De dag begon wisselend bewolkt. Onder de bewolking viel het nog best mee maar wanneer de zon doorkwam, en dat gebeurde steeds vaker, dan was het toch telkens weer een shock. Tegen de middag was het volop zon en terug wreed heet.
Vandaag heb ik de route richting Saigon verlaten voor wat extra.
De eerste 14 Km gingen over een grote, drukke weg door behoorlijk verstedelijkte omgeving, daarna ging het over kleinere, landelijke wegen.
Na goed 80 Km zou ik stoppen in Long An, volgens Google Maps waren daar mogelijkheden. Twee heb ik er effectief gevonden maar geen van beiden had plaats voor mij. Ik had er ook even voor Long An nog eentje gezien maar besloot om door te gaan en te zien wat ik zou tegenkomen. In het slechtste geval zouden er over een kleine 50 km voldoende mogelijkheden zijn. Het was nog redelijk vroeg en qua timing moest dat dus wel kunnen.
Ik passeerde nog een paar motels/guesthouses langs de weg maar zonder eetgelegenheid in de buurt dus liet ik die maar zijn. 12 Km verder was er wel mogelijkheid maar ook hier vond ik 2 maal geen plaats. Ofwel is hier alles volgeboekt, ofwel heeft men hier angst voor buitenlanders 🙂 . Hoe dan ook besliste ik dan maar om er geen energie meer in te steken en voor de “full distance” te gaan. Gelukkig gingen die 50 extra kilometers wel over een behoorlijk goede verbindingsweg met een licht rugwindje.
In Tay Ninh dacht ik om ergens in het centrum iets te zoeken maar het centrum leek hier moeilijk te identificeren. Ik keerde dan maar een stukje terug naar een motel dat ik gepasseerd was en dat wel geschikt leek. Ik vond er een plaats en wel zo spotgoedkoop dat ik denk dat de baas een fout maakt maar ik kan hem er niet over aanspreken, Engels is vrijwel onbestaande. Volgens mijn tekens en zijn reactie zou het toch kloppen.
Na de dubbele rit van vandaag, blijf ik hier morgen maar een dagje ter plaatse. Ik maakte na aankomst ook geen wandelingetje meer 🙂 .

Vandaag heb ik wel een rit van de vorige passage overgedaan. Het was niet mijn favoriete rit maar het leek me wel de beste verbinding. De rit verliep tamelijk gelijk aan die van gisteren, het begon met een veerboot en dan een 12 Km over kleine wegen alvorens de grotere verbindingsweg te bereiken. Alleen zat er vandaag nog een extra veerboot tussen en was de grotere verbindingsweg wat kleiner en veel slechter dan die van gisteren.
Ook het weer was gelijklopend aan gisteren, wat frisser en bewolkt met ietwat nattigheid in de lucht. Echte regen, zoals gisteren, kreeg ik vandaag niet. Die regen was er wel toen ik mijn wandelingetje wou maken, ik heb ze dan maar even uitgesteld 🙂 .
Ook My Tho is stevig veranderd sinds de vorige passage. Alle nieuwjaarsfototafereeltjes en het podium zijn verdwenen, Nguyen Huu Huan staat weer alleen op zijn plein 🙂 .

De rit begon vandaag met een veerboot en ging dan verder over kleine wegen met gezellige afwisseling. Na een 12 Km kwam ik op de grote verbindingsweg en werd het weer zoals gisteren.
Het was een frissere dag vandaag, de temperatuur kwam niet boven de 28°.
Het lijkt trouwens dat Vinh Long een beetje een microklimaat heeft, het was hier dat ik bij de vorige passage wat regen kreeg en precies vandaag gebeurde dat weer 🙂 . Vandaag werd de regen wel zo serieus dat ik er mijn regenjasje voor aantrok, de eerste keer deze reis 🙂 . Toen ik later terug buitenkwam waren de straten, op de plassen aan de zijkant, terug droog en was het weer gewoon warm.
Vinh Long is wel wat veranderd. Dit was bij de vorige passage de plaats van de ultieme bloemen en bonsai markt maar daar was geen spoor meer van terug te vinden. Er waren wel nog bloemen, in een zijstraat en beperkte mate, maar het waren enkel nog snijbloemen.
Uiteraard zocht ik ook hier weer mijn oude hotel terug op. Vinh Long was ook de plaats waar ik weer een goede americano vond, 2 dagen na elkaar een deftige warme koffie 🙂 .

