziet er voorlopig goed uit om hier weg te geraken 😉 , 40 minuten voor boarding.
Ik ben overigens niet de enige fietser aan boord.

Vandaag was de eerste dag van een lange reis. De eerste horde was om veilig aan het station te komen, in Ieper had het niet echt gesneeuwd maar het was hier en daar wel glad. Daarna volgde een rit naar Antwerpen. Het was een best mooie rit, onder een stralende hemel door een steeds meer winters landschap. Ik mocht bovendien van de conducteur in 1ste klasse plaatsnemen, nabij mijn fiets. De rit ging ook behoorlijk vlot, met slechts een kleine vertraging.
In Antwerpen begon dan de chaos. Ik was, vanwege de winterse condities, een stuk vroeger uit Ieper vertrokken met het gedacht van in deze omstandigheden wat meer opties te hebben dan de geboekte trein. De eerste potentiële Eurocity naar Amsterdam miste ik mogelijk door die kleine vertraging. De volgende reed vandaag niet en uiteindelijk zou het dus de origineel geboekte trein worden. Die werd eerst nog gewoon aangekondigd maar werd dan aangegeven met een vertraging die op en af ging tussen 10 en 22 minuten. Toen hij dan eindelijk het station binnen moest rijden, verdween hij plots uit de tabellen. In het infopunt, dat hebben ze blijkbaar nog in Antwerpen, kon niemand mij verzekeren dat ik vandaag in Amsterdam zou geraken. Rotterdam was geen probleem maar van de opties daar wisten ze niets. Eén iemand raadde mij af om vandaag naar Nederland te sporen, een andere gaf me de raad om eventueel de Flixbus te nemen. Ik wist het dus verder ook niet meer en besloot om op plan B over te schakelen, naar mijn broer bellen met de vraag of hij het zag zitten om mij naar Schiphol te rijden. Je doet dat liever niet, zeker niet in deze omstandigheden, maar ik zag geen betere opties meer. Uiteindelijk ben ik hier dus wel geraakt en broer ook veilig weer terug thuis. Of ik hier morgen ook weg geraak zien we dan wel weer. Je zou denken dat Nederland, dat droomt van natuurijs en Elfstedentochten, zijn vorst zaken beter zou kunnen beheren.
Op Schiphol verpakte ik mijn fiets en gaf deze in bewaring tot morgen terwijl ik voor een nachtje op hotel vlakbij verblijf.

Vandaag stelde ik mijn wandeling toch naar de namiddag uit, wanneer de vooruitzichten mooier waren. Het werd ook echt mooi en ik nam er dus Zillebeke Vijver bij, al was ik dat eigenlijk sowieso van plan 🙂 . Wanneer ik langs de vijver ga, dan is dat tegenwoordig ook om uit te kijken naar eventuele reeën. Vandaag trof ik er 3, deze keer niet in de boomgaard maar in de weiden langs de andere kant van de vijver.

https://www.strava.com/activities/16945392412