De rit van vandaag ging vrijwel helemaal over één en dezelfde, vrij drukke, weg.
Ik leerde vandaag dat er ook op binnenwateren met sleepnetten gevist kan worden, kleine netten weliswaar. Terwijl de man verder vaart en sleept, zuivert de vrouw de vorige lading al uit.
Het concept van marktspreiding is in de regio, en dan bedoel ik dus meer dan Vietnam alleen, nog niet echt doorgedrongen. Zo zag ik vandaag, over een paar kilometer, 15 à 20 stalletjes met zonnebrillen. Je vraagt je dan af hoe er winst gemaakt kan worden als je allemaal op dezelfde plaats hetzelfde product verkoopt 🙂 .
Ook in Long Xuyen is weinig veranderd. Long Xuyen was ook de stad van de Starbucks met een goede Americano. Omdat ik wel erg vroeg zou aankomen, zou ik die maar meteen eerst opzoeken. Bleek uiteindelijk dat ik uit die richting de stad binnenreed, ik moest dus maar gewoon stoppen in plaats van opzoeken 🙂 . Vanaf de Starbucks zou ik mijn hotel van de vorige keer wel makkelijk terugvinden maar ik reed eerst toch een straat te ver. Zo leerde ik dat Long Xuyen behalve een grote kerk, die ik vorige keer dus al gezien had, ook een moskee heeft. Volgens de statistieken zou schijnbaar zo’n 0,1 % van de Vietnamezen moslim zijn.
Ik kwam uiteindelijk dus wel weer bij mijn vorige hotel terecht.

Mijn roadbook zou me vandaag naar Ha Tien brengen en van daar langs dezelfde weg als eerder weer naar Saigon. Dat leek me wat stom en dus besloot ik om enkele hoeken af te snijden om wat anders te kunnen bij doen, te beginnen met vandaag dus. Ik zal daarbij voorlopig wel telkens in al bekende plaatsen terechtkomen. Vandaag zit ik zo in hetzelfde guesthouse als op 7 februari. Er is op die tijd weinig veranderd in Tri Ton 🙂 .
De rit begon met een heel stuk terug te keren in de richting van gisteren en niet mijn favoriete stuk. Een groot gedeelte ervan liep over een weg in aanleg, soms goed te fietsen maar ook wel eens helemaal niet. Enkele honderden meters had ik de keuze om te voet te gaan over de grove stenen of door de graskant. Ik had zelfs geen energie op overschot om het vast te leggen 🙂 . Het ging wel iets beter dan gisteren, toen moest het ook nog in de hitte van de namiddag. Na goed 20 Km kon ik noordwaarts over nieuwe, of tenminste voor mij nieuwe, wegen richting Tri Ton dus. Daarmee heb ik ook de zee definitief achtergelaten en gaat het dus terug uitsluitend langs de binnenwateren en rijstvelden.

Vandaag is een beetje een verjaardag. Het was gisteren mijn 365ste opeenvolgende bericht. Sommigen, zoals recent nog, gepostdateerd naar de juiste datum maar uiteindelijk dus 365 dagen na elkaar een bericht, tot vervelens toe misschien 🙂 . Ik zou niet willen tellen hoeveel foto’s er daarbij ook gepasseerd zijn, misschien ook tot vervelens toe 🙂 . Maar vandaag is dus de eerste dag van een nieuw jaar 🙂 .
Ik heb gisteren wel wat geklaagd over het “late” inchecken maar het was wel één van de leukste overnachtingsplaatsen van de reis, erg rustig ook.
De rit van vandaag ging over véél vissers en een enkele jager 🙂 .
De eerste keer terug “spontaan” overnachten was geen simpele. In mijn roadbook stonden 3 mogelijkheden. De eerste lag een beetje aan de kant maar leek volgens de beschrijving een groot en duur resort, met zwembad aan zee. De tweede, hoewel het vlak langs de weg moest liggen, heb ik nooit gezien. En de derde ben ik voorbij gereden omdat het me verlaten leek, ik dacht van verderop wel iets tegen te komen. Binh An lijkt zo’n typisch doorrij plaatsje met allerlei zaken links en rechts maar geen hotels deze keer. Ze hebben hier nochtans een echt strandje, echt maar daarom nog niet proper 😉 , waar mensen ook in zee gaan. Ik ben dan maar teruggekeerd en dan bleek dat de derde mogelijkheid inderdaad verlaten was. Ik had op heenweg wel nog een wegwijzer naar een “homestay” in een zijstraatje gezien en ben dus eerst daar maar eens gaan kijken. Ik reed eerst dit ook voorbij maar zag het wel liggen bij het terugkeren. De poort was dicht maar met de hulp van de buurvrouw kon ik er toch gaan kijken. De buurvrouw wees me dan op de geafficheerde telefoonnummers om te boeken. Ik maakte haar duidelijk dat ik geen lokale telefoon had en toen haalde zij de hare erbij om de telefoon te plaatsen. Een verwarrend telefoongesprek, tussen mij en haar met de man aan de andere kant, had ik toch een kamer, een mooie kamer. Later werd, toen de man van aan de andere kant langskwam, werd me duidelijk dat de buurvrouw wel degelijk de “manager” is maar dat ze met haar zoon belde omdat die wel wat Engels spreekt 🙂 .
Ondertussen zag ik in een ander zijstraatje nog wel een hotel en wat verder ook het groot en duur uitziende resort, wat later nog bevestigd werd door de blik vanop het strandje 🙂 .

De dag begon grijs en fris, volgens mijn GPS bleef het lang op 25° hangen, een dag waarbij je je niet in het zweet werkt door te gaan ontbijten 😉 maar uiteindelijk won de zon toch weer grotendeels en werd het weer erg warm.
Ikzelf begon met eerst een eindje terug te fietsen voor ontbijt en na het ontbijt ging ik nog even naar de zondagsmis 😉 .
In Rach Gia kon ik, voor het eerst deze reis, niet direct inchecken, kamer niet beschikbaar voor 14 uur. Het zal ook meteen de laatste keer zijn. Dit is mijn laatste reservatie, na dit weekend moet het nieuwjaar echt achter de rug zijn 🙂 , en de volgende keer ga ik dus gewoon ergens anders heen als ik niet kan inchecken 🙂 .
Mijn wachttijd spendeerde ik met eerst nog eens euro’s te wisselen, deze keer bij de juwelier op aanwijzen van de receptionist. Daarna ging ik voor koffie, iced coffee, met een taartje 🙂 en tenslotte reed ik eens langs de dijk van het nieuwere gedeelte van de stad dat zich duidelijk de laatste jaren ontwikkeld heeft als “badstad” met nieuwe, grote hotels.
Onderweg kreeg ik mijn koffie overigens nog eens aangeboden, deze keer door een jonge gast die mij verwelkomde in Vietnam. Hij deed er meteen ook nog een latte bovenop, volgens hem de ziel van Vietnamese koffie 🙂 .
Tenslotte ging het toch nog wat te vroeg terug naar mijn hotelletje, waar ik dan toch al kon inchecken. De receptionist wist me, via de smartphone, te vertellen dat de gast die voor mij in mijn voorziene kamer lag zijn verblijf verlengd had maar dat ik een gelijke kamer van dezelfde prijs kreeg. Mij maakte het eigenlijk niet uit of de kamer origineel voor mij voorzien was of niet, voor mij is het gewoon een kamer, maar mogelijk is dat wel een verklaring waarom ik niet meteen kon inchecken, mijn voorganger wou nog niet weg 🙂 .

Vanmorgen bij het ontbijt merkte ik pas echt hoe groot het hotel wel was, er was een massa volk. Ik was er wel de enige “farang” 🙂 . Er was achteraan ook nog een zwembad en een behoorlijke sporthal aan verbonden.
Ik moest vandaag over een tolbrug, 0,8 cent, en moest dat ook nog te voet doen. Niet dat dat de regel was maar het ding was zo steil dat het gewoon niet te fietsen was, al zeker niet zonder aanloop vanwege de te betalen tol 🙂 .
Verder valt er over de rit weinig te vertellen, wel door een mooie omgeving maar zonder meer.
Thu Muoi Mot is een weinig inspirerende plaats. Het is gewoon een doorlopende weg met “handelszaken” links en rechts en enkele daarvan zijn guesthouses.

Vanmorgen ben ik wel echt wat vroeger vertrokken. Er stond vandaag nog eens een echt langere rit op het programma, misschien een beetje te lang onder de omstandigheden. Gelukkig zaten de weg en de wind een beetje mee tijdens die lange rit, tot de weg plotseling weg was 🙂 . Na 30 km verdween de weg gewoon voor een 3 Km en dat deed hij op 39 Km nog eens over. Ook de scooteristen waren er niet zo blij mee. Op sommige plaatsen was het zo zanderig dat de passagiers het, net als ik trouwens, te voet moesten doen terwijl de rijders zich een weg probeerden te banen.
In de aanloop naar het nieuwe jaar waren er overal grote bloempotten, vandaag bleek het aan de snijbloemen te zijn. Ik zag massaal veel mensen met een boeketje snijbloemen passeren. Al kunnen die misschien ook voor boeddha geweest zijn en heeft het misschien minder met het nieuwe jaar te maken. Op 10 km zou een boeddhistisch pelgrimsoord moeten geweest zijn en daarna zag ik veel minder bloemen passeren, niet dat er geen meer waren maar toch beduidend minder. Het pelgrimsoord heb ik zelf niet gezien vanwege de drukte. Dat was eigenlijk weer een GoPro moment, de drukte valt eigenlijk op geen andere manier te beschrijven of in beeld te brengen. Ik stond er zelfs in de scooter file om mij er door te werken 🙂 .
Er was in de namiddag nog altijd luide karaoke te horen maar ik zag ook terug meer reiskoffers op de scooters, ongetwijfeld mensen op de terugweg.
Ik passeerde ook weer verscheidene garnaalkwekerijen, velen met een eerder industrieel uitzicht. Mogelijk waren die van gisteren eerder voor de lokale markt en komen die van ons uit deze kwekerijen.
Door vooraf te reserveren kom ik al eens in een heel andere wereld terecht dan ik gewoon ben. Zonder vooraf boeking zou ik er nooit aan gedacht hebben om bij dit hotel te stoppen. Niet dat het, met 27 € met ontbijt inbegrepen, zo bijzonder duur is maar het is wel zo’n 3 keer mijn gebruikelijke norm hier 🙂 .

De luide muziek onderweg wordt steeds zeldzamer. Ik zag wel meer kleinere samenkomsten, zonder muziek maar gewoon samen zijn. Lijkt me veel aangenamer dan het luide, al dan niet karaoke, gedoe. Ik zag ook nog veel mensen met cadeaus onderweg. Cadeaus zijn hier dan meestal samengestelde pakketten met meestal dranken en snacks in vooral rode verpakkingen, Coca Cola beleeft hier goede weken 🙂 .
Vandaag maar één klein overzetje maar wel nog eens veel wreed slechte wegen.
Ik maakte rond de middag nog een koffiestop. Ik heb mijn ritme aangepast naar een wat vroegere lunch en wat later een koffiestop. Ik heb mij daarbij meer aangesloten bij de lokale gewoonte van “iced coffee”. Een degelijke warme koffie is onderweg toch zelden te krijgen en zo’n, licht gesuikerde, ijskoffie smaakt eigenlijk best wel bij deze “warmte”. Hoe dan ook, bij deze koffiestop wou de mens geen geld hebben van mij. Ik weet niet welke zijn beweegredenen daarvoor waren, zijn appreciatie dat ik de moeite deed om zijn wat afgelegen streek bezocht of dat ik dat dan ook nog met de fiets deed? Ik kon het hem ook niet vragen, de communicatie gebeurde met gebaren. Ik zou misschien wat meer aangedrongen hebben maar had het gevoel dat ik hem daarbij zou beledigen en aanvaardde dus zijn genereus aanbod. We spreken dan wel maar over hooguit 1€ maar hier betekent die toch iets meer.
Ik passeerde vandaag ook veel garnaalkwekerijen, hier komen waarschijnlijk de meeste van onze “verse” scampi’s vandaan 🙂 .